Limonademaker Sandra Brandt

Twee maanden geleden schreef ik over de Klaagvrije maandag. Die dag werd zo’n enorme hit (ruim 30.000 mensen deden mee), dat er een maand later weer een was en vandaag weer. Het initiatief voor een dag niet klagen komt van echte limonademaker Sandra Brandt.

Sandra BrandtNee, ze is zelf niet altijd een niet-klager geweest, en dat is ze ook nog steeds niet altijd. Maar dat hoeft ook niet, volgens Sandra. Meedoen aan de Klaagvrije Maandag betekent dat je jezelf uitdaagt om 24 uur lang niet te klagen; niet hardop en niet in gedachten. Met klagen bereik je niks anders dan een negatieve sfeer, je verandert niets aan de situatie. Je kunt beter kijken naar waarom je wilt klagen. Klaagvrij zijn kun je leren, zegt Sandra. “Achter iedere klacht zit een behoefte en het is heel vruchtbaar om naar die behoefte te kijken. Je blijft dan niet passief anderen of situaties de schuld geven van de situatie waarin je verkeert, maar kijkt naar hoe je de situatie voor jezelf kunt verbeteren. Dat is veel vruchtbaarder, heb ik gemerkt. Ik spreek dan eerder uit dat ik een arm om me heen nodig heb in plaats van te blijven zeuren over een vervelende situatie.”

Haar lieve oma, inmiddels overleden, had altijd last van pijnlijke benen, maar daar klaagde ze nooit over. Sandra: “Als ik haar vroeg: ‘Heeft u goed geslapen?’, dan antwoordde ze: ‘Ja hoor, toen ik wakker werd zeiden mijn benen Goedemorgen!’ Ze zat de laatste jaren van haar leven alleen nog maar in haar stoel beneden en genoot van de kleine dingen. Ik ging iedere drie weken naar haar toe om haar levensinstelling op te snuiven.” Iemand die juist wel veel klaagde, was de directe aanleiding om een klaagvrije dag te organiseren. “Ik merkte dat ik zelf over deze persoon liep te klagen en daarmee dus hetzelfde deed als zij, namelijk klagen!” Om dat te veranderen besloot ze zichzelf, en iedereen die daaraan mee wilde doen, uit te dagen om 24 uur klaagvrij te zijn. Wel zonder dat dit ten koste gaat van oprechte gevoelens, “want je moet wel alle emoties in jezelf kunnen erkennen”, meent Sandra. “Gevoelens komen echter heel vaak voort uit gedachten. Dus vind ik het belangrijk om mijn gedachten onder de loep te nemen. Kloppen ze? Kan het anders? Omdenken is écht een levensinstelling waar ik voor gekozen heb. Ik vind het reuze interessant hoe dat hoofd werkt en hoe ik dat besturen kan.”

Als opvoedcoach, geluksbrenger, organisator van mooie dingen draait het leven van Sandra om doen wat goed voelt, werken aan bewustwording van eigen behoeften in plaats van een klagend bestaan en anderen op dezelfde weg helpen. Ze haalde de Geluksroute, een initiatief bedacht door Marike van IJssel, naar Haarlem. Tijdens de Geluksroute word je uitgenodigd om datgene waarvan jij gelukkig wordt met anderen te delen. Dat zorgt voor inspirerende ontmoetingen en mooie ontdekkingen. Geluk delen brengt altijd meer geluk teweeg en van delen word je als mens vanzelf gelukkiger. Want wie iets te delen heeft, heeft in ieder geval meer dan genoeg (of ervaart dat zo). “Om geluk te kunnen delen, moet je je afvragen waar je zelf gelukkig van wordt,” zegt Sandra. “Dan kom je waarschijnlijk bij een tot nog toe onontwikkelde kwaliteit. Mijn super hooggevoeligheid was altijd een last. Totdat ik het enige jaren geleden leerde zien als kwaliteit. Als ik mezelf toesta om alle voelsprieten uit te steken en dat te doen wat nodig is, dan ontstaat er magie. Dat heb ik tijdens het Happinez Festival ook weer ervaren, waar ik als geluksbrenger te gast was. In een tipitent ontving ik geluksplukkers en door te voelen wat ze nodig hadden, kon ik ze precies dát geven. Nee, ik ben niet bang om kaalgeplukt te worden van mijn geluk. Geluk is er in overvloed en iets wat je deelt vermenigvuldigt, dat komt dus als een boemerang weer bij je terug in meervoud.”

Het klinkt allemaal geweldig, maar citroenen heeft ze ook wel hoor. Sandra: “Ik vind het moeilijk als er teveel tegelijk om me heen gebeurt met ‘hoge energie’. Dus als er veel hyperende kinderen zijn die allemaal mijn aandacht willen, dan is het een geweldige uitdaging om in mijn rustige ‘ikkie’ te blijven.” Hoe ze daar dan limonade van maakt? Door iets voor die kinderen (en hun ouders) te betekenen. Ze wil een e-book gaan schrijven, dat ‘Bij Zinnen’ moet gaan heten, waarin ze ouders en kinderen wil ondersteunen om in de zintuigen te blijven, met de aandacht in het lijf. Want op die manier kun je op tijd bijsturen en gezonder en gelukkiger leven.

Niet klagen maar iets betekenen, én geluk delen, hoeveel meer limonade kan je het hebben! Kijk eens op haar website www.sandrabrandt.nl en probeer vooral vandaag ook eens een dagje niet te klagen. Wie weet wat voor moois je dat brengt.

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Niet klagen vandaag

Het is klaagvrije maandag. Dit initiatief van Sandra Brandt van ‘Inspiratie dichtbij’ daagt je uit om 24 uur lang niet te klagen. Elke keer dat je ergens over zou willen klagen, hardop of in je hoofd, doe je dat gewoon niet. In plaats daarvan onderzoek je wat de behoefte erachter is. Waarom wil je klagen? Wat brengt het je? Lucht het je echt op of denk je dat alleen maar?

Wat je aandacht geeft groeit. Dus op het moment dat je aandacht geeft aan wat er slecht gaat, aan iets waarover je zou willen klagen, voed je dat negatieve als het ware. Zeker als je er dan ook nog woorden aan geeft.

regenbui7Maar wat moet je dan doen als je trein een uur vertraging heeft en zo vol zit dat er geen zitplek meer voor je is? Of als je snel nog even een boodschap wilt doen en de persoon voor je aan de kassa heeft producten in zijn winkelwagentje zonder barcode en blijkt als alles dan eindelijk gescand is niet voldoende saldo op zijn bankpas te hebben om zijn boodschappen af te kunnen rekenen? Of je loopt naar de stad en een bus rijdt door een enorme regenplas en je bent tot op je onderbroek nat? Of je wilt een kop koffie en de koffieautomaat op je werk is stuk? Of je wilt een telefonische afspraak maken voor het een of ander en na drie kwartier in de wacht te hebben gestaan met een oervervelend wachtmuziekje wordt de verbinding zomaar verbroken? Klagen lijkt in deze situatie toch wel terecht.

Maar vraag jezelf even af: los je het probleem op door erover te klagen? Gaat de trein sneller rijden, zijn je kleren ineens weer droog of krijg je er spontaan een kop koffie van in je hand? Eerlijk antwoorden… Nee dus. Voor je situatie op dit moment lost erover klagen niets op. Hoe kun je én oprecht blijven én niet klagen, vraagt Sandra Brandt zich af. Volgens haar komt er uiteindelijk stilte voor in de plaats, omdat je als je nadenkt over de behoefte achter het klagen, je dat loslaat waar je toch niets aan kunt veranderen.

Ik weet nog dat er een paar jaar geleden een armbandje bij een of ander vrouwenblad zat dat je ervan bewust moest maken hoe vaak je klaagt op een dag. Elke keer als je klaagde of een negatieve gedachte had, verplaatste je het bandje naar je andere arm. Het was shocking om te zien hoe vaak dat bandje op een dag van arm verwisselde. We denken en zeggen nogal wat negativiteit bij elkaar. En laat dat nou net geen limonade zijn. Niet klagen wel, dat is superlimonade. Daarmee geven we de citroenen geen aandacht zodat ze nog groter worden, ze krijgen niet het laatste woord. Laten we het dus gewoon doen, een dag niet klagen. Die bus houd je toch al niet meer tegen, die trein komt niet met terugwerkende kracht eerder aan en dat de verbinding verbroken werd, draai je ook niet meer terug. Het is tijd voor een klaagvrije maandag!