Een beetje vals spelen is het misschien wel, want ja, zeg nou zelf, limonade maken terwijl je op een boerderijcamping bij een ezelopvang mag overnachten in een yurt is een koud kunstje. Gelukkige kipjes en haantjes om je heen, vrolijke geitjes en ezeltjes in de wei. Blije varkens in een modderbad. Gebalk en geknor en gekukeleku zijn, naast de diepe gesprekken die je voert met je fijne gezelschap, het enige geluid. En het knetteren van het vuur, waarboven een pompoenstoofpotje aan het garen is.  ‘s Nachts het roepen van een bosuil.
Aan de andere kant is het natuurlijk wel erg limonade om jezelf in deze situatie te krijgen. Voor jezelf zorgen heet dat. Jezelf gunnen om even tot rust te komen. Om even vrij te nemen, ook al ligt er allemaal werk te wachten. Hoe vaak geven we onszelf nou zo’n cadeau? Ik kan natuurlijk niet voor jullie spreken, maar ik doe het niet vaak genoeg. Zo’n weekendje laadt me niet alleen op, maar het inspireert me ook. Eilko en Annerie, van wie de ezelhouderij is (www.degroteezel.com) , inspireren, omdat ze precies doen wat ze willen doen, daar zijn waar ze willen zijn. Ze leven niet minder dan hun droom. Intens verbonden met de natuur en de dieren om hen heen. Superlimonade dus.

Een Mongools gezegde luidt: De afstand tussen hemel en aarde is niet groter dan één gedachte. Precies dat is wat ik hier ervaar. Hoe alles met elkaar verbonden is, de maïsvelden, wij, de huppelende konijntjes, Eilko en Annerie, de ezels, de varkens, de sterren, onze dromen, de Mongoolse nomaden in hun yurts, onze geliefden thuis. Het is niets anders dan mijn eigen geest die die verbinding verbreekt. Ik hoef alleen maar stilletjes te luisteren naar het roepen van de bosuil en het ritselen van een egeltje tegen de yurt, om de afstand tussen hemel en aarde te overbruggen.