Mantra-lover

Vorige week heb ik mijn rijbewijs gehaald. Niets bijzonders natuurlijk, bijna iedereen kan rijden. Maar ik zag op elke hoek een grote gevaarlijke mensenetende beer en had wel wat meer lessen nodig dan een ander (100 precies), maar waarom ik dit heugelijke feit met jullie deel is omdat ik steun heb gevonden bij iets waar jullie misschien ook steun aan kunnen hebben: een mantra.

Rijbewijs (1)Mijn rijlessen waren een constante worsteling met mezelf, meer dan met het verkeer om me heen en de auto. Ik kon mezelf gewoon op geen enkele manier voor me zien als iemand die zou kunnen autorijden. Als er twintig dingen goed gingen tijdens een les en één ding fout, dan bleef dat ene ding maar door mijn hoofd malen als bewijs van mijn onkunde. Twee weken geleden nog kon ik mezelf echt niet alleen, zonder mijn rij-instructeur, visualiseren in een auto. Ik zag het gewoon echt niet voor me.

Maar tijdens de tweede seminar van mijn 365 dagen succesvol-jaartraining kregen we de opdracht mee om een mantra voor jezelf te verzinnen en die elke morgen even vijf minuten tegen jezelf te zeggen; ’s avonds moest je dan in een schriftje een bewijs van die dag opschrijven dat die mantra waar was. Ik had wel al een paar keer ’s ochtends even kort mijn mantra voor mezelf herhaald, maar een bewijs voor mijn mantra had ik nog nooit gevonden. De opdracht leek niet erg te werken voor mij. Of ik leek niet erg warm te lopen voor deze aanpak. mantra2Maar toen bedacht ik, met nog maar anderhalve week te gaan tot mijn rij-examen, dat ik mijn mantra in het teken van dat rijden zou stellen. Mijn nieuwe mantra werd: ik hou van mezelf en ik accepteer mezelf als goede automobilist. Ik heb me helemaal suf gemantra’d. De eerste paar dagen werkte de mantra op mijn zenuwen en  lachspieren tegelijk, maar dat werd elke dag een beetje minder. De stiekeme gedachte begon in mijn hoofd te ontstaan dat ik misschien wel zou kunnen autorijden. En dat, daar ben ik van overtuigd, zette de deur open naar een positieve uitslag van mijn rij-examen.

Daar ben ik vooral van overtuigd door mijn reactie na het verlossende woord van de examinator: gefeliciteerd. Ik was namelijk blij, wat overdonderd en onwennig blij in het begin, maar later echt blij, extatisch blij. Terwijl de ik van nog geen twee weken geleden dat rijbewijs helemaal niet wilde halen, omdat de verantwoordelijkheid die dat met zich meebracht veel te eng was, angstaanjagend, levensbedreigend zelfs. En díe lading heb ik met mijn mantra verwijderd.

Dus.

Mocht je ook met een mantra aan de slag willen, begin dan met: Ik hou van mezelf en ik accepteer mezelf als … Ik hou ook van mezelf en ik accepteer mezelf ook als ik even niet goed … Vul de mantra aan met woorden die echt goed voelen. Soms kan je voor hetzelfde een ander woord nemen en voelt de mantra ineens totaal anders. Experimenteer daarmee.  Neem elke ochtend even vijf minuten de tijd om de mantra een aantal keren voor jezelf te herhalen. Verwacht geen wonderen, maar omarm ze wel als ze er ineens blijken te zijn. Succes! En laat het even weten als je verschil merkt.

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Limonademaker Janne Willems

Janne Willems verzamelt mooie momenten. In de trein en op straat vraagt ze vreemden overal ter wereld of ze een mooi moment willen tekenen. Daar wordt Janne, maar ook de mensen die tekenen, gelukkig van. Haar mooie momenten-verzamelarij moet zich als een olievlek over de wereld verspreiden. Super limonade! Een paar vragen aan deze limonademaakster.

 

janne-in-airplane-1Hoe ben je op het idee gekomen om mooie momenten te verzamelen?
“Ik schrijf vanaf 2003 al mijn eigen mooie momenten op, later ben ik ze gaan tekenen. Ik merkte bij mezelf dat als ik een tijdje niet tekende, het slechter met me ging. Als ik er geen tijd voor kan vinden/maken, dan ga ik meer mee met de drukte in plaats van even stil te staan. Omdat ik bij mezelf dat positieve effect merkte vroeg ik me af of ik ook anderen blij zou kunnen maken door ze te vragen naar hun mooie momenten.
In 2010 besloot ik het uit te proberen. Ik ben gewoon op mensen afgestapt in een trein en vroeg ze een mooi moment te tekenen. De eerste jongen die dat deed, tekende zo’n intens moment dat ik echt ontroerd was dat hij dat met me wilde delen. En het was een bevestiging dat dit niet alleen voor mij werkt, maar ook voor anderen. Toen ben ik ermee doorgegaan en werd het steeds groter. Zo groot dat ik mijn baan bij Loesje heb opgezegd en besloot te gaan reizen om op alle continenten mooie momenten te verzamelen.”

Hoe maakt het optekenen van je mooie momenten je gelukkiger?
“Het dwingt je op de meest lieve manier om na te denken hoe een mooi moment eruitzag, want je gaat het visueel vormgeven. En omdat je daar over nadenkt herbeleef je dat mooie moment opnieuw. Daarom werkt het zo goed, je zit opnieuw in dat moment. Mooie momenten kunnen tegenwicht bieden aan moeilijke momenten. Daarmee zijn de moeilijke dingen in je leven niet weg, maar wel beter draagbaar. Door te letten op mooie momenten kan je je leven makkelijker maken.”

janne-in-gesprek2Heb je nooit vervelende reacties gehad?
“Nee, nooit. Mensen zeggen soms nee, en dat is prima, ik stel ze een vraag die ze met ja of nee kunnen beantwoorden, maar er is nooit naar me geschreeuwd of zo. Van de 20.000 mensen die ik heb gevraagd, heeft er nooit iemand onaardig gereageerd, hoe vet is dat!”

Ben je altijd zo positief ingesteld geweest?
“Ja, dat heb ik wel van huis meegekregen. Mijn moeder zei altijd: as de as brikt, velt de kar –als de as breekt, valt de kar. Ze leerde me niet te kijken naar wat zou kunnen zijn, maar naar wat is. Niet bouwen op ‘als’, maar gewoon dealen met dingen zoals ze zijn. Het leven is niet altijd fijn, maar ook niet altijd pikkedonker. Er zijn altijd, ook op droeve momenten, mooie momenten te vinden. Dat is geen wereldschokkende verandering, maar het helpt wel.”

Hoe gaat het verder met je mooie momenten-verzameling?
“Ik ga verder. Ik ben nu in Europa, Australië, Azië en Noord-Amerika geweest en ik wil naar de States.Van de zomer reis ik die kant op. Ik denk dat mijn werk daar nu van grote betekenis kan zijn. Elk continent heeft zijn eigen uitdaging, maar ik denk dat juist nu in de States, in een context van intolerantie en wantrouwen, wat ik doe baanbrekend is. Door op vreemden af te stappen, contact te zoeken, kan ik laten zien dat we allemaal niet zo van elkaar verschillen, dat we elkaar niet hoeven te wantrouwen. Dan kan ik nog meer mensen met elkaar verbinden. En daar worden we allemaal gelukkiger van. Ik droom ervan om uiteindelijk een beweging op te zetten van mensen die hetzelfde doen als ik. Met vreemden praten en zo mensen met elkaar verbinden.”

amtrak-jump-580x390

Wat zijn je citroenen?
“Ik vind het soms best lastig om met mensen in verbinding te blijven. Hoe ik daar dan limonade van maak? Door toch in contact te blijven. Door te bedenken wat echt belangrijk voor me is en door te kijken naar wat er goed gaat. Me afvragen als er iets tegenzit: wat is mijn perspectief, wat is het perspectief van die ander, klopt mijn perspectief, en kunnen we het misschien zo draaien dat het makkelijker wordt? Bij elke situatie heb je de mogelijkheid om er op een bepaalde manier naar te kijken, en welk perspectief je kiest, bepaalt hoe je de situatie ervaart. De wereld wordt zoals je hem bekijkt. Dan kun je maar beter goed kiezen hoe je hem beziet!”

Wil je meer weten over deze inspirerende dame en misschien zelfs een mooi moment tekenen voor haar verzameling, kijk dan hier. En hier kun je Janne’s boek Pluk je momenten kopen.

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Maak Iets Maandag

Voor Valentijnsdag maakte het zoontje van vrienden van mij een prachtig kussen voor zijn vriendinnetje. Zo romantisch! Mika is negen jaar en heeft al ruim drie jaar verkering met Veerle. Ik mocht zijn mooie lieve idee hier delen op mijn blog, dus op deze Maak Iets Maandag inspiratie van deze kleine romanticus.16977028_10154051621581642_1387469884_n

mikas-valentijnskussen3-1Op vilt schrijf je de tekst die je op het kussen wil en op een andere kleur vilt teken je een hartje. Dat knip je vervolgens heel netjes uit.
Je kunt een bestaande kussenhoes gebruiken of er zelf een maken. Speld de letters vast op de voorkant van je kussenhoes en stik ze met kleine, onregelmatige steekjes vast. Versier het kussen verder met stoffen roosjes en vilten dieren. Daar word je toch gewoon gelukkig van!mikas-valentijnkussen2-1

Kijk omhoog

wolken-drijvenIk heb het al regelmatig gepropageerd hier op mijn blog, als instant limonade-impuls: kijk omhoog. Daarom vond ik het ook heel leuk om tijdens de seminar van 365 dagen succesvol   dezelfde woorden in de vorm van een kleine oefening voorbij te horen komen. We moesten staan, aan iets heel negatiefs denken en naar beneden kijken. En vervolgens werden we uitgenodigd om naar boven te kijken en te glimlachen. Dan houdt gewoon geen enkel negatief gevoel of negatieve gedachte stand. Daarna gingen we springen en dansen. Dat helpt ook. Maar gewoon de simpele handeling van omhoog kijken is al genoeg om jezelf even een positieve limonade-boost te geven. Do try this at home!

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Heldhaftigheid op een koude winterdag

Sommige limonademakers zijn echte helden. Natuurlijk is iedereen in zekere zin een held, en in elk geval de held van zijn of haar eigen leven, maar deze limonademakers verdienen een pluim. 20170208_135605Setting: de vijver in het park naast de deur. De bomen en struiken zijn mooi besneeuwd, het is een plaatje. Maar in dat prachtige plaatje speelt zich tegelijkertijd een doodsstrijd af. Onder een wilg in de vijver is een meerkoetje wild aan het spartelen. Dat doen vogels wel vaker en dan is het leuk om te zien, maar dat dit niet leuk is, is me meteen duidelijk. Het arme beestje lijkt vast te zitten. Ik zie er mensen aan de waterkant bij staan en iemand telefoneert, waaruit ik opmaak dat de dierenambulance gebeld is.

20170208_135521Even later is inderdaad de dierenambulance in het park. Het meerkoetje is nog steeds aan het spartelen in het water. Ik klop op het raampje van de bus. Een aardige dame vertelt me dat ze niet de juiste attributen hebben om het water in te gaan. Ja, ze zijn allemaal vrijwilligers. Zij en haar collega hebben dienst tot 13.30 uur, wat het inmiddels al geweest is, “maar ja, als er zoiets gebeurt, ga je natuurlijk niet naar huis”. Ze wachten op de reddingsbrigade en ik wacht met hen mee. 20170208_140356Een kwartier later is de reddingsbrigade ter plaatse. Ook vrijwilligers, die normaal hun werk veelal verrichten tijdens badkuipraces, intochten van Sinterklaas. En een enkele keer om een zielig vogeltje uit het water te redden. 20170208_140551Maar dit vertellen Frans en Shirley me pas later, want meteen als ze de auto uitstappen, gaan ze aan het werk. Shirley hijst zich in het waterdichte duikpak, Frans helpt, en dan klikt hij haar aan een touw en staat ze al in het water. 20170208_140605Koud is het, en dieper dan gedacht. Ze loopt-zwemt naar het meerkoetje toe en weet het beestje snel te bevrijden, in elk geval los te krijgen van de wilg.20170208_140725 Maar wat er verder nog aan het arme beestje vastzit, komt met ‘m mee.
Terwijl Frans zijn collega uit het water helpt, nemen de mensen van de dierenambulance het vogeltje over. 20170208_140738Shirley trekt haar pak uit, dat minder waterdicht bleek dan de bedoeling en poseert even trots. Want ja, “hier doet ze het dus voor”.20170208_140751

Ondertussen ontfermen de dame en heer van de dierenambulance zich over het meerkoetje. Ik kijk door de ruiten de ambulance binnen en kan zo goed zien wat ze doen. Ze kijken geconcentreerd, maar ook verdrietig. Het diertje is zo erg verwikkeld geraakt in een stuk visdraad dat zijn pootje gebroken is, of er eigenlijk bijna af ligt. Beetje bij beetje wordt het pootje verder bevrijd van draad en takjes en bladeren, waarbij de ambulancemedewerkers, als het beestje de kans krijgt, ferme pikken van de vogel in hun hand moeten incasseren. Het pootje is vrij, maar hangt er inderdaad losjes bij. Er gaat een verband omheen, zodat het beestje zich niet nog verder kan beschadigen met zijn getrappel en gefladder, en dan gaat ie een bak in, met lekkere warme handdoeken om zich heen. Waarheen? “Naar het asiel,” vertelt de meneer van de dierenambulance. “Maar het is goed mogelijk dat het beestje daar geëuthanaseerd wordt. Zo’n pootje spalken heeft niet veel zin, dan kan het beestje niet terug de natuur in. Er zijn grenzen aan wat je kan doen.”

Dat is wel een beetje een droevig einde van al die lieve dappere acties om het meerkoetje te redden. Maar het maakt de acties niet minder heldhaftig. Wat prachtig wat die mensen doen. Echte helden!

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Limonademaker Marieke Hart

Het lukt me niet altijd om mijn gezin een gezonde maaltijd voor te zetten. Toen ik laatst weer zo’n dag had waarin 50 dingen moesten gebeuren, zo ongeveer allemaal tegelijkertijd, en ik al voorzag dat het verantwoorde eten erbij in zou schieten, heb ik bij mijn buurtgenoot Christian een lekkere maaltijd afgehaald. Hij bood via thuisafgehaald.nl pasta met spinazie, room en spekjes aan voor €3,50 per portie. Christian is student en kreeg zijn liefde voor koken van zijn Venezolaanse moeder mee. Wij hebben heerlijk van zijn kookkunst zitten genieten.
Het idee van thuisafgehaald komt van Marieke Hart en haar man en komt er kort gezegd op neer dat je door het delen van eten op een laagdrempelige manier met buurtgenoten in contact komt. Acht vragen aan Marieke Hart:

Marieke tuin kleur -Marloes Bosch Fotografie - JPG grootHoe is het idee voor Thuisafgehaald.nl ontstaan?
“Eigenlijk is het vanuit een persoonlijke behoefte ontstaan. Mijn man en ik liepen er tegenaan dat het best lastig is om elke dag weer voor een gezonde maaltijd op tafel te zorgen. En terwijl we daarmee worstelden, kwamen er steeds de lekkerste etensgeuren uit de keuken van onze buurvrouw. Op een gegeven moment hebben we bij haar aangebeld en gevraagd of ze, als ze toch aan het koken was, niet een paar porties extra wilde maken, voor ons. Ze was meteen enthousiast. Die avond realiseerde ik me dat ik voor het eerst een echt gesprek had gehad met onze buurvrouw die al vier jaar naast ons woont. Voor het contact was het dus heel goed én we hadden heerlijk gegeten. We begonnen een WhatsApp-groepje, waar steeds meer mensen uit de buurt zich bij aansloten, en toen we ook vragen kregen of zoiets niet ook in andere steden mogelijk was, besloten we een website te maken om dit concept op grotere schaal mogelijk te maken. Mijn man was op dat moment internetondernemer, en ik trainer op het gebied van actief burgerschap –ik hield me bezig met dingen als eenzaamheid en sociale cohesie- en die achtergronden kwamen eigenlijk perfect samen in thuisafgehaald.nl.”

Het werd meteen een groot succes, hoe komt dat denk je?
“We begonnen met het idee dat als er ooit 10.000 mensen mee zouden doen, dat echt fantastisch zou zijn, maar drie maanden later hadden we dat al bereikt. We noemen het ons ‘ontplofte avontuur’. Ik denk dat het aanslaat omdat het een heel simpel concept is, het is in twee woorden uit te leggen en iedereen begrijpt het. Verder sluit het aan bij een dagelijkse behoefte. We eten allemaal, elke avond. En ik denk ook dat het heel erg in de tijdsgeest (van vier jaar geleden) past. We zaten midden in de economische crisis, veel mensen zonder werk, dus met tijd om te koken, maar tegelijkertijd ook met een behoefte aan een goedkope en gezonde maaltijd. Bovendien ontstond in die crisis ook het bewustzijn dat het allemaal anders moet met de economie. En ik denk ook dat er een terugkerende behoefte was aan contact in de buurt, een lokale community, maar op een eigentijdse manier. We willen niet meer op zondagochtend in het buurthuis zitten met een kopje koffie, maar we willen wel graag weten wie er bij ons in de buurt woont.”

Het basisidee van thuisafgehaald is ‘eten verbindt’ – hoe werkt dat dan precies?
“Als je eten bij elkaar afhaalt, dan heb je een hele laagdrempelige ongedwongen manier van contact met je buren. Je hoeft niet meteen de hele avond bij je buurman aan tafel te zitten, maar je komt er wel binnen en maakt even een praatje. Zeker als je vaker bij dezelfde buurtgenoot eten komt afhalen, ontstaan daar allerlei sociale relaties uit. Dat kan heel praktisch zijn, helpen met klusjes of boeken uitlenen, maar er ontstaan ook kookgroepen, vriendschappen, de eerste liefdesrelaties is zelfs al een feit. Het leuke is dat er contact komt tussen mensen die elkaar anders niet zouden ontmoeten. Een passie voor koken en eten gaat dwars door verschillen van opleidingsniveau, van cultuur, van inkomen en leeftijd heen. We gaan normaal natuurlijk om in ons netwerk met allemaal mensen die op ons lijken, en nu opeens sta je onverwacht bij heel andere mensen in de keuken em dat verbindt.”

Is het niet een beetje voorbehouden aan een elite en de Randstad?
“Nee, het bereikt echt veel lagen van de bevolking, maar zit wel geconcentreerd in de grote steden. Op het platteland loopt het aanzienlijk minder. Dat kan ermee te maken hebben dat er daar al meer onderling contact is, maar wat ook kan meespelen is een houding van ‘wat de boer niet kent, dat vreet ie niet’. Bovendien heb je ook veel mensen nodig op een klein stukje aarde om dit concept te kunnen laten werken Om een match te kunnen maken tussen wat iemand vanavond kookt en iemand vanavond wil eten, heb je gewoon veel mensen nodig.”

Kan jij ervan leven?
“Ik inmiddels wel. Mijn man en ik begonnen het echt als avontuur en de eerste anderhalf jaar hebben we het helemaal op vrijwillige basis gedaan. Maar toen heb ik mijn baan opgezegd. Inmiddels is het al drie jaar mijn baan en heb ik ook vier mensen in dienst op kantoor. Het is echt uitgegroeid tot een organisatie.”

Heb jij dromen voor de toekomst met thuisafgehaald?
“We zijn nu steeds meer bezig met ervoor zorgen dat ook alle mensen in Nederland die moeite hebben met voor zichzelf te koken, dus ouderen, mensen met een chronische ziekte, mensen met een beperking, kunnen profiteren van dit netwerk. Daar zie je nog veel meer toegevoegde waarde dan voor jou en mij, want wij kunnen ons eten uiteindelijk ook wel anders organiseren. Mijn droom is dat we samen met allerlei sociale professionals, van wijkverpleegkundigen tot welzijnswerkers en huisartsen, een beweging op gang kunnen brengen dat ook al die mensen die in een kwetsbare positie zitten kunnen genieten van een lekkere gezonde maaltijd die met liefde is bereid door buurtgenoten.”

 Wat zijn je citroenen?
“Mijn citroen is met name hoe je van zo’n mooi initiatief ook een rendabele organisatie maakt, want het is heel krap en moeilijk en voor een groot deel nog afhankelijk van subsidie. Iedereen vindt het leuk, veel mensen doe mee, en dat is echt prachtig, maar hoe maak je nou dat het ook echt kan voortbestaan. We hebben geen financieel winstoogmerk, dus niemand hoeft er rijk van te worden, maar je hebt wel geld nodig om zoiets te kunnen laten draaien. Er moeten voldoende inkomsten gegenereerd worden om mijn collega’s te betalen en om de techniek te kunnen onderhouden. Dat is mijn zoektocht.”

 Hoe maak je daar limonade van?
“Door heel pragmatisch allerlei mogelijkheden te onderzoeken van hoe we inkomsten kunnen generen én tegelijkertijd te accepteren dat het geen vetpot is. Maar vooral ook door heel blij te worden van alle mooie reacties die we krijgen van mensen die vertellen wat het voor hun betekent. Als je een sociale onderneming bent zoals wij, dan is je rendement niet financieel, maar die ligt in waardecreatie voor de mensen voor wie je het doet. Dus hoe het ook verder gaat met ons financiële verhaal, de waarde die we nu gecreëerd hebben voor mensen zal nooit meer weggaan. Daar haal ik mijn voldoening en energie uit, terwijl we aan het puzzelen zijn om het financieel rond te krijgen.”

Wil je het ook eens proberen, meld je gewoon aan op www.thuisafgehaald.nl. Wie weet wat je voor leuke mensen in de buurt ontmoet en wat voor heerlijke maaltijden er op je staan te wachten.  Doen hoor!

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Dappere limonade

dapper-zijnIk ga dappere limonade maken dit jaar, schreef ik in mijn vorige post. Maar wat bedoel ik daar dan mee?
Wat voor mij dappere limonade is, hoeft dat voor jou helemaal niet te zijn. Iedereen vindt andere dingen moeilijk en daarmee is dapperheid ook voor iedereen anders. Ik vind sociale dingen vaak heel lastig, me in een groep mensen begeven en daar dan ook nog iets zeggen bijvoorbeeld. Of gewoon langs een groep mensen lopen. Telefoneren met mensen die ik niet ken. Netwerkborrels. Een groep mensen toespreken. Dat toch doen is voor mij dappere limonade.

Binnen de vier muren van mijn huis voel ik me het veiligst. Maar daar valt ook niet veel eer te behalen. Dus ga ik naar buiten. Spreek af met mensen die ik niet of nauwelijks ken. Ga een jaartraining volgen met een hele grote groep mensen die ik niet ken. Leer autorijden. En leg mijn dappere heldhaftigheid onder mijn eigen loep om daar sterker van te worden. Dat is voor mij dappere limonade.

Hoe ziet jouw dappere limonade eruit?

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Gelukkig limonade jaar!

Ik wens jullie allemaal een heel mooi 2017, vol liefde, gezondheid, inspiratie, creativiteit en veel limonade uiteraard.

hallo-2017

Terwijl ik bezig was met mijn goede voornemens en plannenlijst voor het nieuwe jaar  kwam er een nieuwsbrief (van Altamira) binnen die me zei daarmee te stoppen. Want al die plannen die ik aan het maken was komen voort uit een verlangen om een bepaald gevoel te krijgen. Ik zou dus die gevoelens moeten nastreven in plaats van doelen.

In plaats van 10 kilo afvallen kan ik er beter naar streven me mooi te voelen. En in plaats van een boek uitgegeven te krijgen, kan ik me beter goed voelen over mezelf zodat ik die erkenning niet nodig heb. Hoe wil ik me dan voelen? Sterk, onafhankelijk, open, vol vertrouwen, enthousiast. Dat betekent dat ik tijd voor mezelf wil hebben, waarin ik uitdagend en verdiepend werk kan doen. Dat betekent ook dat ik nieuwe dingen wil doen, nieuwe mensen wil leren kennen, nieuwe mogelijkheden van mezelf wil onderzoeken. Dat betekent ook dat ik dingen buiten mijn comfortzone moet doen, wat grappig genoeg heel nadrukkelijk niet op mijn goede voornemens-lijst stond. Mijn goede voornemens waren deels zo groot dat ze al bij voorbaat gedoemd waren te mislukken en deels ook heel veilig.

Ik heb nu geen duidelijke doelenlijst voor het nieuwe jaar, maar ik weet wel welk gevoel ik wil hebben. En dat zal mijn richtlijn zijn komend jaar. Mijn limonade zal dapper zijn en in het teken staan van persoonlijke groei.

Fijn 2017!

 

 

Winter Wonder Land 3

Mijn wintertafereel is af. Na de huisjes en de boompjes moesten er nog dieren komen om wat leven in het dorp te brengen. Die diertjes heb ik van zelf hardende witte klei gemaakt. 20161222_120848 Ik heb bakvormpjes gebruikt als mal. Even de klei goed door kneden en dan uitrollen tot een dikke lap, waar je vervolgens de dieren uitsteekt. Helaas stortte de eland in elkaar; die was te groot en te zwaar voor zijn zwakke pootjes van klei. Maar de eekhoorn, egel en vos lukten wel en vooral met deze vos ben ik erg blij. 20161222_121042

20161222_135030

20161224_192908

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Winter Wonder Land 2

Mijn wintertafereel groeit gestaag verder. Deze week is er een klein bosje bij gekomen. Via Marktplaats had ik tien kleine boomschijfjes gekocht. 20161218_114608Het is nog leuker om zelf een dikke tak tot schijfjes te zagen, maar ik kwam geen goede tak in het park naast de deur tegen. Ik heb gaatjes in de schijfjes geboord, en er kleine takjes in gestoken. 20161218_170038Het was niet eens nodig om ze vast te lijmen. Zo lijken het net boompjes.

Je kunt er eventueel voor een sneeuweffect nog wat poedersuiker overheen strooien, of gouden glitters voor een feestelijk effect.

20161218_194209

20161218_194356

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.