Wandelen in stilte

Ik mocht vandaag in stilte door de uiterwaarden van de IJssel lopen. Slenteren over de strandjes, bijna met mijn schoenen in het water, klauteren over de stenen, wegzakken in grasgrond en koeienvlaaien en stappen over distels en brandnetels. Met een lekker zonnetje in de rug. Heerlijk. En tegelijkertijd ook niet. Want terwijl ik daar zo liep en probeerde alleen maar te genieten van de stilte in mezelf en de geluiden van vogels om me heen, merkte ik hoe moeilijk ik dat vond: ZOMAAR genieten.

Meteen zocht mijn hoofd verwoed naar woorden om dat genieten in te vangen, voor een blog, een verhaal, een gedicht, en datzelfde hoofd zocht verwoed naar beelden, om te tekenen, schilderen, om het moment toch vooral vast te leggen. En daarmee plaatste ik iets tussen mezelf en de ervaring in. Een obstakel. Ik sleepte mezelf weg bij het simpelweg genieten van de rust en schoonheid van die wandeling. Hoe stom is dat!

Nou ja, en wat er vervolgens gebeurde hoef ik denk ik al bijna niet meer op te schrijven, je ziet ‘m vast wel aankomen. Ik werd een beetje boos op mezelf, vond er van alles van dat ik niet in staat was om zomaar te genieten, zonder doel, woordeloos, en in die irritatie dreef ik steeds verder weg van de aanvankelijk zo mooie ervaring. En uiteindelijk was ik nog slechts een hoofd dat naar beneden gericht gefocust was op het ontwijken van koeienstront. Terwijl de zon volop scheen en reigers boven mijn hoofd druk in de weer waren met van alles en andere vogeltjes zongen als onze piepende buggy maar dan mooi op elkaar afgestemd. Zet toch alsjeblieft dat hoofd uit, dacht ik nog, maar toen waren de trappen van de spoorbrug al reeds in zicht. Het was te laat.

Advertenties

6 gedachtes over “Wandelen in stilte

  1. Misschien moet je jezelf toestaan om dat alles te denken. Mijn ervaring met wandelen in stilte is dat je hoofd inderdaad vanalles denkt. Dat mag, dat doet het de hele dag. Geef het tijd te wennen aan niks. Aan ervaren, beleven. Mijn tip: wandel net zo lang in een gebied dat je mooi vindt tot je merkt dat je niet meer denkt maar alleen nog maar bent. Laat je gedachten rondjes rennen en je zal merken dat dat moment komt zonder dat je je best ervoor hoeft te doen. En…oefening baart kunst. Je zal merken dat je die staat van gedachteloosheid op een gegeven moment veel sneller zal bereiken. Geef jezelf de tijd….

  2. Lieve Channa,

    Waarom jezelf zo hard afrekenen? Stilte vinden in jezelf vergt tijd en oefening. Ik denk dat bij de meeste mensen gedachten blijven rondzingen, vooral als mediteren een nog relatief nieuwe bezigheid is.
    En… moet het voor jou op deze manier werken? Zo te lezen heb je er ook wel wat aan als je mijmert over woorden om de ervaring op papier te zetten.. mooi geschreven!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s