Maak Iets Maandag: handletteren met Anke Bits

Regelmatig plaats ik op mijn blog geïllustreerde quotes. Ik houd ervan dat een enkel zinnetje een wereld aan wijsheid in zich bergt, en ik houd van illustreren. Een tijdje geleden volgde ik een (hele leuke) workshop bij Anke Bits over handlettering: het tekenen van letters. En ik vind het supertof dat zij jullie vandaag een lesje handlettering wil geven.

Het leuke aan handlettering is dat je er niet veel voor nodig hebt. De meeste dingen heb je waarschijnlijk wel in huis, dus je kunt zo aan de slag. Bovendien hoef je er ook niet bijzonder creatief voor aangelegd te zijn, met wat basisinformatie kom je al snel tot een mooi kunstwerk, aldus Anke.

Anke laat ons zien hoe je van de tekst Maak Limonade een mooi kunstwerkje kan maken.

blad-1-gastblog-2

 

blad-2-gastblog-2

blad-3-gastblog-2

Leuk hè? Anke geeft workshops waarin ze dieper ingaat op de indeling van je papier, gebruik van verschillende materialen, welke mogelijkheden er nog meer zijn met handlettering etc. Ik vond het heel leuk en kan het je zeker aanraden.
Kijk op www.galerie57.nl voor meer informatie over Anke en workshop data.

 

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.


 

Advertenties

Haar eerste sneeuw

sneeuwHaar oogjes gaan voorzichtig open. Ze vallen meteen weer dicht, maar springen ook direct weer open. En worden groter en groter. Ze zoekt mijn blik op de achterbank, haar vaders blik naast zich achter het stuur, en kijkt meteen weer door het autoraam naar buiten. Wat ziet ze? Grote sneeuwvlokken dwarrelen naar beneden. Het is een magisch gezicht, ook als je het voor de zoveelste keer ziet. Maar voor haar is het nieuw. Haar eerste sneeuwvlokken!

Een jaar geleden liep ik zwanger door de sneeuw en stelde me voor hoe ik volgende winter (nu dus) met mijn kindje door de sneeuw zou lopen. Nu rijden we met de auto door een hevige sneeuwbui en mijn lieve meisje kijkt er als betoverd naar.

Tegen de grijze lucht tekenen de donkere dennenbomen zich af en op de voorgrond is het een af en aan vallen van helderwitte sneeuwvlokken. Mijn meisje is moe, doodmoe. Haar ogen willen dicht, maar zij verzet zich tegen de slaap. Ze kan haar blik niet losmaken van het sprookjesachtige buiten. We zijn Apeldoorn al voorbij. Door het witte wonderlandschap rijden we naar huis. Als we onze straat in komen, vallen haar ogen weer dicht.