Dappere limonade

dapper-zijnIk ga dappere limonade maken dit jaar, schreef ik in mijn vorige post. Maar wat bedoel ik daar dan mee?
Wat voor mij dappere limonade is, hoeft dat voor jou helemaal niet te zijn. Iedereen vindt andere dingen moeilijk en daarmee is dapperheid ook voor iedereen anders. Ik vind sociale dingen vaak heel lastig, me in een groep mensen begeven en daar dan ook nog iets zeggen bijvoorbeeld. Of gewoon langs een groep mensen lopen. Telefoneren met mensen die ik niet ken. Netwerkborrels. Een groep mensen toespreken. Dat toch doen is voor mij dappere limonade.

Binnen de vier muren van mijn huis voel ik me het veiligst. Maar daar valt ook niet veel eer te behalen. Dus ga ik naar buiten. Spreek af met mensen die ik niet of nauwelijks ken. Ga een jaartraining volgen met een hele grote groep mensen die ik niet ken. Leer autorijden. En leg mijn dappere heldhaftigheid onder mijn eigen loep om daar sterker van te worden. Dat is voor mij dappere limonade.

Hoe ziet jouw dappere limonade eruit?

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 405 andere volgers

Advertenties

Gelukkig limonade jaar!

Ik wens jullie allemaal een heel mooi 2017, vol liefde, gezondheid, inspiratie, creativiteit en veel limonade uiteraard.

hallo-2017

Terwijl ik bezig was met mijn goede voornemens en plannenlijst voor het nieuwe jaar  kwam er een nieuwsbrief (van Altamira) binnen die me zei daarmee te stoppen. Want al die plannen die ik aan het maken was komen voort uit een verlangen om een bepaald gevoel te krijgen. Ik zou dus die gevoelens moeten nastreven in plaats van doelen.

In plaats van 10 kilo afvallen kan ik er beter naar streven me mooi te voelen. En in plaats van een boek uitgegeven te krijgen, kan ik me beter goed voelen over mezelf zodat ik die erkenning niet nodig heb. Hoe wil ik me dan voelen? Sterk, onafhankelijk, open, vol vertrouwen, enthousiast. Dat betekent dat ik tijd voor mezelf wil hebben, waarin ik uitdagend en verdiepend werk kan doen. Dat betekent ook dat ik nieuwe dingen wil doen, nieuwe mensen wil leren kennen, nieuwe mogelijkheden van mezelf wil onderzoeken. Dat betekent ook dat ik dingen buiten mijn comfortzone moet doen, wat grappig genoeg heel nadrukkelijk niet op mijn goede voornemens-lijst stond. Mijn goede voornemens waren deels zo groot dat ze al bij voorbaat gedoemd waren te mislukken en deels ook heel veilig.

Ik heb nu geen duidelijke doelenlijst voor het nieuwe jaar, maar ik weet wel welk gevoel ik wil hebben. En dat zal mijn richtlijn zijn komend jaar. Mijn limonade zal dapper zijn en in het teken staan van persoonlijke groei.

Fijn 2017!

 

 

Van die dagen

20161107_092316Misschien ken je het wel, van die dagen die maar niet voorbij lijken te gaan. Van die nachten ook, die al voorbij zijn voor je de tijd hebt gehad om je ogen goed en wel te sluiten (door je kind dat niet kan slapen). Dat je in de spiegel kijkt en niet kan ontdekken waar je wallen precies ophouden -lopen ze serieus bijna door tot aan mijn kin?- Dat je achter je laptop zit en zelfs uit je tenen geen inspiratie geperst krijgt om iets te schrijven. En dat je ondertussen, daar dwars doorheen, bizar vet gelukkig zit te zijn om een woordje dat je kind ineens zegt -teddybeer- en samen schaterlacht als jullie doorhebben dat ze al zeker een minuut los staat te staan zonder om te kukelen. Dat je kriebels in je buik voelt als je ziet met hoeveel trots ze achter haar loopwagentje door de kamer stapt. Dat je dan hoopt dat ze gaat slapen zodat je even kan douchen, misschien zelfs ontbijten of een vlugge kop koffie naar binnen kan gieten. Dat ze niet slaapt en je een half uur later, met die wallen waarvan je nog steeds niet hebt kunnen achterhalen waar ze precies eindigen en je ongedouchte lijf en je kleren die echt al wel een paar dagen geleden in de was hadden gemogen -maar ja- met haar in de wagen buiten loopt om maar een paar uur verder te komen in de dag. En dat dan je hart een vreugdesprongetje maakt als je haar vrolijk hoort brabbelen en zelfs iets hoort voortbrengen dat best eens een soort van een liedje zou kunnen zijn. Dat je verliefd over haar haartjes strijkt, die wél schoon zijn, net als haar kleertjes trouwens. En dat haar wallen je meer pijn doen dan die van jezelf. Van die dagen die maar niet voorbij lijken te gaan, maar die je ook voor altijd vast zou willen houden. Elke dag een afscheid van weer een stukje kindertijd.

 

Herfst in mij

herfstbladerenIk ben altijd gek geweest op de herfst. Die spectaculaire kleuren in de natuur, kastanjes, hazelnoten en beukenootjes, rood-witte paddenstoelen die zo uit een sprookjesboek te lijken zijn weggelopen, ik vind het geweldig. Het grappige vind ik dat juist ik, die niet zo van verandering houd, deze verandering in de natuur ervaar als iets prachtigs en elk jaar opnieuw de les tot me door laat dringen dat verandering nodig is om tot nieuwe dingen te komen. Dat vertaal ik dan naar mijn eigen leven. Ik stel mezelf de vraag wat ik los mag laten om in het voorjaar weer mooi en krachtig tot bloei te komen: wat zijn mijn herfstbladeren?

Als ik een boom ben, hang ik vol met angsten. Angst voor het donker, angst voor alleen thuis zijn, voor harde onverwachte geluiden. Angst om te falen, om niet te voldoen aan andermans verwachtingen, om niet te voldoen aan mijn eigen torenhoge verwachtingen. Angst om op te vallen, om anders te zijn, om raar te zijn.

Zo spectaculair als echte bomen dat doen zal ik mijn angsten niet van me af werpen, maar ik ben wel wat met mijn takken aan het schudden. Mijn angsten zwaaien heen en weer. Het zou maar zo kunnen dat er vandaag of morgen es eentje loslaat. En dan een paar dagen of weken of maanden later misschien nog wel eentje, of twee. Ik blijf gewoon mijn takken schudden. Het is herfst. Niet alleen buiten. Ook hier binnen zijn mijn bladeren voorzichtig aan het verkleuren.

[blog_subscription_form]

De Lijst

In mijn vorige blogpost over het boek Sterker dan afwijzing gaf ik al aan dat deze blogpost over een ander boek zou gaan, De Lijst van Yuval Abramovitz. Hoewel het me al wel iets hielp om me minder aan te trekken van een eventuele afwijzing, had ik niet het gevoel dat ik het inzette voor iets dat er echt toe deed. Daarom verdiepte ik me in De Lijst, in de hoop daar te vinden wat voor mij echt belangrijk was.

De lijstDe Lijst hielp hem beter worden
Het verhaal van Yuval Abramovitz is een bemoedigend verhaal. Hij raakte verlamd toen hij zestien was door een ongelukkige val en het zag er naar uit dat hij nooit meer zou kunnen lopen. Maar hij gaf alle medici het nakijken en stond na 2,5 jaar weer op eigen benen. Dank zij de lijsten die hij tijdens zijn ziektebed had gemaakt met zijn dromen en doelen erop. Die lijsten gaven hem de kracht om te vechten voor zijn volledige herstel. Toen hij na zijn herstel een nieuwe lijst met doelen en dromen op een blog plaatste, was dat binnen een paar dagen een enorme hit. Van alle kanten werd hem hulp aangeboden om zijn dromen werkelijkheid te laten worden. En dat, zegt Abramovitz, is voor iedereen weggelegd, die zijn dromen van de daken schreeuwt.

Je dromen van de daken schreeuwen dus. Ik schrik daar een beetje voor terug. Ik houd mijn geweldige ideeën het liefst voor mezelf, omdat ik bang ben dat iemand anders ermee vandoor gaat. Maar, zegt Abramovitz, ik moet mijn schulp uit. Ik moet mijn droom van de daken brullen, schreeuwen dat ik een limonadeboek wil uitgeven -want dat wil ik namelijk-. Het heet Limonade voor beginners en het is bijna af.

Iedereen wil helpen
Nadat Abramovitz zijn dromen op zijn blog deelde, kreeg hij werkelijk van alle kanten hulp aangeboden; van gratis logeeradressen in Australië tot gratis hulp met zijn website, van 400 dagen gratis trainen op een sportschool tot uitnodigingen voor lezingen en gratis financieel advies. Volgens Abramovitz willen mensen in principe graag helpen, als maar duidelijk is waarom het belangrijk voor je is om de droom te verwezenlijken. Dan hoeft een ander er niet eens zelf iets anders uit te halen dan jou blij maken met zijn of haar hulp. Ik denk dat hij gelijk heeft, ik vind het ook fijn als ik iemand ergens mee kan helpen, dat geeft mij een goed gevoel. Dus waarom zou dat niet voor iedereen zo zijn?

Maar dan nog, mijn droom van de daken schreeuwen? Als ik zometeen op publiceer druk, weten niet alleen mijn blogvolgers waar ik van droom, maar ook al mijn facebook- twitter en linkedin-contacten. Ik vind dat nogal spannend. Dat mag ook wel van Abramovitz, ik mag het hartstikke spannend vinden, als ik me daar maar niet door laat weerhouden om het toch te doen.

Mijn limonadeboek
Nou, vooruit dan, mijn droom: het boek Limonade voor beginners, dat losjes is gebaseerd op mijn blog, uitgegeven krijgen. Het wordt een boek met illustraties, mooi vormgegeven, een boek waar je blij van wordt en geïnspireerd door raakt, omdat het mooie mensen en initiatieven laat zien en handvatten aanreikt voor een positieve levenshouding. Plus veel limonade. Toen ik een paar jaar geleden mijn blog begon, deed ik dat vanuit mijn eigen behoefte om van mijn citroenen limonade te  maken. Gaandeweg verschoven mijn eigen citroenen wat naar de achtergrond en ontdekte ik dat er veel meer limonademakers zijn en dat er veel meer limonade te maken valt dan ik dacht. Zoveel limonade verdient gewoon een boek!

Iemand ideeën, tips of contacten die me kunnen helpen om deze droom te verwezenlijken?

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 405 andere volgers

Afgewezen

Hoewel je er echt niet dood van gaat, is het een angst die veel mensen kennen: de angst om afgewezen te worden. Vaak is de angst zo enorm dat het veiliger voelt om sommige dingen niet aan te gaan of bepaalde situaties uit de weg te gaan dan nieuwe dingen te proberen. Dat maakt het scala aan mogelijkheden en kansen wel wat beperkt. Want stel dat je nou niet bang zou zijn om afgewezen te worden, stel dat het je niet uit zou maken wat een ander van je denkt of vindt, wat zou je dan niet allemaal kunnen doen!Sterker dan afwijzing

Jia Jiang droomde ervan om zijn eigen bedrijf te beginnen. Als kind al wist hij dat hij ondernemer wilde worden. Maar de angst om afgewezen te worden, weerhield hem ervan zijn droom na te jagen. Hij daagde zichzelf uit om iets met die angst te doen. Honderd dagen lang zocht hij bewust afwijzing op. Hij belde bijvoorbeeld bij een wildvreemde aan met de vraag of hij in de tuin mocht voetballen en vroeg een andere wildvreemde of hij 100 dollar mocht lenen. Hij merkte dat hij niet dood ging als hij nee als antwoord kreeg, en dat er soms zelfs een onverwacht ja volgde, met allerlei leuke en spannende situaties als gevolg.

Het boek dat hij daarover schreef, Sterker dan afwijzing, is een aanrader. Het zette mij er in elk geval toe aan om van dit boek een recensie-exemplaar aan te vragen, waarbij de verwachte nee en het verwachte hoongelach om mijn ‘blogje’ uitbleven, en ik een exemplaar toegestuurd kreeg. Het zette me ertoe aan weer een paar tijdschriften te benaderen met artikelvoorstellen, waar ik weliswaar tot op de dag van vandaag geen antwoord op heb gekregen, maar ik leef nog. Het zette me ertoe aan advies te vragen bij het kopen van een mamafiets, want so what als je uitgelachen wordt omdat je het allemaal niet weet. En nu fietsen mijn meisje en ik lekker rond. Maar ik ben er nog niet klaar mee. Eigenlijk kon ik niet goed bedenken wat ik echt graag zou willen, maar niet aanga omdat ik bang ben voor afwijzing of mislukking. Daarvoor ga ik een ander boek raadplegen, De lijst van Yuval Abramovitz. Daarover volgende week meer.

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 405 andere volgers

Brexit in Huize Limonade

20160711_160308Verdrietig zijn om iets dat voorbij is, betekent dat je iets heel moois hebt mogen meemaken. Zo mooi, dat het pijn doet als het er niet meer is. En zo is het ook. Afgelopen week ben ik gestopt met de borstvoeding. EXIT BREASTFEEDING. Ik denk dat mijn kleine meisje borstvoeding kunnen geven het mooiste is dat ik ooit heb mogen ervaren. Dat kleine zachte meisje dat zo vol vertrouwen tegen me aan ligt, vol overgave aan mijn borst sabbelt en me af en toe even aankijkt, haar handje op mijn borst of in mijn nek, soms even door mijn haar aaiend. Het waren momenten waarop de tijd even leek stil te staan. Pure vrede, pure zachtheid, pure liefde.

Die pure liefde blijft uiteraard. Maar zo geconcentreerd in een enkel moment van perfectie zal het waarschijnlijk niet vaak meer zijn. Ik ben ervan overtuigd dat het voor haar goed is om te stoppen, maar ik heb wel de nodige tranen vergoten. Het grote loslaten is in volle gang. Mijn kleine kampioentje tijgert de wereld tegemoet.