Geluk leidt tot vrede

2014-07-29 19.07.23Het is vooral mijn eigen twijfel die me het gevoel geeft dat ik mijn vorige blogposts moet verantwoorden. Het houdt me nogal bezig, hoe je limonade kan maken in en van deze boze tijden. Een stapel oude edities van de Happinez doorbladeren, lijkt een goede poging om een antwoord te vinden. In een editie van vorig jaar kom ik de Japanse Masami Saionji tegen, die de hele wereld over reist om voor vrede te pleiten. Ik heb haar antwoord op de vraag hoe we vrede kunnen bereiken, en vooral wat onze eigen rol daarin is, integraal overgenomen in mijn dagboek en ik wil dit graag met jullie delen:

“Vaak hoor je mensen zeggen: ‘Om vrede te bereiken heb je voedsel nodig, en geld, en betere medische zorg’, maar dat is een materialistische benadering. De oplossing ligt juist bij het spirituele. Alleen maar vragen om dingen als voedsel en geld betekent terugvallen op anderen, en dat maakt een mens zwak, terwijl op jezelf vertrouwen juist sterk maakt. Wie verantwoordelijkheid neemt voor zijn eigen leven, geeft anderen niet meer de schuld van zijn problemen en is vrij van hebzucht, egoïsme, onwetendheid, angst, zorgen, haat, woede en frustratie. Dát maakt een mens gelukkig, en geluk leidt tot vrede.  Vrede krijg je dus niet door in één keer alle oorlogen stop te zetten en iedereen op aarde voldoende voedsel te geven. Dan zouden de mensen namelijk nog steeds hebzucht voelen in hun hart; we zouden onszelf nog steeds vergelijken met anderen die meer hebben. Alleen door ons bewustzijn te veranderen, kunnen we vrede creëren.” – Masami Saionji –

Make lemonade, not war

vreedesduif 2Geheel terecht werd ik er na mijn vorige blogpost op gewezen dat een koude douche oorlogsgeweld niet stil krijgt. Limonade maken helpt niet tegen wereldrampen en oorlogen. Terwijl het nieuws over Israël en rampvlucht MH 17 de kranten beheerst, is er op veel meer plekken in de wereld oorlog, gaan er mensen dood van de honger, stort het volgende vliegtuig neer. Ik ben geneigd om te zeggen dat haat de grondstof is van oorlog. Haat en een zucht naar macht en geld. Maar dat is natuurlijk veel te makkelijk. Zelfbescherming is ook een grondstof van oorlog, en zelfbescherming ziet er helaas voor iedereen anders uit. Ik denk dat ieder volk en ieder mens een eigen interne vijand heeft. Angsten, vooroordelen, jaloezie, onzekerheid. Ik noem maar wat. Om die niet te hoeven bevechten, rekenen we met elkaar af.

Ik zou willen dat ik de wereld een vreedzame plek kon maken, waarin niet gevochten werd en niemand van de honger hoefde om te komen. Maar dat kan ik niet. De bijdrage die ik kan leveren is zelf een zo goed mogelijk leven leven. Een beetje liefde verspreiden om me heen. In die zin geloof ik dat limonade maken de wereld kan redden. In de eerste plaats mijn wereld, jouw wereld, en ik hoop dat het zich dan als een limonadevlekje verder verspreidt. Als iedereen zijn eigen citroenen te lijf ging in plaats van elkaar, als iedereen limonade zou maken van zijn eigen interne vijanden, zou de wereld een betere plek zijn. Daar ben ik van overtuigd. Wees de verandering die je in de wereld wilt zien, zei Mahatma Gandhi. Als je honderd mensen niet kunt helpen, help er dan een, zei Moeder Theresa. Haat wordt niet door haat overwonnen; haat wordt door liefde overwonnen, sprak Boeddha. Behandel anderen zoals je zelf behandeld wilt worden, zei Jezus.

Make lemonade, not war, zeg ik. Smeek ik. Het is een gebed.