It’s okay, Jaap

David de Kock en Arjan Vergeer zijn zelf al razend inspirerend, maar tijdens de vorige seminar werden we ook nog eens door een andere inspirerende spreker toegesproken. Jaap Bressers, in rolstoel, had vanaf het eerste moment mijn volledige aandacht. Omdat hij zo open, met zelfspot en toch heel kwetsbaar zijn eigen verhaal vertelde. Op zijn 21e kreeg hij een duikongeluk en brak zijn nek. Hij werd in een buitenlands ziekenhuis wakker, verlamd vanaf borsthoogte, geen idee waar hij was, wat er gebeurd was en in paniek. De verplegers reageerden op zijn geroep door keurig de monitoren te controleren en dan weer weg te gaan. Maar één verpleger, broeder Carlos, merkte Jaaps paniek op en legde zijn hand op zijn schouder, waar hij nog wel gevoel had, en zei: It’s okay. Door zich oprecht in Jaap te verplaatsen, maakte hij een enorm verschil; dat kleine gebaar gaf Jaap de kracht om door te gaan. Sindsdien spreekt Jaap van Carlos-momentjes: momenten waarop je van betekenis bent voor een ander, misschien zelfs zonder je daar zelfs bewust van te zijn. Want toen Jaap Carlos later vertelde hoeveel dat gebaar voor hem betekend had, antwoordde hij: ach, ik deed gewoon mijn werk.

Jaap moedigt ons aan om ons te focussen op de Carlos-momentjes in ons leven. Want hij gelooft dat er in iedereen een Carlos zit en dat we allemaal op onze eigen manier het verschil kunnen maken. Als één hand op je schouder zoveel verschil kan betekenen, zijn we allemaal in staat om het verschil te maken. Kijk eens naar wat er allemaal goed gaat, zegt hij. Wat mij erg deed denken aan mijn limonade-momenten: focus op wat er goed gaat. Maar Jaap Bressers geeft die limonade wel even meer diepgang. Focus op de momenten waarop je iets voor een ander betekent, het verschil maakt, hoe klein misschien ook. Superlimonade, die Jaap, en broeder Carlos trouwens ook!

Wanneer was en/of ben jij een Carlos? En durf je dat ook echt binnen te laten komen, dat jij voor iemand anders het verschil maakt(e)? Ik vond dat persoonlijk lastiger dan de Carlos-momentjes herkennen in mijn leven. Zullen we ons de komende tijd eens wat meer op deze Carlos-momenten richten?

Ga vooral ook even op Jaap Bressers’ website kijken voor meer inspiratie, en zijn gratis E-book kun je hier downloaden.

 

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 405 andere volgers

Advertenties

Eh… missie?

20170619_200636Afgelopen donderdag had ik weer een seminar van 365 dagen succesvol. Deze dag ging over het bedenken van je missie. Het afgelopen half jaar ben ik bezig geweest om belemmerende overtuigingen en niet helpende patronen minder invloed te geven en een, als het ware blanco pagina te worden, waarop ik nu mijn dromen kan projecteren, om daaruit een missie te formuleren. Wat is mijn passie, wat zijn mijn talenten en hoe komen die samen in mijn missie? Zoals na elke seminar heb ik weer het gevoel schromelijk achter te lopen en het allemaal niet te weten.

Schrijven is belangrijk voor me, maar is het echt een passie? Is het niet meer een talent dat ik zou kunnen inzetten om mijn passie te leven? Maar wat is dan mijn passie? Avontuur popt steeds op als ik mezelf die vraag stel, avontuur met mijn gezin. De wereld over, buiten de gebaande paden. Maar is dat een passie? Is dat niet meer een onrealistische droom van een dagdromer? Passie is iets wat je zo belangrijk vindt dat je er echt voor wilt leven (of zelfs sterven), zeiden David en Arjan. Veel meer dus dan iets wat je heel leuk vindt. Het kan zelfs iets zijn dat je helemaal niet zo leuk vindt. Maar je móet het doen, zo belangrijk vind je het. Ik vraag me af of er wel iets is dat ik zo belangrijk vind dat ik er desnoods voor  zou willen sterven. Ja, mijn dochter, en mijn geliefde. Maar hoe ik daaruit een missie kan destilleren?

Ik kom er dus weer eens niet uit. Wat is jullie missie? Misschien helpt dat me weer iets verder op weg.

09jun.2017_2236

foto gemaakt door Gerda Kalmann

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 405 andere volgers

Hoe meer feest…

Vlierbloesemcitroenlimonade (1)Gisteren vierden mijn man en ik onze verjaardagen. Ik voel daar altijd een lichte weerstand tegen, daarom vier ik mijn verjaardag het liefst niet. Ik leg die onwil voor een feestje altijd uit als ruimtegebrek. Met niet meer dan zeven zitplekken is ons kleine huisje snel vol, en onze nog kleinere tuin wellicht nog sneller. “Ik denk dat je er gewoon moeite mee hebt om in het middelpunt van de belangstelling te staan”, zei mijn man vorige week. Dat gaf me wel het een en ander om over na te denken.

Meer dan last van ruimtegebrek heb ik last van mijn idee dat ik anderen belast door ze uit te nodigen voor mijn feestje. Ik heb ook wel een paar mensen om me heen die al verbleken en beginnen te zuchten en te steunen als ze horen dat ze ‘ergens verwacht worden voor een feestje’. Naast moeite met in het middelpunt van de belangstelling te staan (dat vind ik ook niet echt leuk; bang dat ik niet blij en dankbaar genoeg reageer op een cadeautje; bang dat ik iemand oversla met taart, of een te groot of te kleine stuk geef; bang dat het huis er niet leuk en schoon genoeg uitziet; bang dat het eten niet lekker is of niet genoeg), vind ik het moeilijk om anderen te vragen om tijd voor me vrij te maken. Al die volle agenda’s, al die drukke mensen, en dan ‘moeten’ ze weer iets. Voor mij!tuinfeest-decoratie

Hoe meer je viert, hoe meer er zal zijn dat het waard is om te vieren, zeggen David de Kock en Arjan Vergeer. De vraag van mijn man heeft veel voor me verhelderd. Eigenlijk vier ik mijn verjaardag niet omdat ík dat niet wil, maar omdat ik ervan uitga dat anderen dat niet willen. Omdat ik het mezelf niet waard vind. En dat is een gevoel dat ik niet meer wil voelen. Het zou dus zo maar kunnen dat je volgend jaar een uitnodiging ontvangt voor een feestje. Van mij. Gewoon omdat het leuk is om feest te vieren. En omdat ik het waard ben.

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 405 andere volgers

Limonademaker Sietske de Waard

Vorige week was ik op het festival Droomland in Deventer. De Grote of Lebuïnuskerk stond een avond lang in het teken van verbinding. Verbinding met elkaar, maar ook met jezelf en de stilte in jezelf. Medeorganisator van dit festival Sietske de Waard organiseert activiteiten over geluk. Op haar blog kwestie van geluk schrijft ze over haar zoektocht naar geluk. Een paar vragen aan Sietske:18238588_440080169674148_7765541336707088902_o

Vanwaar deze zoektocht naar geluk?
“Ik zat nogal vast in mijn leven. Ik ben op mijn achttiende naar Nijmegen verhuisd. Ik wilde zo snel mogelijk het huis uit, en maakte halsoverkop een keuze voor een studie, die eigenlijk niet bij me paste. Ik wist ook niet wat ik anders moest doen; mijn probleem is dat ik heel veel leuk vind en ook best wel veel kan, dat maakte kiezen lastig. Na mijn studie rolde ik in werk dat totaal niet bij me paste, in een archief, documenten digitaliseren en indexeren, ik verveelde me dood. Daarnaast zat ik ook in een relatie die niet goed voor mij was. Mijn vriend was om de raarste dingen beledigd, waardoor het voelde alsof ik niets goed kon doen en dat maakte me erg onzeker. Ik was constant op mijn hoede. Toch bleef ik maar bij hem, misschien omdat ik dacht dat het niet beter kon. Uiteindelijk raakte ik overspannen en viel in drie maanden tijd tien kilo af. Er moest iets veranderen.

Toen ik het boek van Eckhart Tolle, De kracht van het nu, las ging er een wereld voor me open. Door in het nu, in het moment te zijn, viel er een heleboel spanning van me af. Ik realiseerde me dat die spanning iets is wat ik zelf creëer met mijn gedachten. Het zijn verhalen die je jezelf aanpraat. In het moment bestaat die spanning niet. Die realisering was voor mij enorm bevrijdend. Vanaf daar ben ik me verder gaan verdiepen in persoonlijke ontwikkeling. Ik volgde een tiendaagse Vipassana meditatiecursus in België en ik ben naar het superrelatieweekend van 365 Dagen succesvol geweest. Ik nam een creatieve loopbaancoach in de hand om erachter te komen wat ik nou echt wilde, en daar is het idee voor kwestie van geluk ontstaan. De dingen die ik leerde en alles wat ik las, al die nieuwe inzichten, wilde ik graag delen met anderen. Ik zag zo veel leeftijdgenoten (ik ben 28) overspannen thuis zitten. Ik hoop dat ik ze met mijn zoektocht naar geluk kan inspireren.”

Hoe ziet geluk er voor jou uit?
“Geluk is voor mij ontspannen leven, accepteren hoe het is en daar ontspannen bij zijn, als het gaat om iets waar ik geen invloed op heb. Waar ik wel invloed op heb, doe ik zoveel mogelijk de dingen die mij energie geven. ”

Welke inzichten heeft je zoektocht je tot nu opgeleverd?
“Allereerst meer in het moment zijn. Door in het moment te zijn valt er al vaak een heleboel onrust weg. Maar ook klein en dichtbij denken. Wat kan ik nu op dit moment doen wat bij me past? Je kernwaarden bepalen, zodat je ook weet wat bij je past. Ik dacht bijvoorbeeld dat ik een professionele blogger wilde worden die schrijft over geluk, maar gaandeweg kwam ik erachter dat ik eigenlijk niet uit mezelf pen en papier pak om verhalen te schrijven. Daaronder zitten mijn kernwaarden creativiteit en delen en die kunnen ook op andere manieren tot uitdrukking komen. Ik denk bijvoorbeeld meer in activiteiten dan dat ik een schrijver ben. Ik vind vooral de activiteiten over geluk organiseren heel erg leuk. Positief denken is nog zo’n inzicht; denken in overvloed. Dat is vaak een kwestie van anders kijken. Kijken naar wat kan in plaats van naar wat niet kan. Nog een belangrijk inzicht, dat ik leerde tijdens die Vipassana cursus, is dat alles altijd verandert. Alles gaat voorbij, of het nou positief of negatief is. Dat inzicht helpt mij om te accepteren dat er ook ongemak is en daardoor kan ik er beter mee omgaan.”

Heb je het geluk gevonden?
“Soms wel, soms niet, dat verschilt per dag. Maar ik heb wel een heel andere basishouding dan vier jaar geleden. Ik ben mentaal stabieler. En ik heb handvaten om me niet uit het veld te laten slaan bij tegenslag.”

Waarom doen we vaak niet te dingen waarvan we weten dat ze goed voor ons zijn, mediteren bijvoorbeeld, of gezond eten en meer bewegen?
“Ik denk dat dat te maken heeft met ons dierlijke brein en ons rationele brein. Het dierlijke brein wil direct bevredigd worden, met snoep, computerspelletjes of wat dan ook. Het rationele deel is op de lange termijn gericht. Ik denk dat je dit alleen kunt veranderen met je bewustzijn. Door niet te reageren op je eerste ingeving, maar een soort buffer in te bouwen tussen je impulsen en je daadwerkelijke handelen. Het lukt me steeds beter als het gaat om het kopen van spullen of snoepen, maar soms realiseer ik me ineens dat ik wel elke zoveel minuten mijn telefoon bekijk of Facebook check. Daar werkt die buffer dus nog niet al te best.”

Heb je lees-of kijktips over geluk?
“Ik heb wel een aantal helden. Byron Katie bijvoorbeeld, en Eckhart Tolle, maar ook David de Kock en Arjan Vergeer van 365 Dagen succesvol. Voor mooie inzichten over de liefde zijn de boeken van Jan Geurtz en Barry Long echte aanraders. Van Start vandaag met lichter leven van Robert Bridgeman was ik ook erg onder de indruk. En Wim Hof, de Iceman, is ook een van mijn helden.”

Wat zijn je citroenen en hoe maak je daar limonade van?
“Niet gefocust zijn is een van mijn citroenen. Ik zwalk soms alle kanten op omdat ik van alles leuk vind en daarin geen keuze maak. Ik maak daar limonade van door om hulp te vragen, mensen te zoeken die bepaalde dingen beter kunnen dan ik. En ik denk in kleine stapjes, zodat de dingen die ik van mezelf moet realistisch haalbaar zijn.
Een andere citroen is dat ik wel angstig ben ik mijn nieuwe relatie. Door mijn eerdere ervaring neem ik dingen soms te persoonlijk op. Maar door erover te praten gaat dat steeds beter. Als ik het soms lastig vind om ergens over te praten, helpt intuïtief schrijven me. Dan begin ik van me af te schrijven zonder mijn pen van het papier te halen. Laatst ontdekte ik dat ik onbewust begin te schrijven vanuit de ik-vorm en dat gaat op een gegeven moment vanzelf over in de jij-vorm, alsof ik mezelf advies geef. Heel bijzonder vind ik dat.
Mijn financiën zijn ook een citroen, maar daarbij helpt het me erg door er anders naar te kijken. Niet naar hoe ver ik in het rood sta, maar naar welk bedrag ik deze week te besteden heb. Het lijkt tegenstrijdig, maar juist doordat ik denk in termen van wat ik wél mag besteden, lukt het me zelfs om te sparen.”

Niet focussen op het tekort, maar kijken naar wat je wel hebt. Als dat geen mooie overvloedsgedachte is. Wil je Sietske’s zoektocht naar geluk volgen, kijk dan op www.kwestievangeluk.com. Daar vind je nog veel meer mooie inzichten en inspiratie, zowel online als offline.

[blog_subscription_form]

 

Limonade als plicht

DSCN5285

Het is je morele plicht om positief te zijn, zegt David de Kock in een filmpje dat hij samen met Arjan Vergeer maakt voor 365 Dagen Succesvol. Missie van beide heren is om Nederland in 2020 het gelukkigste land van de wereld te laten zijn. Stap 4 van hun 13 stappen naar geluk en succes gaat over kernwaarden. Positiviteit is een kernwaarde van David. Jullie zullen begrijpen dat deze kernwaarde mij nogal aanspreekt, als limonademaker. Dat is er een die ik ook hoog in het vaandel draag. Maar het doet meer met me dan me alleen maar aanspreken. Davids formulering raakt mij, het doet iets kriebelen van binnen, ik word er warm van.

Ik heb het op mijn blog natuurlijk steeds over limonade maken als een keuze. Je hebt de keus tussen in je citroenen blijven hangen of voorbij je citroenen kijken en er limonade van maken. Ik stuur uiteraard wel wat met betrekking tot de te prefereren keus, maar ik laat de uiteindelijke keus aan jou. Maar David stelt het veel sterker: het is geen keuze, maar een morele plicht. BAM! Hij zei het en ik dacht: ‘ik ben het zo ongelofelijk verschrikkelijk hartgrondig met jou eens.’ Ja, ik heb de plicht om positief te zijn. Dat is verantwoordelijkheid nemen voor mijn leven, voor mezelf en voor elkaar. Dus, ik pak ‘m op als plicht.

Wat vinden jullie? Is limonade maken een keuze of een plicht?