Postcrossing café

DSCN5397Ik heb jullie al regelmatig verteld dat ik een postcrosser ben, niet al te fanatiek, maar ik draag het initiatief een warm hart toe. Omdat we een perfecte locatie hebben hier in Deventer voor een postcrossing café leek me dat leuk om te organiseren. Dat ging niet helemaal vanzelf, maar uiteindelijk toch ook weer wel. Gisteravond was het eerste postcrossing café.
Ik was bang dat er niemand zou komen, maar we hadden een opkomst van 7 vrouwen; allemaal, behalve één, fanatieke postcrossers. Ineke Rouwendal, van de prachtige winkel Alternote, had wat tafels leeggemaakt in de winkel en het gezellig gemaakt met kerstkransjes en thee. Anneke was die middag bij de schrijfmarathon van Amnesty International geweest en had voorbeeldbrieven en adressen meegenomen, zodat we het nuttige met het aangename konden verenigen. Ik was daar heel blij mee, maar ik merkte dat de meeste dames eigenlijk vooral kwamen om kaartjes te kopen.
Ik heb mijn ogen uitgekeken. Terwijl ik me elke keer weer suf pieker over wat ik in godsnaam voor origineels op die kaarten kan zetten voor iemand die je niet kent, bleek het de andere postcrossers helemaal niet te gaan om de tekst, maar om de kaart zelf en de postzegel. Mijn hele romantische idee van postcrossing als verbindingsmiddel met vreemden over de hele wereld heeft daarbij wel een klein deukje opgelopen. Ik ben niet erg geïnteresseerd in een kaartje van de kerk in dorpje x aan de andere kant van de wereld of een bijzondere postzegel uit dat land, maar veel meer in wat de bewoonster van dat dorpje te vertellen heeft; wat ze doet, denkt, eet, leest. Dat is de verbinding die ik zoek via postcrossing. Ik wil het gevoel hebben dat ik de vrouwen (ja sorry, het zijn nou eenmaal vooral vrouwen) die mij een kaartje sturen, een beetje heb leren kennen. Over elke tekst denk ik heel goed en lang na. Omdat ik contact probeer te maken.
Ik denk dat dit postcrossing café voor mij een eenmalige flirt is geweest. Maar dat neemt niet weg dat ik wel gewoon mijn kaartjes blijf schrijven, zo af en toe. Om een vreemde aan de andere kant van de wereld heel kortstondig even te ontmoeten.

 

psst. vergeten jullie trouwens niet om af een toe een kijkje te nemen op de Gelukspost pagina

World Post Day

postcrossing 2

Donderdag was het World Post Day. Ja, ik hoor je denken, een internationale postdag? WTF, weer een commerciële dag erbij? Deels terecht ook wel die gedachte, ongetwijfeld wordt er goed geld verdiend aan deze dag. Toch vind ik het een mooi initiatief. Post staat wat mij betreft namelijk voor verbinding. Dan denk ik dus niet aan de blauwe belastingdienst enveloppen of een aanbieding van een internetprovider, maar aan een leuke handgeschreven, misschien wel gekleurde, envelop, waar je voornaam ook opstaat –is het je weleens opgevallen dat je alleen al daaraan leuke en niet-leuke post kunt onderscheiden?- En uit die envelop komt dan een kaart of een brief of een knutsel die ergens op de wereld door iemand speciaal voor jou in een brievenbus is gedaan of naar een postkantoor is gebracht. Post waar je blij van wordt, post die je dag een oppepper geeft. En post, waarvan je weet dat als je zelf de afzender bent, die ergens ter wereld bij de ontvanger een lach op het gezicht gaat toveren. Dat soort post. Verbinding. Post, die de wereld een beetje kleiner maakt.

Mensen die al langer op mijn blog meelezen, weten dat ik een postcrosser ben. Maar wel eentje, die regelmatig de melding krijgt dat het hoog tijd is om weer eens wat post te gaan versturen, anders wordt mijn status even gepauzeerd. Ik vind het postcrossen een geweldig idee, en het is ook echt leuk om al die kaartjes van overal ter wereld te ontvangen. Maar ik heb ook een druk leven, waarin het er zelfs bij inschiet om vrienden kaartjes te sturen, laat staan dat het altijd lukt om tijd vrij te maken voor kaartjes naar onbekenden aan de andere kant van de wereld. Toch wil ik dat wel. Daarom had ik bedacht dat het leuk zou zijn om één keer in de maand een postcrossing-café te organiseren. Zodat je al die kaartjes op een avond die je daar speciaal voor bestempelt, schrijft en op de post doet. En andere postcrossers ontmoet en wellicht mensen die er nog nooit van gehoord hebben, op een leuk idee brengt. Een vaste donderdagavond per maand, zodat je de rest van de maand niet hoeft na te denken over kaartjes die je moet versturen, alleen maar blij de post uit je brievenbus mag vissen. Goed idee, toch?

We hebben hier in Deventer een leuke kaarten- en schrijfboekjeswinkel, waar heel groot POSTCROSSING op het raam geschilderd staat. De perfecte locatie dus voor zo’n postcrossing-café. Ze hebben er grote houten tafels staan, waarvan ze er dan een zouden moeten leegmaken, misschien een kan thee erbij en verder verkopen ze waarschijnlijk vooral veel kaarten op zo’n avond. Ik heb het idee er twee keer geopperd, maar helaas nooit meer iets op terug gehoord. Nou vraag ik me twee dingen af.
1. Zijn er onder jullie postcrossers, die zo’n postcrossing-café aanspreekt? Zouden jullie er heen gaan als het in de buurt was?
2. Zijn er onder jullie niet-postcrossers voor wie zo’n postcrossing-café in de buurt een reden zou zijn om ook te gaan postcrossen?
Ik ben erg benieuwd naar jullie antwoorden. Moet er een postcrossing-café komen of niet?

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

De wereld is een grote brievenbus

kaartjes

Limonade maken gaat voor mij ook over verbinding. Me connected voelen met de wereld, met de mensen om me heen. Daarom vind ik het concept van postcrossing zo leuk. Ik doe het te weinig, maar elke maand gaan er toch wel heel wat kaartjes de hele wereld over. En hoe leuk is het om post op de deurmat te vinden die niet in een saaie bank- of verzekeringsenvelop zit. Geschreven enveloppen, waar leuke kaartjes uit tevoorschijn komen, die iemand die mij niet kent speciaal voor mij beschreven heeft. Afgelopen week kreeg ik post uit Australië, Berlijn en Zuid-Afrika. Het jonge meisje uit Berlijn schrijft in heel schattig krom Engels dat zij niets zo leuk vindt als het lezen van boeken en de Zuid-Afrikaanse dame droomt ervan ooit naar Frankrijk te reizen om het Roland Garros tennistoernooi te zien.

Er is ook post uit Utrecht en Sardinië. Want het aantal niet-postcrossingkaarten neemt op de een of andere manier ook toe. Zelfs Willy, de kreupele wonderkat, kreeg post. Daar praat ie nu tegen, het kaartje staat in zijn mand. Wil jij ook eens zomaar een kaartje ontvangen (of ken je iemand die dringend leuke post nodig heeft), maar heb je geen zin om je aan te melden bij http://www.postcrossing.com, laat het me even weten, misschien komt er dan binnenkort wel een kaartje jouw kant op…

Vandaag blijf ik gewoon es even binnen

postcrossing kaartjes

Bij gebrek aan energie en een surplus aan snot lijkt vandaag een niet al te productieve werkdag te worden. Waar moet je je inspiratie vandaan halen als je hoofd wattig is en roept om warme dekens? Een prima dag om een achterstand postcrossing-kaartjes in te lopen. Je weet wel, die kaartjes die je stuurt naar een willekeurige stranger ergens ter wereld. En dat je dan zelf ook kaartjes ontvangt van mensen die je niet kent, uit alle uithoeken van de wereld. Zo blij word ik van die post. Dus. Nu ligt er een hele stapel post klaar om verstuurd te worden. Waarheen? Nou gewoon, naar de Oekraïne, Duitsland, Zutphen, Culemborg, Estland, Rusland, Amersfoort en Japan. En om de postbodes ook wat blijdschap in hun werk te geven, zijn de enveloppen leuk versierd met Wasabi tape. Alhoewel ik de kaartjes geloof ik liever per luchtpost met de Vlaamse Gaai op het dak tegenover het slaapkamerraam mee zou sturen. Wat zit jij daar nou te kijken? Roep je me naar buiten? Morgen weer, vriend. Maar blijf vooral zitten. Laat die zon maar lekker op je blauwgrijze verenkleed schijnen. Dan ben ik toch een beetje buiten.