Een herfstig loslaten

DSCN6133De herfst gaat over loslaten. Na een seizoen van in bloei staan, stralen in vol ornaat, werpen de bomen beetje bij beetje hun bladerjassen af. Ze keren zich naar binnen, worden kaal, naakte skeletten, om in het voorjaar weer opnieuw te gaan bloeien. De herfst nodigt je uit om te kijken naar wat je zelf los moet laten. Welke bladeren moet ik laten vallen om er straks in het voorjaar weer fris en vol energie tegenaan te kunnen gaan?

Deze herfst gaat voor mij over het loslaten van de verwachtingen die ik over mijn huidige leven heb. Eigenlijk vind ik namelijk dat ik allang mijn oude leventje van een eeuwigheid geleden -van voor ik zwanger werd- weer had moeten oppakken. Ik had alweer volop aan het werk moeten zijn, elke dag braaf moeten mediteren, minstens twee keer in de week naar yoga en eropuit met mijn kleine meisje naar familie, vrienden en vriendinnen. Maar feit is dat ik daar nog helemaal niet klaar voor ben. Niet alleen lichamelijk, maar vooral ook geestelijk. Ik wil helemaal geen tijd missen met dat mooie lieve meisje. Ze groeit zo hard, ik wil elke minuut met haar meemaken. En dat doe ik ook. Maar met een irritant stemmetje in mijn hoofd dat zegt dat het anders zou moeten.

Dat stemmetje dus… dat ga ik loslaten. Ik ga er niet meer naar luisteren. Natuurlijk ga ik steeds meer mijn oude leventje oppakken, maar niet ten koste van de tijd met mijn dochtertje. Ik ben er nog niet klaar voor om haar voor een paar uur -laat staan een hele dag- aan de zorg van iemand anders toe te vertrouwen. En ik laat los dat ik dat zou moeten.

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Wrange lente

krokussenMijn eerste krokus zag ik al weken geleden, de vogels zijn allang druk met hun nestjes in de weer en de eerste lammetjes heb ik ook al in de wei zien lopen. Toch is het officieel volgens mij nog geen lente. Althans, dat heb ik even opgezocht en het is maar net wanneer je die lente wilt laten beginnen. Astronomisch gezien begint de lente als de dag en de nacht even lang zijn; de zon staat dan precies boven de evenaar. Dat is rond 20 maart. Dit jaar is dat om precies te zijn op 20 maart om 23.45 uur. Maar er bestaat ook nog zoiets als de meteorologische lente. En die is al op 1 maart begonnen. De astronomische indeling van seizoenen schijnt gebaseerd te zijn op de positie van de aarde ten opzichte van de zon, terwijl de meteorologische indeling ervan uitgaat dat ieder seizoen drie complete kalendermaanden telt. Meteorologisch is het dus al vijf dagen lente, astronomisch dus nog niet. Snap jij er nog iets van?

Wat maakt het ook uit. De natuur is wakker. En zal nu steeds wakkerder worden. En dus moeten wij ook steeds wakkerder worden. De lente wordt natuurlijk geassocieerd met vruchtbaarheid en nieuw leven. Die letterlijke associatie heb ik jarenlang moeilijk gevonden, terwijl ik de symbolische ervoer als een tijd van hoop en belofte. Je kunt van alles zaaien, de toekomst ligt een beetje open. Maar nu, met een buik vol nieuw leven, een letterlijke lente in mij, is er om mij heen veel leven dat afloopt. Dat maakt deze lente nogal wrang. Het maakt mijn buik zelfs op een bepaalde manier wrang. Een wrange buik in een wrange lente. En tegelijk de wrede troost van dat wrange: dat de natuur altijd verdergaat, volgens haar seizoenen, wie of wat er waar ook stopt. Maar dat het in de lente volop winter kan zijn in een mensenleven. Voor jullie die overvallen zijn door een koude dreigende winter, veel sterkte en warmte. Voor de rest, geniet van de lente.