Auteursarchief: maaklimonade
Chicken NoNight
Morgen is het Dierendag. Op deze dag geven we onze huisdieren een extra knuffel, maken een extra lange boswandeling met de hond of zetten onze viervoeters iets extra lekkers voor. Maar grote kans dat er ’s avonds wel een zielige kip, varken of koe op ons menu staat. Ruim 400.000 dieren belanden er elke dag op onze borden. Dieren die onder ellendige omstandigheden geleefd hebben en die gevoerd zijn met eten van de akkers, die anders gebruikt zouden kunnen worden voor het verbouwen van gewassen waar we de hele wereldbevolking mee kunnen voeden.
Laten we morgen op Dierendag geen vlees eten. En laten we dat dan voortaan gewoon elke dinsdag doen. Een diervrije dinsdag. Dat is beter voor de dieren, voor de wereld, voor onszelf!
Doe je mee? Ik heb een heel lekker recept voor je, en ik beloof je dat je het vlees echt niet zal missen.
Pompoen kokoscurry
Je hebt nodig voor 4 personen:
200 gram quinoa
1 pompoen
1 grote zoete aardappel
200 gram verse spinazie
250 ml groentebouillon
400 ml kokosmelk
400 ml tomatenpassata
verse koriander
1 el gember
1 el kurkuma
2 tl kerriepoeder
2 teentjes knoflook
Bereid de quinoa volgens de aanwijzingen op de verpakking.
Schil de pompoen en zoet
e aardappel en snijd deze in kleine blokjes. Was de spinazie.
Verhit wat kokosolie in een grote pan en bak gember, knoflook en kurkuma een paar minuten op laag vuur. Voeg het kerriepoeder toe en bak nog even kort.
Voeg nu de kokosmelk, bouillon, tomatenpassata, pompoen en zoete aardappel toe. Laat een half uurtje sudderen.
Schep de spinazie door de curry, totdat de spinazie een beetje slinkt.
Verdeel de quinoa over diepe borden en schep de kokoscurry erop.
Serveer de pompoen kokoscurry met verse koriander.
Eet smakelijk!
Maak Iets Maandag
Hoewel de temperatuur nog behoorlijk zomers is, ziet het er buiten toch al wel herfstig uit. Kastanjes en hazelnoten voor het oprapen, de lampionplanten in bloei, veel blaadjes al op de grond en al wat verkleuringen in de bomen, ja hoor, het is echt wel herfst. En daarom heeft deze Maak Iets Maandag een herfstig thema.
Ik ben aan het knutselen geslagen met dennenappels. Ik heb er een paar wit geschilderd als ondergrond, maar eigenlijk vind ik de niet-beschilderde leuker. Omdat mijn dochtertje helemaal weg is van uilen, wilde ik uiltjes maken. En dat is dus echt gewoon doodsimpel. Uit vilt heb ik vleugels en ogen geknipt en dan heb je alleen nog maar een goede lijm nodig die het vilt op de dennenappel vastplakt (Ik heb Kyri superlijm gebruikt en die plakt echt geweldig). De andere dennenappels heb ik beplakt met gekleurde bolletjes die ik bij de Zeeman zag liggen. Hartstikke feestelijk, die kunnen blijven staan tot kerst.
Er is natuurlijk van alles te fröbelen van dennenappels. Mocht je nog iets anders gemaakt hebben, laat je het dan even zien?
Limonademaker Eef de Nooijer
Deze week begint de Week tegen de Eenzaamheid (van 22 september tot 1 oktober). Meer dan een miljoen Nederlanders voelt zich eenzaam. Dat wil zeggen dat ze een gevoel van verbondenheid met anderen missen. Ik heb al eerder over de verbindende kracht van post geschreven. Niet verwonderlijk dus dat het project van Eef de Nooijer, Postmaatje, mijn aandacht trok. Postmaatje wil mensen die graag schrijven samenbrengen met eenzame ouderen of zieke mensen, die het leuk vinden om post te ontvangen. Zo is er even contact, wat voor ouderen of zieke mensen die zich eenzaam voelen, echt een verschil kan uitmaken. Een paar vragen aan Eef de Nooijer:
Hoe ben je op het idee gekomen van Postmaatje?
“Ik heb het altijd al leuk gevonden om te schrijven. Twee jaar geleden lag ik in bed en bedacht ineens dat het leuk zou zijn om met een oud dametje te schrijven. Ik heb altijd een boekje naast mijn bed liggen om ideeën in op te schrijven, en toen ik de volgende dag dit idee in mijn boekje terug las, besloot ik er iets mee te gaan doen. Ik nam contact op met een verzorgingshuis en meteen meldden 25 ouderen zich aan. Daar was ik een beetje door overdonderd, want ik heb een baan, gezin en druk sociaal leven, dus 25 ouderen schrijven zou me te veel tijd kosten. Maar ik heb vrienden en familie ingeschakeld en toen kwam dat goed. Het liet wel meteen zien dat het een goed idee was. Er was dus duidelijk vraag naar postmaatjes.”
Doen er veel mensen mee?
“Er zijn nu zo’n 1100 actieve koppelingen tot stand gebracht. Dus één-op-één koppelingen van een oudere aan een postmaatje. Maar inmiddels doen ook scholen mee. Daarvoor heb ik het huiskamerproject bedacht. Zo’n school schrijft dan aan een groep ouderen en die post wordt ook in de groep gelezen. Dat is voor de ouderen fijn, dat ze even gezien zijn, dat er een moment aan hen gedacht is, maar ook voor de kinderen en jongeren is het contact met de ouderen goed. Die mensen hebben vaak zo veel meegemaakt, er is zo veel wijsheid, maar in plaats van daar respect voor te hebben, stoppen wij onze ouderen weg in verzorgingshuizen. We schrijven ze af alsof ze geen nut meer hebben voor de maatschappij. Dat is droevig. Ik hoop daar iets in te kunnen veranderen.”
Kost het veel tijd?
“Het hoeft niet veel tijd te kosten. Wij vragen van onze schrijvers om 4 tot 8 keer per jaar te schrijven. Vaker mag natuurlijk, maar hoeft niet.”
Doe je nog iets speciaals tijdens de Week tegen de Eenzaamheid?
“Ja, deze week zetten we meerdere mensen in het zonnetje. Mensen die een steuntje in de rug kunnen gebruiken, mensen die te maken hebben met eenzaamheid, kortom mensen die wat aandacht goed kunnen gebruiken. Het is een eenmalige actie, je kan je aanmelden via info@eefies.nl. Dan ontvang je een mail met daarin de gegevens van het maatje dat jij deze week in het zonnetje gaat zetten.”
Krijg je weleens reacties te horen van de post ontvangende ouderen?
“Een heel mooie reactie kreeg ik van een schrijver. Zij schrijft aan een oud dametje, maar die dame kan niet meer schrijven, dat lukt haar niet meer. Op een dag kreeg de schrijfster toch een kaartje terug. In heel bibberig handschrift liet de oude vrouw haar weten dat ze de post heel erg waardeert. ‘Je maakt mijn dag’, schreef ze. Dat is toch prachtig. Daar doe je het voor.”
Ik begrijp dat je eigenlijk meer behoefte hebt aan ontvangers dan aan schrijvers. Hoe kunnen lezers van deze blog meedoen als ze dat willen?
“Ik heb inderdaad op het moment meer schrijvers dan ik kan koppelen. Als mensen dit project willen steunen, doen ze dat vooral door zelf verzorgingshuizen te benaderen en over dit project te vertellen. Ik heb daarvoor informatiepakketjes die bij mij aangevraagd kunnen worden. Ik hoop op den duur iemand aan te kunnen nemen om dit werk te doen, maar op het moment doe ik alles nog zelf.”
Wat zijn je citroenen?
“Waar ik tegenaan loop is dat de ouderen voor wie een postmaatje interessant zou zijn, niet makkelijk te bereiken zijn. Het kost enorm veel tijd om een verzorgingshuis binnen te komen, en als de directeur en managers eindelijk akkoord zijn, dan heeft de activiteitenbegeleider die het project moet uitzetten, vaak geen tijd. Dat is frustrerend. Te weten dat er zo veel eenzame ouderen zijn die het leuk zouden vinden om post te ontvangen, om te weten dat er af en toe iemand aan ze denkt, en ook meer dan genoeg schrijvers die deze mensen willen schrijven, maar dat je ze niet gekoppeld krijgt. Dat is een behoorlijke citroen.”
Hoe maak je daar limonade van?
“Door positief te blijven. En door meer media-aandacht op te zoeken. Als mensen je kennen, of van het bestaan van Postmaatje af weten, kom je ook makkelijker ergens binnen. En ik heb sinds kort de ANBI-status, wat betekent dat ik een Algemeen Nut Beogende Instelling ben. Ik sta dus goed bekend en kom zo eerder in aanmerking voor subsidie en eventuele samenwerkingen met bedrijven en instellingen. Ik houd mijn doel goed voor ogen: bewustwording bij mensen dat we iets van onze ouderen kunnen leren, en dat we goed voor ze zorgen en ze met respect behandelen. Zolang ik dat doel maar voor ogen heb, kan ik mijn citroenen wel aan.”
Meer weten of iets doen voor Postmaatje? Kijk op www.postmaatje.nl
Nazomer-limonade
Limonademaker Clara den Boer
Eigenlijk kwam ik puur toevallig het initiatief van Clara den Boer tegen: de Gelukskoffer, maar het sprak me meteen aan. In de Gelukskoffer zit een lesprogramma om kinderen uit groep 3/4, 5/6 en groep 7/8 les te geven over geluk. Het idee is dat als kinderen al op jonge leeftijd leren hoe ze hun geluksgevoel kunnen beïnvloeden, ze een positieve en stevige basis hebben, die hen en anderen inspireert om een verschil te maken in de samenleving van morgen. Een kind dat gelukkig is kan ook bijdragen aan het geluk van anderen. Als dat geen limonade is!
7 Vragen aan Clara den Boer:
Hoe ben je op het idee gekomen van de Gelukskoffer?
“Ik kom uit het bedrijfsleven. Ik gaf workshops en cursussen over leiderschap en wat me daarbij opviel was dat als het om cijfers, marketing en dat soort dingen ging, iedereen een antwoord klaar had, maar dat mensen het heel lastig vonden om een antwoord te formuleren op vragen over henzelf, zoals ‘wie ben je?’ en ‘wat zijn je kwaliteiten?’. Mijn zoon zat op dat moment in groep 7 en door wat ik zag tijdens die workshops begon ik me af te vragen wat hij eigenlijk over dit soort dingen leerde op school. Ging het alleen maar over cijfers halen en de Cito-toets, of was er ook aandacht voor wie je bent, waar je goed in bent? Je bent zo veel meer dan een goed of slecht cijfer voor wiskunde.”
Hoe ziet geluk er volgens jou uit?
“Voor mij gaat geluk over de kleine dagelijkse dingen. De dingen die je dagelijks denkt en doet. Succes en omstandigheden maken je geluk niet, geluk is veel kleiner. Het gaat om het waarderen van het alledaagse.”
Kun je gelukkig zijn echt leren?
“Ik geloof zeker dat je gelukkig zijn kunt leren. Ik heb het dan over lange termijn geluk, duurzaam geluk. De Gelukskoffer is gebaseerd op de positieve psychologie. Je kunt kinderen trainen om stil te staan bij het goede, bijvoorbeeld door dankbaarheid te trainen. Dan leren ze hun aandacht te richten op het positieve, op dat wat goed gaat, dat is een heel belangrijke voorwaarde voor geluk.”
Je droom is dat in 2020 alle kinderen les krijgen in geluk, waarom is dat zo belangrijk?
“We hebben het nooit beter gehad dan nu. We leven in zo’n grote overvloed en veiligheid hier in Nederland. De media spiegelen ons weliswaar wat anders voor, maar dat angst-denken is niet gegrond en zeker niet iets wat we moeten voeden. De kans om in het verkeer om te komen, of in het ziekenhuis door een medische misser is vele malen groter dan dat je slachtoffer wordt van een terroristische aanslag. Het is belangrijk dat kinderen vanuit overvloed en vertrouwen denken, niet vanuit angst. Het gaat goed met de wereld, je bent veilig en je mag zijn wie je bent, dat wil ik kinderen meegeven.”
Als ouders dit lezen en graag zelf thuis met hun kinderen aan de slag willen met geluk, kan dat ook?
“De boekjes van het lespakket zijn al wel zo geschreven dat ze los gebruikt kunnen worden, maar ze zijn nog niet los in de verkoop. Vanaf volgend jaar waarschijnlijk.”
Wat zijn je citroenen?
“Mijn belangrijkste citroen is een worsteling om mijn energie te gebruiken voor wat ik echt wil doen en niet voor wat anderen vinden dat ik zou moeten doen. Ik doe nog weleens dingen die ik eigenlijk helemaal niet wil, alleen maar om aardig gevonden te worden. Mijn kracht ligt in het bedenken van nieuwe dingen en concepten en die vermaken tot een product. Als ik bezig ben met creëren ben ik van grote waarde voor mezelf, voor de organisatie en dus ook voor de kinderen. Mijn citroenen leiden me daar alleen maar van af.”
Hoe maak je daar limonade van?
“Door toch mijn eigen plek in te nemen. Door te kiezen voor wat ik wil en me niets aan te trekken van wat anderen daarvan vinden of denken. Maar het blijft een precaire balans tussen creativiteit en pleasen.”
Wil je meer weten over Clara den Boer of over de Gelukskoffer, kijk dan op http://www.gelukskoffer.nl
Maak Iets Maandag: meer knuffels
Ooit maakte ik een knuffel voor mijn toekomstige kindje. Er volgden er meer, alleen het kindje liet op zich wachten. De knuffels verdwenen in een kist. Maar toen kwam het kindje toch. En dat mooie, lieve, schattige meisje begint nu te knuffelen. Dat gaat als volgt. Zij plukt een knuffel uit de vensterbank, geeft die aan mama (mij dus), en als ik de knuffel dan even geknuffeld heb, wil zij ook. Dat doet ze op dezelfde overdreven manier als ik en met een trotse gelukzalige uitdrukking op haar gezicht. Te schattig. Zo schattig dat mijn knuffelgenen er geen genoeg van krijgen om meer knuffels te maken. Weer knuffels dus op deze Maak Iets Maandag.
Ik had deze geweldige kussenhoes al jaren, maar heb ‘m nooit als zodanig gebruikt. Een goede reden om er de schaar in te zetten. Voor de achterkant van de knuffels heb ik de stof van een hemdje gebruikt, dat ik vijf jaar geleden in Vietnam kocht en dat me eigenlijk nooit goed gepast heeft. En dan is het eigenlijk alleen een kwestie van afspelden, knippen, weer afspelden, naaien, vullen en helemaal dichtnaaien. Een kind kan de was doen. En mijn kind kan weer lekker verder knuffelen!
Houd vast dat vakantiegevoel
Help, de vakantie is voorbij!
Vandaag begint voor velen het gewone leven weer. De vakantie is voorbij, we moeten weer aan het werk/aan de studie/de kinderen moeten weer naar school. Misschien heb je daar moeite mee, omdat op vakantie alles leuker was. In den vreemde leek alles mooier, de mensen liever, en er scheen altijd de zon. Bij terugkeer in je eigen land werd je verwelkomd door regen en stapels rekeningen in de brievenbus. Misschien slaat de verveling toe, of stress om alles wat er weer gedaan moet worden en zou je het liefst meteen de koffers weer pakken. Toch moeten we weer wennen thuis. Uiteindelijk zal thuis weer als thuis gaan voelen, maar soms gaat daar wel even wat tijd overheen. Om die periode wat te vergemakkelijken, hierbij een creatieve helpende hand.
Bedenk eens wat er nou zo leuk was in de vakantie, en zoek vervolgens diezelfde dingen of bezigheden op dichtbij huis. Heb je bijvoorbeeld prachtige fietstochten of wandelingen gemaakt tijdens je vakantie, ga dat dan dicht bij huis ook eens doen. En neem ook dan je fotocamera mee en leg de mooie plekken dicht bij huis vast. Een nest jonge zwanen doet in schoonheid niet onder voor een waterval in Nieuw-Zeeland, en een appelboomgaard in de zon kan eenzelfde blij gevoel oproepen als wuivende palmen, voor wie het wil zien. Genoot je er zo van om elke ochtend met een kop koffie voor je tent te zitten en even niets te hoeven, neem daar dan thuis ook eens de tijd voor. En leg ook dat vast op een foto. Of vond je het fijn om constant mensen om je heen te hebben, zoek dan thuis ook vaker het gezelschap van vrienden op, en als je het juist fijn vond om tijd voor jezelf te hebben, maak die tijd dan in je dagelijkse leven. Vaak zijn het juist die dingen die we in ons dagelijks leven niet denken te hebben, die we heel erg waarderen tijdens de vakantie, terwijl dat niet zo hoeft te zijn. Creëer thuis momenten die appelleren aan je vakantiegevoel en leg al die momenten vast.
Zoek-de-verschillen-vakantieposter
Sla dan aan het knippen en plakken. Dat is een voordeel van thuis zijn; je hebt papier, schaar en lijm bij de hand. En een computer. Er zijn allerlei websites waar je foto’s kan bewerken om eventueel een extra dimensie te geven aan je vakantieposter. Maak er bijvoorbeeld allemaal polaroidfoto’s van, of kleurplaten. Plak in elk geval vergelijkbare plekken of situaties aan elkaar, zodat je een soort zoek-de-verschillen-poster krijgt. Tijdens het creëren van je poster heb je de mooie vakantieherinneringen positief geïntegreerd in je dagelijks leven. Als dat geen mooi plekje verdient…
De Lijst
In mijn vorige blogpost over het boek Sterker dan afwijzing gaf ik al aan dat deze blogpost over een ander boek zou gaan, De Lijst van Yuval Abramovitz. Hoewel het me al wel iets hielp om me minder aan te trekken van een eventuele afwijzing, had ik niet het gevoel dat ik het inzette voor iets dat er echt toe deed. Daarom verdiepte ik me in De Lijst, in de hoop daar te vinden wat voor mij echt belangrijk was.
De Lijst hielp hem beter worden
Het verhaal van Yuval Abramovitz is een bemoedigend verhaal. Hij raakte verlamd toen hij zestien was door een ongelukkige val en het zag er naar uit dat hij nooit meer zou kunnen lopen. Maar hij gaf alle medici het nakijken en stond na 2,5 jaar weer op eigen benen. Dank zij de lijsten die hij tijdens zijn ziektebed had gemaakt met zijn dromen en doelen erop. Die lijsten gaven hem de kracht om te vechten voor zijn volledige herstel. Toen hij na zijn herstel een nieuwe lijst met doelen en dromen op een blog plaatste, was dat binnen een paar dagen een enorme hit. Van alle kanten werd hem hulp aangeboden om zijn dromen werkelijkheid te laten worden. En dat, zegt Abramovitz, is voor iedereen weggelegd, die zijn dromen van de daken schreeuwt.
Je dromen van de daken schreeuwen dus. Ik schrik daar een beetje voor terug. Ik houd mijn geweldige ideeën het liefst voor mezelf, omdat ik bang ben dat iemand anders ermee vandoor gaat. Maar, zegt Abramovitz, ik moet mijn schulp uit. Ik moet mijn droom van de daken brullen, schreeuwen dat ik een limonadeboek wil uitgeven -want dat wil ik namelijk-. Het heet Limonade voor beginners en het is bijna af.
Iedereen wil helpen
Nadat Abramovitz zijn dromen op zijn blog deelde, kreeg hij werkelijk van alle kanten hulp aangeboden; van gratis logeeradressen in Australië tot gratis hulp met zijn website, van 400 dagen gratis trainen op een sportschool tot uitnodigingen voor lezingen en gratis financieel advies. Volgens Abramovitz willen mensen in principe graag helpen, als maar duidelijk is waarom het belangrijk voor je is om de droom te verwezenlijken. Dan hoeft een ander er niet eens zelf iets anders uit te halen dan jou blij maken met zijn of haar hulp. Ik denk dat hij gelijk heeft, ik vind het ook fijn als ik iemand ergens mee kan helpen, dat geeft mij een goed gevoel. Dus waarom zou dat niet voor iedereen zo zijn?
Maar dan nog, mijn droom van de daken schreeuwen? Als ik zometeen op publiceer druk, weten niet alleen mijn blogvolgers waar ik van droom, maar ook al mijn facebook- twitter en linkedin-contacten. Ik vind dat nogal spannend. Dat mag ook wel van Abramovitz, ik mag het hartstikke spannend vinden, als ik me daar maar niet door laat weerhouden om het toch te doen.
Mijn limonadeboek
Nou, vooruit dan, mijn droom: het boek Limonade voor beginners, dat losjes is gebaseerd op mijn blog, uitgegeven krijgen. Het wordt een boek met illustraties, mooi vormgegeven, een boek waar je blij van wordt en geïnspireerd door raakt, omdat het mooie mensen en initiatieven laat zien en handvatten aanreikt voor een positieve levenshouding. Plus veel limonade. Toen ik een paar jaar geleden mijn blog begon, deed ik dat vanuit mijn eigen behoefte om van mijn citroenen limonade te maken. Gaandeweg verschoven mijn eigen citroenen wat naar de achtergrond en ontdekte ik dat er veel meer limonademakers zijn en dat er veel meer limonade te maken valt dan ik dacht. Zoveel limonade verdient gewoon een boek!
Iemand ideeën, tips of contacten die me kunnen helpen om deze droom te verwezenlijken?
Afgewezen
Hoewel je er echt niet dood van gaat, is het een angst die veel mensen kennen: de angst om afgewezen te worden. Vaak is de angst zo enorm dat het veiliger voelt om sommige dingen niet aan te gaan of bepaalde situaties uit de weg te gaan dan nieuwe dingen te proberen. Dat maakt het scala aan mogelijkheden en kansen wel wat beperkt. Want stel dat je nou niet bang zou zijn om afgewezen te worden, stel dat het je niet uit zou maken wat een ander van je denkt of vindt, wat zou je dan niet allemaal kunnen doen!
Jia Jiang droomde ervan om zijn eigen bedrijf te beginnen. Als kind al wist hij dat hij ondernemer wilde worden. Maar de angst om afgewezen te worden, weerhield hem ervan zijn droom na te jagen. Hij daagde zichzelf uit om iets met die angst te doen. Honderd dagen lang zocht hij bewust afwijzing op. Hij belde bijvoorbeeld bij een wildvreemde aan met de vraag of hij in de tuin mocht voetballen en vroeg een andere wildvreemde of hij 100 dollar mocht lenen. Hij merkte dat hij niet dood ging als hij nee als antwoord kreeg, en dat er soms zelfs een onverwacht ja volgde, met allerlei leuke en spannende situaties als gevolg.
Het boek dat hij daarover schreef, Sterker dan afwijzing, is een aanrader. Het zette mij er in elk geval toe aan om van dit boek een recensie-exemplaar aan te vragen, waarbij de verwachte nee en het verwachte hoongelach om mijn ‘blogje’ uitbleven, en ik een exemplaar toegestuurd kreeg. Het zette me ertoe aan weer een paar tijdschriften te benaderen met artikelvoorstellen, waar ik weliswaar tot op de dag van vandaag geen antwoord op heb gekregen, maar ik leef nog. Het zette me ertoe aan advies te vragen bij het kopen van een mamafiets, want so what als je uitgelachen wordt omdat je het allemaal niet weet. En nu fietsen mijn meisje en ik lekker rond. Maar ik ben er nog niet klaar mee. Eigenlijk kon ik niet goed bedenken wat ik echt graag zou willen, maar niet aanga omdat ik bang ben voor afwijzing of mislukking. Daarvoor ga ik een ander boek raadplegen, De lijst van Yuval Abramovitz. Daarover volgende week meer.
Maak Limonade 