Wat ziet de wereld er anders uit nu de sneeuw weer is verdwenen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik daar niet rouwig om ben. Dit sneeuwvrije aanzicht bevalt mij beter. Of het nodigt me in elk geval meer uit om naar buiten te gaan dan wanneer ik door een dikke laag sneeuw en drap heen moet ploeteren.
Toch heb ik er ook van genoten afgelopen weekend. Omdat ik me voorstelde hoe prachtig dit eruit moet zien voor dat kindje dat in mij aan het groeien is. Had mijn buik maar een venstertje, dacht ik, waardoor je even naar buiten kon kijken. Kon je maar zien hoe magisch mooi de wereld nu is. Alsof je in een sprookje wandelt, de wereld helemaal betoverd is. Je zou het prachtig vinden, dat weet ik zeker.
En zo liep ik druk in gesprek met mijn ongeboren kind door het park, mijn hand beschermend tegen mijn al behoorlijk bolle buik. Overal werden sneeuwpoppen gemaakt, en als mijn man niet in de stad op mij wachtte,  was ik er ook een gaan maken. Nu heb ik mezelf beloofd dat we volgend jaar samen van de sneeuw gaan genieten. Je bent dan nog wat te klein om zelf een sneeuwpop te maken, maar misschien doen je vader en ik dat dan wel. Speciaal voor jou.