Limonademaker Janne Willems

Janne Willems verzamelt mooie momenten. In de trein en op straat vraagt ze vreemden overal ter wereld of ze een mooi moment willen tekenen. Daar wordt Janne, maar ook de mensen die tekenen, gelukkig van. Haar mooie momenten-verzamelarij moet zich als een olievlek over de wereld verspreiden. Super limonade! Een paar vragen aan deze limonademaakster.

 

janne-in-airplane-1Hoe ben je op het idee gekomen om mooie momenten te verzamelen?
“Ik schrijf vanaf 2003 al mijn eigen mooie momenten op, later ben ik ze gaan tekenen. Ik merkte bij mezelf dat als ik een tijdje niet tekende, het slechter met me ging. Als ik er geen tijd voor kan vinden/maken, dan ga ik meer mee met de drukte in plaats van even stil te staan. Omdat ik bij mezelf dat positieve effect merkte vroeg ik me af of ik ook anderen blij zou kunnen maken door ze te vragen naar hun mooie momenten.
In 2010 besloot ik het uit te proberen. Ik ben gewoon op mensen afgestapt in een trein en vroeg ze een mooi moment te tekenen. De eerste jongen die dat deed, tekende zo’n intens moment dat ik echt ontroerd was dat hij dat met me wilde delen. En het was een bevestiging dat dit niet alleen voor mij werkt, maar ook voor anderen. Toen ben ik ermee doorgegaan en werd het steeds groter. Zo groot dat ik mijn baan bij Loesje heb opgezegd en besloot te gaan reizen om op alle continenten mooie momenten te verzamelen.”

Hoe maakt het optekenen van je mooie momenten je gelukkiger?
“Het dwingt je op de meest lieve manier om na te denken hoe een mooi moment eruitzag, want je gaat het visueel vormgeven. En omdat je daar over nadenkt herbeleef je dat mooie moment opnieuw. Daarom werkt het zo goed, je zit opnieuw in dat moment. Mooie momenten kunnen tegenwicht bieden aan moeilijke momenten. Daarmee zijn de moeilijke dingen in je leven niet weg, maar wel beter draagbaar. Door te letten op mooie momenten kan je je leven makkelijker maken.”

janne-in-gesprek2Heb je nooit vervelende reacties gehad?
“Nee, nooit. Mensen zeggen soms nee, en dat is prima, ik stel ze een vraag die ze met ja of nee kunnen beantwoorden, maar er is nooit naar me geschreeuwd of zo. Van de 20.000 mensen die ik heb gevraagd, heeft er nooit iemand onaardig gereageerd, hoe vet is dat!”

Ben je altijd zo positief ingesteld geweest?
“Ja, dat heb ik wel van huis meegekregen. Mijn moeder zei altijd: as de as brikt, velt de kar –als de as breekt, valt de kar. Ze leerde me niet te kijken naar wat zou kunnen zijn, maar naar wat is. Niet bouwen op ‘als’, maar gewoon dealen met dingen zoals ze zijn. Het leven is niet altijd fijn, maar ook niet altijd pikkedonker. Er zijn altijd, ook op droeve momenten, mooie momenten te vinden. Dat is geen wereldschokkende verandering, maar het helpt wel.”

Hoe gaat het verder met je mooie momenten-verzameling?
“Ik ga verder. Ik ben nu in Europa, Australië, Azië en Noord-Amerika geweest en ik wil naar de States.Van de zomer reis ik die kant op. Ik denk dat mijn werk daar nu van grote betekenis kan zijn. Elk continent heeft zijn eigen uitdaging, maar ik denk dat juist nu in de States, in een context van intolerantie en wantrouwen, wat ik doe baanbrekend is. Door op vreemden af te stappen, contact te zoeken, kan ik laten zien dat we allemaal niet zo van elkaar verschillen, dat we elkaar niet hoeven te wantrouwen. Dan kan ik nog meer mensen met elkaar verbinden. En daar worden we allemaal gelukkiger van. Ik droom ervan om uiteindelijk een beweging op te zetten van mensen die hetzelfde doen als ik. Met vreemden praten en zo mensen met elkaar verbinden.”

amtrak-jump-580x390

Wat zijn je citroenen?
“Ik vind het soms best lastig om met mensen in verbinding te blijven. Hoe ik daar dan limonade van maak? Door toch in contact te blijven. Door te bedenken wat echt belangrijk voor me is en door te kijken naar wat er goed gaat. Me afvragen als er iets tegenzit: wat is mijn perspectief, wat is het perspectief van die ander, klopt mijn perspectief, en kunnen we het misschien zo draaien dat het makkelijker wordt? Bij elke situatie heb je de mogelijkheid om er op een bepaalde manier naar te kijken, en welk perspectief je kiest, bepaalt hoe je de situatie ervaart. De wereld wordt zoals je hem bekijkt. Dan kun je maar beter goed kiezen hoe je hem beziet!”

Wil je meer weten over deze inspirerende dame en misschien zelfs een mooi moment tekenen voor haar verzameling, kijk dan hier. En hier kun je Janne’s boek Pluk je momenten kopen.

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Advertenties

Limonademaker Marieke Hart

Het lukt me niet altijd om mijn gezin een gezonde maaltijd voor te zetten. Toen ik laatst weer zo’n dag had waarin 50 dingen moesten gebeuren, zo ongeveer allemaal tegelijkertijd, en ik al voorzag dat het verantwoorde eten erbij in zou schieten, heb ik bij mijn buurtgenoot Christian een lekkere maaltijd afgehaald. Hij bood via thuisafgehaald.nl pasta met spinazie, room en spekjes aan voor €3,50 per portie. Christian is student en kreeg zijn liefde voor koken van zijn Venezolaanse moeder mee. Wij hebben heerlijk van zijn kookkunst zitten genieten.
Het idee van thuisafgehaald komt van Marieke Hart en haar man en komt er kort gezegd op neer dat je door het delen van eten op een laagdrempelige manier met buurtgenoten in contact komt. Acht vragen aan Marieke Hart:

Marieke tuin kleur -Marloes Bosch Fotografie - JPG grootHoe is het idee voor Thuisafgehaald.nl ontstaan?
“Eigenlijk is het vanuit een persoonlijke behoefte ontstaan. Mijn man en ik liepen er tegenaan dat het best lastig is om elke dag weer voor een gezonde maaltijd op tafel te zorgen. En terwijl we daarmee worstelden, kwamen er steeds de lekkerste etensgeuren uit de keuken van onze buurvrouw. Op een gegeven moment hebben we bij haar aangebeld en gevraagd of ze, als ze toch aan het koken was, niet een paar porties extra wilde maken, voor ons. Ze was meteen enthousiast. Die avond realiseerde ik me dat ik voor het eerst een echt gesprek had gehad met onze buurvrouw die al vier jaar naast ons woont. Voor het contact was het dus heel goed én we hadden heerlijk gegeten. We begonnen een WhatsApp-groepje, waar steeds meer mensen uit de buurt zich bij aansloten, en toen we ook vragen kregen of zoiets niet ook in andere steden mogelijk was, besloten we een website te maken om dit concept op grotere schaal mogelijk te maken. Mijn man was op dat moment internetondernemer, en ik trainer op het gebied van actief burgerschap –ik hield me bezig met dingen als eenzaamheid en sociale cohesie- en die achtergronden kwamen eigenlijk perfect samen in thuisafgehaald.nl.”

Het werd meteen een groot succes, hoe komt dat denk je?
“We begonnen met het idee dat als er ooit 10.000 mensen mee zouden doen, dat echt fantastisch zou zijn, maar drie maanden later hadden we dat al bereikt. We noemen het ons ‘ontplofte avontuur’. Ik denk dat het aanslaat omdat het een heel simpel concept is, het is in twee woorden uit te leggen en iedereen begrijpt het. Verder sluit het aan bij een dagelijkse behoefte. We eten allemaal, elke avond. En ik denk ook dat het heel erg in de tijdsgeest (van vier jaar geleden) past. We zaten midden in de economische crisis, veel mensen zonder werk, dus met tijd om te koken, maar tegelijkertijd ook met een behoefte aan een goedkope en gezonde maaltijd. Bovendien ontstond in die crisis ook het bewustzijn dat het allemaal anders moet met de economie. En ik denk ook dat er een terugkerende behoefte was aan contact in de buurt, een lokale community, maar op een eigentijdse manier. We willen niet meer op zondagochtend in het buurthuis zitten met een kopje koffie, maar we willen wel graag weten wie er bij ons in de buurt woont.”

Het basisidee van thuisafgehaald is ‘eten verbindt’ – hoe werkt dat dan precies?
“Als je eten bij elkaar afhaalt, dan heb je een hele laagdrempelige ongedwongen manier van contact met je buren. Je hoeft niet meteen de hele avond bij je buurman aan tafel te zitten, maar je komt er wel binnen en maakt even een praatje. Zeker als je vaker bij dezelfde buurtgenoot eten komt afhalen, ontstaan daar allerlei sociale relaties uit. Dat kan heel praktisch zijn, helpen met klusjes of boeken uitlenen, maar er ontstaan ook kookgroepen, vriendschappen, de eerste liefdesrelaties is zelfs al een feit. Het leuke is dat er contact komt tussen mensen die elkaar anders niet zouden ontmoeten. Een passie voor koken en eten gaat dwars door verschillen van opleidingsniveau, van cultuur, van inkomen en leeftijd heen. We gaan normaal natuurlijk om in ons netwerk met allemaal mensen die op ons lijken, en nu opeens sta je onverwacht bij heel andere mensen in de keuken em dat verbindt.”

Is het niet een beetje voorbehouden aan een elite en de Randstad?
“Nee, het bereikt echt veel lagen van de bevolking, maar zit wel geconcentreerd in de grote steden. Op het platteland loopt het aanzienlijk minder. Dat kan ermee te maken hebben dat er daar al meer onderling contact is, maar wat ook kan meespelen is een houding van ‘wat de boer niet kent, dat vreet ie niet’. Bovendien heb je ook veel mensen nodig op een klein stukje aarde om dit concept te kunnen laten werken Om een match te kunnen maken tussen wat iemand vanavond kookt en iemand vanavond wil eten, heb je gewoon veel mensen nodig.”

Kan jij ervan leven?
“Ik inmiddels wel. Mijn man en ik begonnen het echt als avontuur en de eerste anderhalf jaar hebben we het helemaal op vrijwillige basis gedaan. Maar toen heb ik mijn baan opgezegd. Inmiddels is het al drie jaar mijn baan en heb ik ook vier mensen in dienst op kantoor. Het is echt uitgegroeid tot een organisatie.”

Heb jij dromen voor de toekomst met thuisafgehaald?
“We zijn nu steeds meer bezig met ervoor zorgen dat ook alle mensen in Nederland die moeite hebben met voor zichzelf te koken, dus ouderen, mensen met een chronische ziekte, mensen met een beperking, kunnen profiteren van dit netwerk. Daar zie je nog veel meer toegevoegde waarde dan voor jou en mij, want wij kunnen ons eten uiteindelijk ook wel anders organiseren. Mijn droom is dat we samen met allerlei sociale professionals, van wijkverpleegkundigen tot welzijnswerkers en huisartsen, een beweging op gang kunnen brengen dat ook al die mensen die in een kwetsbare positie zitten kunnen genieten van een lekkere gezonde maaltijd die met liefde is bereid door buurtgenoten.”

 Wat zijn je citroenen?
“Mijn citroen is met name hoe je van zo’n mooi initiatief ook een rendabele organisatie maakt, want het is heel krap en moeilijk en voor een groot deel nog afhankelijk van subsidie. Iedereen vindt het leuk, veel mensen doe mee, en dat is echt prachtig, maar hoe maak je nou dat het ook echt kan voortbestaan. We hebben geen financieel winstoogmerk, dus niemand hoeft er rijk van te worden, maar je hebt wel geld nodig om zoiets te kunnen laten draaien. Er moeten voldoende inkomsten gegenereerd worden om mijn collega’s te betalen en om de techniek te kunnen onderhouden. Dat is mijn zoektocht.”

 Hoe maak je daar limonade van?
“Door heel pragmatisch allerlei mogelijkheden te onderzoeken van hoe we inkomsten kunnen generen én tegelijkertijd te accepteren dat het geen vetpot is. Maar vooral ook door heel blij te worden van alle mooie reacties die we krijgen van mensen die vertellen wat het voor hun betekent. Als je een sociale onderneming bent zoals wij, dan is je rendement niet financieel, maar die ligt in waardecreatie voor de mensen voor wie je het doet. Dus hoe het ook verder gaat met ons financiële verhaal, de waarde die we nu gecreëerd hebben voor mensen zal nooit meer weggaan. Daar haal ik mijn voldoening en energie uit, terwijl we aan het puzzelen zijn om het financieel rond te krijgen.”

Wil je het ook eens proberen, meld je gewoon aan op www.thuisafgehaald.nl. Wie weet wat je voor leuke mensen in de buurt ontmoet en wat voor heerlijke maaltijden er op je staan te wachten.  Doen hoor!

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Limonademaker Eef de Nooijer

Deze week begint de Week tegen de Eenzaamheid (van 22 september tot 1 oktober). Meer dan een miljoen Nederlanders voelt zich eenzaam. Dat wil zeggen dat ze een gevoel van verbondenheid met anderen missen. Ik heb al eerder over de verbindende kracht van post geschreven. Niet verwonderlijk dus dat het project van Eef de Nooijer, Postmaatje, mijn aandacht trok. Postmaatje wil mensen die graag schrijven samenbrengen met eenzame ouderen of zieke mensen, die het leuk vinden om post te ontvangen. Zo is er even contact, wat voor ouderen of zieke mensen die zich eenzaam voelen, echt een verschil kan uitmaken. Een paar vragen aan Eef de Nooijer:

eef-de-nooijer-lowres-10Hoe ben je op het idee gekomen van Postmaatje?
“Ik heb het altijd al leuk gevonden om te schrijven. Twee jaar geleden lag ik in bed en bedacht ineens dat het leuk zou zijn om met een oud dametje te schrijven. Ik heb altijd een boekje naast mijn bed liggen om ideeën in op te schrijven, en toen ik de volgende dag dit idee in mijn boekje terug las, besloot ik er iets mee te gaan doen. Ik nam contact op met een verzorgingshuis en meteen meldden 25 ouderen zich aan. Daar was ik een beetje door overdonderd, want ik heb een baan, gezin en druk sociaal leven, dus 25 ouderen schrijven zou me te veel tijd kosten. Maar ik heb vrienden en familie ingeschakeld en toen kwam dat goed. Het liet wel meteen zien dat het een goed idee was. Er was dus duidelijk vraag naar postmaatjes.”

Doen er veel mensen mee?
“Er zijn nu zo’n 1100 actieve koppelingen tot stand gebracht. Dus één-op-één koppelingen van een oudere aan een postmaatje. Maar inmiddels doen ook scholen mee. Daarvoor heb ik het huiskamerproject bedacht. Zo’n school schrijft dan aan een groep ouderen en die post wordt ook in de groep gelezen. Dat is voor de ouderen fijn, dat ze even gezien zijn, dat er een moment aan hen gedacht is, maar ook voor de kinderen en jongeren is het contact met de ouderen goed. Die mensen hebben vaak zo veel meegemaakt, er is zo veel wijsheid, maar in plaats van daar respect voor te hebben, stoppen wij onze ouderen weg in verzorgingshuizen. We schrijven ze af alsof ze geen nut meer hebben voor de maatschappij. Dat is droevig. Ik hoop daar iets in te kunnen veranderen.”

Kost het veel tijd?
“Het hoeft niet veel tijd te kosten. Wij vragen van onze schrijvers om 4 tot 8 keer per jaar te schrijven. Vaker mag natuurlijk, maar hoeft niet.”

Doe je nog iets speciaals tijdens de Week tegen de Eenzaamheid?
“Ja, deze week zetten we meerdere mensen in het zonnetje. Mensen die een steuntje in de rug kunnen gebruiken, mensen die te maken hebben met eenzaamheid, kortom mensen die wat aandacht goed kunnen gebruiken. Het is een eenmalige actie, je kan je aanmelden via info@eefies.nl. Dan ontvang je een mail met daarin de gegevens van het maatje dat jij deze week in het zonnetje gaat zetten.”

Krijg je weleens reacties te horen van de post ontvangende ouderen?
“Een heel mooie reactie kreeg ik van een schrijver. Zij schrijft aan een oud dametje, maar die dame kan niet meer schrijven, dat lukt haar niet meer. Op een dag kreeg de schrijfster toch een kaartje terug. In heel bibberig handschrift liet de oude vrouw haar weten dat ze de post heel erg waardeert. ‘Je maakt mijn dag’, schreef ze. Dat is toch prachtig. Daar doe je het voor.”

Ik begrijp dat je eigenlijk meer behoefte hebt aan ontvangers dan aan schrijvers. Hoe kunnen lezers van deze blog meedoen als ze dat willen?
“Ik heb inderdaad op het moment meer schrijvers dan ik kan koppelen. Als mensen dit project willen steunen, doen ze dat vooral door zelf verzorgingshuizen te benaderen en over dit project te vertellen. Ik heb daarvoor informatiepakketjes die bij mij aangevraagd kunnen worden. Ik hoop op den duur iemand aan te kunnen nemen om dit werk te doen, maar op het moment doe ik alles nog zelf.”

Wat zijn je citroenen?
“Waar ik tegenaan loop is dat de ouderen voor wie een postmaatje interessant zou zijn, niet makkelijk te bereiken zijn. Het kost enorm veel tijd om een verzorgingshuis binnen te komen, en als de directeur en managers eindelijk akkoord zijn, dan heeft de activiteitenbegeleider die het project moet uitzetten, vaak geen tijd. Dat is frustrerend. Te weten dat er zo veel eenzame ouderen zijn die het leuk zouden vinden om post te ontvangen, om te weten dat er af en toe iemand aan ze denkt, en ook meer dan genoeg schrijvers die deze mensen willen schrijven, maar dat je ze niet gekoppeld krijgt. Dat is een behoorlijke citroen.”

Hoe maak je daar limonade van?
“Door positief te blijven. En door meer media-aandacht op te zoeken. Als mensen je kennen, of van het bestaan van Postmaatje af weten, kom je ook makkelijker ergens binnen. En ik heb sinds kort de ANBI-status, wat betekent dat ik een Algemeen Nut Beogende Instelling ben. Ik sta dus goed bekend en kom zo eerder in aanmerking voor subsidie en eventuele samenwerkingen met bedrijven en instellingen. Ik houd mijn doel goed voor ogen: bewustwording bij mensen dat we iets van onze ouderen kunnen leren, en dat we goed voor ze zorgen en ze met respect behandelen. Zolang ik dat doel maar voor ogen heb, kan ik mijn citroenen wel aan.”

Meer weten of iets doen voor Postmaatje? Kijk op www.postmaatje.nl

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.