Limonade voor zwangeren

Limonade maken ziet er voor iedereen anders uit. En zelfs voor een en dezelfde persoon kan limonade maken er op verschillende momenten anders uitzien. Soms bestaat mijn limonade eruit me een enorme schop onder mijn hol te geven en een andere keer kan het juist heel limonade zijn lief voor mezelf te zijn en lui op de bank te liggen met de kat op schoot.

Dat merkte ik de afgelopen weken maar weer eens. Erg mobiel ben ik niet meer. Toch vind ik dat ik nog van alles moet doen. Natuurlijk de gebruikelijke boodschappen, eten koken, dat soort dingen, maar ook de badkamer schoonmaken moet toch nog best lukken. Dus rol ik met mijn dikke buik over de badkamervloer, valt de emmer sop om van mijn gespartel en kom ik niet meer overeind. Ik ben een soort cartoonfiguurtje geworden. Hardleers bedenk ik een volgend project. De tomatenplanten verpotten. Dat moet toch zeker wel kunnen? Lekker in het zonnetje in de tuin. Al bij de derde lading zand die ik in de grote bloempot schep, blijf ik in mijn houding steken. Mijn rug gaat op slot. Even zitten. Nog een schep. Weer zitten. Uiteindelijk ben ik meer dan een uur bezig om één plantje verpot te krijgen. Ik slaap er daarna twee.

Het is niet makkelijk om het rustig aan te doen. Elk moment niets doen komt me op een venijnige reprimande van een stemmetje in mijn hoofd te staan. Nu ik niet meer werk, zegt dat stemmetje dat ik dan maar weer eens een boek moet gaan schrijven. Nu ik niet meer sport, zegt het stemmetje dat ik rondjes door het park moet lopen. En nu ik -volgens het stemmetje veel te- veel op de bank lig, moet ik me dan toch eindelijk door mijn boekenkast met honderden ongelezen boeken heen lezen. Zegt het stemmetje.

Nog 2,5 week tot mijn uitgerekende datum. Mijn limonade de komende tijd is me rustig houden. En daarvan proberen te genieten. Het stemmetje in mijn hoofd het zwijgen opleggen. Moeilijk hoor!

Advertenties

6 gedachtes over “Limonade voor zwangeren

  1. Lief mens, mag ik je een tip geven? Het gaat je niet lukken om dat stemmetje het zwijgen op te leggen, dat stemmetje is een permanente bewoner van je hoofd. De kunst is het stemmetje te laten praten en ondertussen te doen of te laten wat jij wilt;-)

  2. Wibo heeft helemaal gelijk, het weten hoe het zou moeten is het punt niet. Maar dat uitvoeren daarvan….tja….
    Je gevoel herken ik, ondanks al mijn ‘het is zoals het is-ervaring’. Dat gedoe met die nieren, ja, dat kan ik nu wel, dat hoognodige stapje terug als dat moet. Maar met die rug…naast de berusting die ik had tijdens mijn kluistering aan bed, bank en huis had kon ik machteloos boos worden. Het nìet kunnen roept een ontzettend wèl willen op. Ik heb gehuild, mezelf zielig gevonden en daarna de woorden gevonden die op dat moment hielpen ( https://verbeelden.wordpress.com/ ). Misschien dat je blog van vandaag jouw woorden zijn en je los kan laten.

    Laatste loodjes….toitoitoi!

  3. Wat schrijf je lekker zeg! Maak je maar niet al te ongerust, over een paar weken is de rust voorbij! Voor zo’n jaartje of 20 of meer!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s