Twijfel

twijfel2 (1)Ja, ik twijfel. Niets mis mee, zou je denken: ‘twijfel is het begin van wijsheid’, zei René Descartes. ‘Twijfel is een van de namen van intelligentie’, zei Jorge Luis Borges. Lekker blijven twijfelen dan, maar ook Alfred Lord Tennyson had denk ik gelijk met zijn woorden: ‘Twijfel is een duivelskind’. Ik twijfel over of ik door moet gaan met deze blog of niet.
Toen ik ermee begon, twee jaar geleden, om mezelf op vriendelijke wijze te dwingen mijn aandacht op de positieve dingen in mijn leven te richten, gaf dat doel heel duidelijk richting. Maar inmiddels lijk ik mijn doel een beetje kwijt, en ervaar ik een gebrek aan richting. Het is niet zo dat ik de stok achter de deur om naar de goede dingen te kijken, niet meer nodig heb, allesbehalve zelfs, maar de stok lijkt niet meer te werken, in elk geval niet zoals in het begin. ‘Onze twijfel is altijd de vijand van onze intuïtie’, zei Inayat Khan. Ik denk dat dat waar is. Mijn twijfel en mijn intuïtie staan pal tegenover elkaar in deze. Mijn intuïtie zegt: loslaten; mijn twijfel zegt: maar alle andere ideeën die met je blog samenhangen dan? Hoofd en hart met elkaar in strijd, en dat om een blog…

Dus ben ik nu aan het nadenken: heb ik een andere stok nodig of moet ik helemaal stoppen met deze blog? Hoe kan ik mijn blog weer op een positieve manier voor mij (en hopelijk ook voor jullie) laten werken?

Ik ben er nog even niet uit. Mocht je er iets van vinden, laat het me dan vooral weten.

 

 

Advertenties

Mantra-lover

Vorige week heb ik mijn rijbewijs gehaald. Niets bijzonders natuurlijk, bijna iedereen kan rijden. Maar ik zag op elke hoek een grote gevaarlijke mensenetende beer en had wel wat meer lessen nodig dan een ander (100 precies), maar waarom ik dit heugelijke feit met jullie deel is omdat ik steun heb gevonden bij iets waar jullie misschien ook steun aan kunnen hebben: een mantra.

Rijbewijs (1)Mijn rijlessen waren een constante worsteling met mezelf, meer dan met het verkeer om me heen en de auto. Ik kon mezelf gewoon op geen enkele manier voor me zien als iemand die zou kunnen autorijden. Als er twintig dingen goed gingen tijdens een les en één ding fout, dan bleef dat ene ding maar door mijn hoofd malen als bewijs van mijn onkunde. Twee weken geleden nog kon ik mezelf echt niet alleen, zonder mijn rij-instructeur, visualiseren in een auto. Ik zag het gewoon echt niet voor me.

Maar tijdens de tweede seminar van mijn 365 dagen succesvol-jaartraining kregen we de opdracht mee om een mantra voor jezelf te verzinnen en die elke morgen even vijf minuten tegen jezelf te zeggen; ’s avonds moest je dan in een schriftje een bewijs van die dag opschrijven dat die mantra waar was. Ik had wel al een paar keer ’s ochtends even kort mijn mantra voor mezelf herhaald, maar een bewijs voor mijn mantra had ik nog nooit gevonden. De opdracht leek niet erg te werken voor mij. Of ik leek niet erg warm te lopen voor deze aanpak. mantra2Maar toen bedacht ik, met nog maar anderhalve week te gaan tot mijn rij-examen, dat ik mijn mantra in het teken van dat rijden zou stellen. Mijn nieuwe mantra werd: ik hou van mezelf en ik accepteer mezelf als goede automobilist. Ik heb me helemaal suf gemantra’d. De eerste paar dagen werkte de mantra op mijn zenuwen en  lachspieren tegelijk, maar dat werd elke dag een beetje minder. De stiekeme gedachte begon in mijn hoofd te ontstaan dat ik misschien wel zou kunnen autorijden. En dat, daar ben ik van overtuigd, zette de deur open naar een positieve uitslag van mijn rij-examen.

Daar ben ik vooral van overtuigd door mijn reactie na het verlossende woord van de examinator: gefeliciteerd. Ik was namelijk blij, wat overdonderd en onwennig blij in het begin, maar later echt blij, extatisch blij. Terwijl de ik van nog geen twee weken geleden dat rijbewijs helemaal niet wilde halen, omdat de verantwoordelijkheid die dat met zich meebracht veel te eng was, angstaanjagend, levensbedreigend zelfs. En díe lading heb ik met mijn mantra verwijderd.

Dus.

Mocht je ook met een mantra aan de slag willen, begin dan met: Ik hou van mezelf en ik accepteer mezelf als … Ik hou ook van mezelf en ik accepteer mezelf ook als ik even niet goed … Vul de mantra aan met woorden die echt goed voelen. Soms kan je voor hetzelfde een ander woord nemen en voelt de mantra ineens totaal anders. Experimenteer daarmee.  Neem elke ochtend even vijf minuten de tijd om de mantra een aantal keren voor jezelf te herhalen. Verwacht geen wonderen, maar omarm ze wel als ze er ineens blijken te zijn. Succes! En laat het even weten als je verschil merkt.

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 405 andere volgers

Heldhaftigheid op een koude winterdag

Sommige limonademakers zijn echte helden. Natuurlijk is iedereen in zekere zin een held, en in elk geval de held van zijn of haar eigen leven, maar deze limonademakers verdienen een pluim. 20170208_135605Setting: de vijver in het park naast de deur. De bomen en struiken zijn mooi besneeuwd, het is een plaatje. Maar in dat prachtige plaatje speelt zich tegelijkertijd een doodsstrijd af. Onder een wilg in de vijver is een meerkoetje wild aan het spartelen. Dat doen vogels wel vaker en dan is het leuk om te zien, maar dat dit niet leuk is, is me meteen duidelijk. Het arme beestje lijkt vast te zitten. Ik zie er mensen aan de waterkant bij staan en iemand telefoneert, waaruit ik opmaak dat de dierenambulance gebeld is.

20170208_135521Even later is inderdaad de dierenambulance in het park. Het meerkoetje is nog steeds aan het spartelen in het water. Ik klop op het raampje van de bus. Een aardige dame vertelt me dat ze niet de juiste attributen hebben om het water in te gaan. Ja, ze zijn allemaal vrijwilligers. Zij en haar collega hebben dienst tot 13.30 uur, wat het inmiddels al geweest is, “maar ja, als er zoiets gebeurt, ga je natuurlijk niet naar huis”. Ze wachten op de reddingsbrigade en ik wacht met hen mee. 20170208_140356Een kwartier later is de reddingsbrigade ter plaatse. Ook vrijwilligers, die normaal hun werk veelal verrichten tijdens badkuipraces, intochten van Sinterklaas. En een enkele keer om een zielig vogeltje uit het water te redden. 20170208_140551Maar dit vertellen Frans en Shirley me pas later, want meteen als ze de auto uitstappen, gaan ze aan het werk. Shirley hijst zich in het waterdichte duikpak, Frans helpt, en dan klikt hij haar aan een touw en staat ze al in het water. 20170208_140605Koud is het, en dieper dan gedacht. Ze loopt-zwemt naar het meerkoetje toe en weet het beestje snel te bevrijden, in elk geval los te krijgen van de wilg.20170208_140725 Maar wat er verder nog aan het arme beestje vastzit, komt met ‘m mee.
Terwijl Frans zijn collega uit het water helpt, nemen de mensen van de dierenambulance het vogeltje over. 20170208_140738Shirley trekt haar pak uit, dat minder waterdicht bleek dan de bedoeling en poseert even trots. Want ja, “hier doet ze het dus voor”.20170208_140751

Ondertussen ontfermen de dame en heer van de dierenambulance zich over het meerkoetje. Ik kijk door de ruiten de ambulance binnen en kan zo goed zien wat ze doen. Ze kijken geconcentreerd, maar ook verdrietig. Het diertje is zo erg verwikkeld geraakt in een stuk visdraad dat zijn pootje gebroken is, of er eigenlijk bijna af ligt. Beetje bij beetje wordt het pootje verder bevrijd van draad en takjes en bladeren, waarbij de ambulancemedewerkers, als het beestje de kans krijgt, ferme pikken van de vogel in hun hand moeten incasseren. Het pootje is vrij, maar hangt er inderdaad losjes bij. Er gaat een verband omheen, zodat het beestje zich niet nog verder kan beschadigen met zijn getrappel en gefladder, en dan gaat ie een bak in, met lekkere warme handdoeken om zich heen. Waarheen? “Naar het asiel,” vertelt de meneer van de dierenambulance. “Maar het is goed mogelijk dat het beestje daar geëuthanaseerd wordt. Zo’n pootje spalken heeft niet veel zin, dan kan het beestje niet terug de natuur in. Er zijn grenzen aan wat je kan doen.”

Dat is wel een beetje een droevig einde van al die lieve dappere acties om het meerkoetje te redden. Maar het maakt de acties niet minder heldhaftig. Wat prachtig wat die mensen doen. Echte helden!

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 405 andere volgers

Klein geluk

sneeuwklokjes-1Een eerste sneeuwklokje in het park naast de deur, terwijl ik daar met mijn dochter doorheen struin. Ja, daar word ik dus instant gelukkig van. Oké, natuurlijk, het is pas februari, maar dat eerste sneeuwklokje –inmiddels staan er een heleboel sneeuwklokjes omheen-  dat riekt toch wel naar voorjaar hoor. En daar word ik dus instant gelukkig van. Dat de dagen weer langer worden, je steeds minder lagen kleren aan hoeft naar buiten, fietstochtjes in het verschiet. Ja hoor, kom maar door met dat voorjaar. Ik ben er klaar voor.

 

Gelukkig limonade jaar!

Ik wens jullie allemaal een heel mooi 2017, vol liefde, gezondheid, inspiratie, creativiteit en veel limonade uiteraard.

hallo-2017

Terwijl ik bezig was met mijn goede voornemens en plannenlijst voor het nieuwe jaar  kwam er een nieuwsbrief (van Altamira) binnen die me zei daarmee te stoppen. Want al die plannen die ik aan het maken was komen voort uit een verlangen om een bepaald gevoel te krijgen. Ik zou dus die gevoelens moeten nastreven in plaats van doelen.

In plaats van 10 kilo afvallen kan ik er beter naar streven me mooi te voelen. En in plaats van een boek uitgegeven te krijgen, kan ik me beter goed voelen over mezelf zodat ik die erkenning niet nodig heb. Hoe wil ik me dan voelen? Sterk, onafhankelijk, open, vol vertrouwen, enthousiast. Dat betekent dat ik tijd voor mezelf wil hebben, waarin ik uitdagend en verdiepend werk kan doen. Dat betekent ook dat ik nieuwe dingen wil doen, nieuwe mensen wil leren kennen, nieuwe mogelijkheden van mezelf wil onderzoeken. Dat betekent ook dat ik dingen buiten mijn comfortzone moet doen, wat grappig genoeg heel nadrukkelijk niet op mijn goede voornemens-lijst stond. Mijn goede voornemens waren deels zo groot dat ze al bij voorbaat gedoemd waren te mislukken en deels ook heel veilig.

Ik heb nu geen duidelijke doelenlijst voor het nieuwe jaar, maar ik weet wel welk gevoel ik wil hebben. En dat zal mijn richtlijn zijn komend jaar. Mijn limonade zal dapper zijn en in het teken staan van persoonlijke groei.

Fijn 2017!