Wandelen in stilte

Ik mocht vandaag in stilte door de uiterwaarden van de IJssel lopen. Slenteren over de strandjes, bijna met mijn schoenen in het water, klauteren over de stenen, wegzakken in grasgrond en koeienvlaaien en stappen over distels en brandnetels. Met een lekker zonnetje in de rug. Heerlijk. En tegelijkertijd ook niet. Want terwijl ik daar zo liep en probeerde alleen maar te genieten van de stilte in mezelf en de geluiden van vogels om me heen, merkte ik hoe moeilijk ik dat vond: ZOMAAR genieten.

Meteen zocht mijn hoofd verwoed naar woorden om dat genieten in te vangen, voor een blog, een verhaal, een gedicht, en datzelfde hoofd zocht verwoed naar beelden, om te tekenen, schilderen, om het moment toch vooral vast te leggen. En daarmee plaatste ik iets tussen mezelf en de ervaring in. Een obstakel. Ik sleepte mezelf weg bij het simpelweg genieten van de rust en schoonheid van die wandeling. Hoe stom is dat!

Nou ja, en wat er vervolgens gebeurde hoef ik denk ik al bijna niet meer op te schrijven, je ziet ‘m vast wel aankomen. Ik werd een beetje boos op mezelf, vond er van alles van dat ik niet in staat was om zomaar te genieten, zonder doel, woordeloos, en in die irritatie dreef ik steeds verder weg van de aanvankelijk zo mooie ervaring. En uiteindelijk was ik nog slechts een hoofd dat naar beneden gericht gefocust was op het ontwijken van koeienstront. Terwijl de zon volop scheen en reigers boven mijn hoofd druk in de weer waren met van alles en andere vogeltjes zongen als onze piepende buggy maar dan mooi op elkaar afgestemd. Zet toch alsjeblieft dat hoofd uit, dacht ik nog, maar toen waren de trappen van de spoorbrug al reeds in zicht. Het was te laat.

Advertenties

Waar je een roos plant…

Waar je een roos plant, beste kind
Kan geen distel groeien.

20170727_074716

illustratie uit: De Geheime tuin

Twee dingen kunnen nooit één plaats innemen, bedenkt de tienjarige Colin uit De geheime tuin. Hij heeft zijn hele leven ziek in bed gelegen en gedacht dat hij dood zou gaan, maar sinds hij met Mary met haar mooie verhalen uit India en Dickon, die met de dieren kan praten, buiten in de geheime tuin vertoeft is er geen plaats meer voor akelige of ontmoedigende gedachten. Daarvoor zijn prettige gedachten in de plaats gekomen.

20170727_074738

illustratie uit: De geheime tuin

 

 

Het was een van mijn lievelingsboeken als kind: De geheime tuin van Francess Hodgson Burnett. Het boek verscheen voor het eerst in 1911 en nu ik het opnieuw gelezen heb, blijkt het nog even magisch en ook verrassend actueel. Ik denk niet dat ik als kind de boodschap van de kracht van gedachten heb meegekregen. ‘Toverkracht’ noemt Colin zijn positieve gedachten en dat zal het voor mij destijds ook geweest zijn: toverkracht. Maar tegenwoordig ben ik overtuigd van wat in 1911 al in dit boek in druk verscheen: ‘Het is net zo gevaarlijk een treurige of een slechte gedachte in je geest toe te laten als een roodvonkbacil in je lichaam. Als je met zo’n gedachte blijft rondlopen kun je daar misschien je hele leven de gevolgen van ondervinden.’ Weg met die citroenen in je geest, maak limonade! Want waar limonade stroomt, kan geen citroen groeien. Dat wisten ze meer dan honderd jaar geleden al.

 

Eh… missie?

20170619_200636Afgelopen donderdag had ik weer een seminar van 365 dagen succesvol. Deze dag ging over het bedenken van je missie. Het afgelopen half jaar ben ik bezig geweest om belemmerende overtuigingen en niet helpende patronen minder invloed te geven en een, als het ware blanco pagina te worden, waarop ik nu mijn dromen kan projecteren, om daaruit een missie te formuleren. Wat is mijn passie, wat zijn mijn talenten en hoe komen die samen in mijn missie? Zoals na elke seminar heb ik weer het gevoel schromelijk achter te lopen en het allemaal niet te weten.

Schrijven is belangrijk voor me, maar is het echt een passie? Is het niet meer een talent dat ik zou kunnen inzetten om mijn passie te leven? Maar wat is dan mijn passie? Avontuur popt steeds op als ik mezelf die vraag stel, avontuur met mijn gezin. De wereld over, buiten de gebaande paden. Maar is dat een passie? Is dat niet meer een onrealistische droom van een dagdromer? Passie is iets wat je zo belangrijk vindt dat je er echt voor wilt leven (of zelfs sterven), zeiden David en Arjan. Veel meer dus dan iets wat je heel leuk vindt. Het kan zelfs iets zijn dat je helemaal niet zo leuk vindt. Maar je móet het doen, zo belangrijk vind je het. Ik vraag me af of er wel iets is dat ik zo belangrijk vind dat ik er desnoods voor  zou willen sterven. Ja, mijn dochter, en mijn geliefde. Maar hoe ik daaruit een missie kan destilleren?

Ik kom er dus weer eens niet uit. Wat is jullie missie? Misschien helpt dat me weer iets verder op weg.

09jun.2017_2236

foto gemaakt door Gerda Kalmann

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Hoe meer feest…

Vlierbloesemcitroenlimonade (1)Gisteren vierden mijn man en ik onze verjaardagen. Ik voel daar altijd een lichte weerstand tegen, daarom vier ik mijn verjaardag het liefst niet. Ik leg die onwil voor een feestje altijd uit als ruimtegebrek. Met niet meer dan zeven zitplekken is ons kleine huisje snel vol, en onze nog kleinere tuin wellicht nog sneller. “Ik denk dat je er gewoon moeite mee hebt om in het middelpunt van de belangstelling te staan”, zei mijn man vorige week. Dat gaf me wel het een en ander om over na te denken.

Meer dan last van ruimtegebrek heb ik last van mijn idee dat ik anderen belast door ze uit te nodigen voor mijn feestje. Ik heb ook wel een paar mensen om me heen die al verbleken en beginnen te zuchten en te steunen als ze horen dat ze ‘ergens verwacht worden voor een feestje’. Naast moeite met in het middelpunt van de belangstelling te staan (dat vind ik ook niet echt leuk; bang dat ik niet blij en dankbaar genoeg reageer op een cadeautje; bang dat ik iemand oversla met taart, of een te groot of te kleine stuk geef; bang dat het huis er niet leuk en schoon genoeg uitziet; bang dat het eten niet lekker is of niet genoeg), vind ik het moeilijk om anderen te vragen om tijd voor me vrij te maken. Al die volle agenda’s, al die drukke mensen, en dan ‘moeten’ ze weer iets. Voor mij!tuinfeest-decoratie

Hoe meer je viert, hoe meer er zal zijn dat het waard is om te vieren, zeggen David de Kock en Arjan Vergeer. De vraag van mijn man heeft veel voor me verhelderd. Eigenlijk vier ik mijn verjaardag niet omdat ík dat niet wil, maar omdat ik ervan uitga dat anderen dat niet willen. Omdat ik het mezelf niet waard vind. En dat is een gevoel dat ik niet meer wil voelen. Het zou dus zo maar kunnen dat je volgend jaar een uitnodiging ontvangt voor een feestje. Van mij. Gewoon omdat het leuk is om feest te vieren. En omdat ik het waard ben.

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Kleine gelukjes

20170408_095808Waarom mijn blog in het begin zo goed voor mij werkte, was doordat ik bewuster begon te leven. Met meer aandacht in het moment, zou je kunnen zeggen. Ik had altijd wel oog gehad voor mooie wondertjes in de natuur, mooie luchten, overvliegende vogels, een fijne ontmoeting, een diep gesprek, maar had deze mooie dingen nooit eerder zo duidelijk binnen laten komen als geluksmomenten. Als je dat wel doet, moet je gewoon erkennen dat er best veel momenten van geluk zijn op een dag. En in het verlengde daarvan: dat je eigenlijk best gelukkig bent.

20170409_111517Ik ben gelukkig. Maar ik mag weer wat meer gaan stilstaan bij alle dingen om me heen die me een geluksgevoel geven. Ik zit in standje citroen, en het wordt hoog tijd dat dat verandert. Ik kan er allerlei oorzaken, argumenten, uitleg en excuses zelfs voor aandragen, maar daar gaat het niet om. Ik moet weer limonade maken!

20170408_100057

Mijn geluksmomenten van vandaag (in willekeurige volgorde): bloeiende Forsythia in de tuin; af en aan vliegende koolmeesjes met halve struiken in hun bek die ze met de grootste moeite hun vogelhuisje binnen krijgen; mijn dochtertje die als een trots poppenmoedertje met haar pandabeer in de buggy aan de wandel is; het zonnetje; ontluikende bloesems aan mijn appel- en perenboom; een hardgekookt eitje met avocado op mijn boterham; picknick in het park; een warm bad.

Wat zijn jouw geluksmomenten?

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Twijfel

twijfel2 (1)Ja, ik twijfel. Niets mis mee, zou je denken: ‘twijfel is het begin van wijsheid’, zei René Descartes. ‘Twijfel is een van de namen van intelligentie’, zei Jorge Luis Borges. Lekker blijven twijfelen dan, maar ook Alfred Lord Tennyson had denk ik gelijk met zijn woorden: ‘Twijfel is een duivelskind’. Ik twijfel over of ik door moet gaan met deze blog of niet.
Toen ik ermee begon, twee jaar geleden, om mezelf op vriendelijke wijze te dwingen mijn aandacht op de positieve dingen in mijn leven te richten, gaf dat doel heel duidelijk richting. Maar inmiddels lijk ik mijn doel een beetje kwijt, en ervaar ik een gebrek aan richting. Het is niet zo dat ik de stok achter de deur om naar de goede dingen te kijken, niet meer nodig heb, allesbehalve zelfs, maar de stok lijkt niet meer te werken, in elk geval niet zoals in het begin. ‘Onze twijfel is altijd de vijand van onze intuïtie’, zei Inayat Khan. Ik denk dat dat waar is. Mijn twijfel en mijn intuïtie staan pal tegenover elkaar in deze. Mijn intuïtie zegt: loslaten; mijn twijfel zegt: maar alle andere ideeën die met je blog samenhangen dan? Hoofd en hart met elkaar in strijd, en dat om een blog…

Dus ben ik nu aan het nadenken: heb ik een andere stok nodig of moet ik helemaal stoppen met deze blog? Hoe kan ik mijn blog weer op een positieve manier voor mij (en hopelijk ook voor jullie) laten werken?

Ik ben er nog even niet uit. Mocht je er iets van vinden, laat het me dan vooral weten.

 

 

Mantra-lover

Vorige week heb ik mijn rijbewijs gehaald. Niets bijzonders natuurlijk, bijna iedereen kan rijden. Maar ik zag op elke hoek een grote gevaarlijke mensenetende beer en had wel wat meer lessen nodig dan een ander (100 precies), maar waarom ik dit heugelijke feit met jullie deel is omdat ik steun heb gevonden bij iets waar jullie misschien ook steun aan kunnen hebben: een mantra.

Rijbewijs (1)Mijn rijlessen waren een constante worsteling met mezelf, meer dan met het verkeer om me heen en de auto. Ik kon mezelf gewoon op geen enkele manier voor me zien als iemand die zou kunnen autorijden. Als er twintig dingen goed gingen tijdens een les en één ding fout, dan bleef dat ene ding maar door mijn hoofd malen als bewijs van mijn onkunde. Twee weken geleden nog kon ik mezelf echt niet alleen, zonder mijn rij-instructeur, visualiseren in een auto. Ik zag het gewoon echt niet voor me.

Maar tijdens de tweede seminar van mijn 365 dagen succesvol-jaartraining kregen we de opdracht mee om een mantra voor jezelf te verzinnen en die elke morgen even vijf minuten tegen jezelf te zeggen; ’s avonds moest je dan in een schriftje een bewijs van die dag opschrijven dat die mantra waar was. Ik had wel al een paar keer ’s ochtends even kort mijn mantra voor mezelf herhaald, maar een bewijs voor mijn mantra had ik nog nooit gevonden. De opdracht leek niet erg te werken voor mij. Of ik leek niet erg warm te lopen voor deze aanpak. mantra2Maar toen bedacht ik, met nog maar anderhalve week te gaan tot mijn rij-examen, dat ik mijn mantra in het teken van dat rijden zou stellen. Mijn nieuwe mantra werd: ik hou van mezelf en ik accepteer mezelf als goede automobilist. Ik heb me helemaal suf gemantra’d. De eerste paar dagen werkte de mantra op mijn zenuwen en  lachspieren tegelijk, maar dat werd elke dag een beetje minder. De stiekeme gedachte begon in mijn hoofd te ontstaan dat ik misschien wel zou kunnen autorijden. En dat, daar ben ik van overtuigd, zette de deur open naar een positieve uitslag van mijn rij-examen.

Daar ben ik vooral van overtuigd door mijn reactie na het verlossende woord van de examinator: gefeliciteerd. Ik was namelijk blij, wat overdonderd en onwennig blij in het begin, maar later echt blij, extatisch blij. Terwijl de ik van nog geen twee weken geleden dat rijbewijs helemaal niet wilde halen, omdat de verantwoordelijkheid die dat met zich meebracht veel te eng was, angstaanjagend, levensbedreigend zelfs. En díe lading heb ik met mijn mantra verwijderd.

Dus.

Mocht je ook met een mantra aan de slag willen, begin dan met: Ik hou van mezelf en ik accepteer mezelf als … Ik hou ook van mezelf en ik accepteer mezelf ook als ik even niet goed … Vul de mantra aan met woorden die echt goed voelen. Soms kan je voor hetzelfde een ander woord nemen en voelt de mantra ineens totaal anders. Experimenteer daarmee.  Neem elke ochtend even vijf minuten de tijd om de mantra een aantal keren voor jezelf te herhalen. Verwacht geen wonderen, maar omarm ze wel als ze er ineens blijken te zijn. Succes! En laat het even weten als je verschil merkt.

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.