Woorden van sneeuw

20160211_140253 Ik had voor vandaag een lentebericht voor jullie. Want tot zaterdag leek het voorjaar hard in aantocht. Ik had narcissen, bloesemende bomen en krokussen voor jullie op de foto verzameld, maar ja, toen kwam zondag. En zondag bracht sneeuw. En nu liggen die blijde hoopvolle bloemetjes onder een koude ijsdeken. Ik viel er spontaan van stil. Daarom het woord aan de dichter:

Vandaag is de wereld in winter gekleed

Vandaag is de wereld in winter gekleed
een vogel vliegt verdrietig door het sneeuwen
en buiten wacht de kou

ik ben vergeten om de herfst te huilen
ik heb niet gejuicht in de lente
mijn plezier om de zomer niet uitgebuit

misschien is de aarde wel omgerold
is de poolgrens verlegd
toen ik sliep

alles wat waar is is anders geworden

wie ben ik nog?

Mischa de Vreede
Uit: Met huid en hand

Haar eerste sneeuw

sneeuw Haar oogjes gaan voorzichtig open. Ze vallen meteen weer dicht, maar springen ook direct weer open. En worden groter en groter. Ze zoekt mijn blik op de achterbank, haar vaders blik naast zich achter het stuur, en kijkt meteen weer door het autoraam naar buiten. Wat ziet ze? Grote sneeuwvlokken dwarrelen naar beneden. Het is een magisch gezicht, ook als je het voor de zoveelste keer ziet. Maar voor haar is het nieuw. Haar eerste sneeuwvlokken!

Een jaar geleden liep ik zwanger door de sneeuw en stelde me voor hoe ik volgende winter (nu dus) met mijn kindje door de sneeuw zou lopen. Nu rijden we met de auto door een hevige sneeuwbui en mijn lieve meisje kijkt er als betoverd naar.

Tegen de grijze lucht tekenen de donkere dennenbomen zich af en op de voorgrond is het een af en aan vallen van helderwitte sneeuwvlokken. Mijn meisje is moe, doodmoe. Haar ogen willen dicht, maar zij verzet zich tegen de slaap. Ze kan haar blik niet losmaken van het sprookjesachtige buiten. We zijn Apeldoorn al voorbij. Door het witte wonderlandschap rijden we naar huis. Als we onze straat in komen, vallen haar ogen weer dicht.

Sneeuw voor het ongeboren kind

Wat ziet de wereld er anders uit nu de sneeuw weer is verdwenen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik daar niet rouwig om ben. Dit sneeuwvrije aanzicht bevalt mij beter. Of het nodigt me in elk geval meer uit om naar buiten te gaan dan wanneer ik door een dikke laag sneeuw en drap heen moet ploeteren.
Toch heb ik er ook van genoten afgelopen weekend. Omdat ik me voorstelde hoe prachtig dit eruit moet zien voor dat kindje dat in mij aan het groeien is. Had mijn buik maar een venstertje, dacht ik, waardoor je even naar buiten kon kijken. Kon je maar zien hoe magisch mooi de wereld nu is. Alsof je in een sprookje wandelt, de wereld helemaal betoverd is. Je zou het prachtig vinden, dat weet ik zeker.
En zo liep ik druk in gesprek met mijn ongeboren kind door het park, mijn hand beschermend tegen mijn al behoorlijk bolle buik. Overal werden sneeuwpoppen gemaakt, en als mijn man niet in de stad op mij wachtte, was ik er ook een gaan maken. Nu heb ik mezelf beloofd dat we volgend jaar samen van de sneeuw gaan genieten. Je bent dan nog wat te klein om zelf een sneeuwpop te maken, maar misschien doen je vader en ik dat dan wel. Speciaal voor jou.