No more mister Yamaha

Hoofdrolspeler in dit verhaal: een oude Yamaha. Toeschouwers: mijn man en ik, verteller: ik uiteraard. Setting: een houten bankje voor Sussies Vintage en Koffie aan de Oude Koornmarkt in Antwerpen.
2014-07-06 22.04.16
Mijn man en ik drinken koffie, tegenover ons staat een gele Yamaha geparkeerd tegen de muur. Een man van middelbare leeftijd in overall blijft bewonderend naar de Yamaha staan kijken. In onvervalst –voor ons nauwelijks verstaanbaar- Vlaams begint hij ons te vertellen dat het een mooi exemplaar is, deze Yamaha, en dat hij er vroeger als jong jochie ook zo een wilde. Hij werkte er elke vakantie voor, amai. Maar toen hij genoeg geld bij elkaar had gespaard, mocht hij van zijn vader geen Yamaha kopen. Te gevaarlijk. Die dingen werden allemaal opgevoerd. Maar wat was hij mooi, die Yamaha, amai. Van zijn zuurverdiende centen heeft hij toen maar een stereo gekocht. Ook leuk, maar niet hetzelfde.
Hij had een goede kameraad, die had ook hard gewerkt in de vakanties en gespaard en die had stiekem wel een Yamaha gekocht. Precies zo’n zelfde gele. Zonder dat zijn vader het wist. Wat een mooi ding was dat, amai. Hij was er jaloers op. Hij had er zelf ook zo graag een gewild. Maar die vriend, die is er niet meer, amai. Hij zag de vader van zijn vriend –die niet wist dat zijn zoon op een opgevoerde Yamaha reed- nog op zijn pantoffels vanaf Linkeroever aan komen snellen, naar de plek waar diezelfde zoon met zijn gele Yamaha tegen een bus was gereden. Hij was op slag dood.

Er valt een pijnlijke stilte. Mister Yamaha no more. Met een zacht salut vervolgt de man zijn weg. Hij kijkt nog een paar keer achterom, naar de Yamaha. Zwijgend drinken wij onze cappuccino’s op. Amai, wat een verhaal.

Advertenties

Guilty pleasures 2

2014-06-20 21.14.39

Ik heb het druk. Er moeten teksten nagekeken en geschreven worden. Er moeten nieuwe opdrachtgevers gezocht worden. Er moeten dingen geregeld worden voor logees. Er moeten foto’s gemaakt worden. Er moet een was gedaan worden. Er moet nog veel dringender schoongemaakt worden. Er moeten telefoongesprekken gevoerd, mails beantwoord. Er moet gemediteerd worden. Er moeten yoga oefeningen gedaan worden. Er moeten besluiten genomen worden over een vakantie. Mijn boom schreeuwt om water. Willy om eten. Er moet verzorgd worden. Er moeten kaarten verstuurd. Er Moet Geblogd!

Alleen bij de gedachte aan al die dingen word ik al doodmoe. Het leven is één groot moeten, lijkt het soms wel. Ik besluit dat ik vanavond niets meer moet. En mijn vriend besluit hetzelfde. De gordijnen gaan dicht, de laptop mee naar boven en wij trekken ons terug in bed. Voor een aflevering Six Feet Under. Want daar zijn we sinds een paar dagen aan verslaafd.

Wij, die al jaren geen tv meer hebben en nooit mee kunnen praten over films en series, wij hebben Six Feet Under ontdekt. De serie is, meen ik, al meer dan tien jaar oud. Wij leven ten diepste mee met David, Nate en Claire, die net hun vader hebben verloren en nu zijn begrafenisonderneming hebben overgenomen, terwijl hun moeder met haar Italiaanse baas het bed in duikt. Vooral in Brenda kan ik me erg goed inleven. Omdat ze van die nuchtere dingen zegt, zoals dat we allemaal dood gaan, en dat we onze tijd op aarde maar beter goed kunnen besteden.

Wat me meteen terugbrengt bij al die dingen die moeten en die zich nu verder opstapelen. Alleen de was dan even doen? Ach, laat ook maar, hoe goed besteed is een leven dan uiteindelijk als je alleen maar gedaan hebt wat je moest? Ligt niet juist de waarde in de kleine guilty pleasures? We kijken er gewoon nog een aflevering achteraan… Al dat moeten wacht maar even zes voet onder de grond.