Maak Iets Maandag

DSCN5416December alweer. Terwijl de koeien en schapen nog buiten in de wei staan, is het toch behoorlijk koud geworden ineens. Echt decemberkoud. Van dat koud dat je beter binnen blijft, dicht bij de kachel met warme chocolademelk en een goed boek of een breiwerkje. Ik roep december uit tot warm-binnenblijf-zelfmaak-maand. En daarom begin ik deze hele maand elke week met de Maak Iets Maandag.

Voor deze eerste Maak Iets Maandag moest ik eerst naar buiten. Wat op dit moment buiten zo opvalt –en ooh zooo mooi is- zijn die goudgele gingkoblaadjes, die op hopen bij elkaar liggen en hele gouden lanen vormen.Van die hopen gingkoblaadjes heb ik er een paar mee naar huis genomen. En een paar rode eikenbladeren. Die heb ik aan een draadje geknoopt -rijgen kan uiteraard ook- en tada… mijn gingkoblaadjes-maaklimonade-slinger. Voorlopig hangt ie zo nog even prima, maar straks gaat ie in de kerstboom.

Wat maken jullie met die prachtige gingkoblaadjes?

Echte citroenlimonade

Sinds ik limonade maak, kom ik ze overal tegen. Limonades. Letterlijke bedoel ik dan. Op borden bij cafés zie ik limonades aangeprezen worden en in winkels valt mijn oog op mooie flessen limonade waar vaak ook nog zijdelings citroenen bij betrokken zijn. Niet gek natuurlijk, wat je aandacht geeft, groeit, daar gaat het hele –niet letterlijke- limonade maken natuurlijk om, maar toch.

2014-09-17 16.31.082014-09-17 16.26.21Vorige week zag ik in Zwolle prachtige flessen citroenlimonade.
Bekentenis: ik houd niet van citroenlimonade. Logisch als je ook niet van citroenen houdt. Maar deze fles was zo mooi. Ik werd de winkel ingezogen en die bleek helemaal vol te staan met mooie interessante flessen. Zelfs Hooghoudt –die van de jenever- bleek een citroenlimonade in het assortiment te hebben. Ik liep door de winkel zoals ik door een slijterij loop, verlekkerd om me heen kijkend, zin om van alles meteen een borrelglas vol te schenken. En dan met mijn pantoffels aan op de bank, kat op schoot.

De vriendelijke dame van Het Hanze Huis liet ons de limoenlimonade proeven en vertelde dat ze alleen producten in de winkel verkoopt van familiebedrijven in Hanzesteden, die al sinds 1800 kwaliteitsproducten fabriceren. Leuk concept, toch? Maar uiteindelijk ben ik zonder citroenlimonade de deur uit gegaan. (maar mét viooltjessiroop, want daar was ik een tijdje geleden naar op zoek, weet je nog?)

Nou ja, een lange inleiding om uit te leggen waarom ik vandaag citroenlimonade ben gaan maken. Ik was gewoon geïnspireerd geraakt door die mooie winkel met al die mooie flessen. En ik dacht: als dat er allemaal zo mooi uitziet en citroenlimonade van zoveel verschillende merken op de markt is, dan kan het toch eigenlijk niet zo vies zijn als ik denk dat het is. Dus ben ik zelf aan de slag gegaan.

citroensiroop

Ik had te weinig voor een literfles en teveel voor een flesje van 250 ml. Dus nu heb ik 250 ml citroenlimoensiroop en de rest heb ik met munt en water in de grote fles gegoten als kant-en-klare limonade. En guess what: ‘t is hartstikke lekker!

DSCN5283

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Viva la limonada

iced violetta
Je zou het nu misschien nog niet helemaal zeggen, maar er is mooi weer op komst. Het wordt warm, heel warm zelfs, donderdag en vrijdag boven de 30 graden. Daarom wil ik mijn favoriete dorstlesser, die ik in België heb ontdekt, met jullie delen.
Ze draagt de geweldige naam: Iced violetta, en is een mengsel van witte thee met viooltjessiroop en uiteraard ijs.

Je schijnt viooltjessiroop kant en klaar te kunnen kopen, maar ik zou niet weten waar. En het is prima zelf te maken door over 200 gram viooltjes 1 liter kokend water te gieten en dat 24 uur te laten trekken. Daarna zet je het mengsel op het vuur, voegt er een kilo suiker aan toe en laat het 20 minuten opwarmen, of tot de suiker is opgelost. Even zeven en klaar is je viooltjessiroop, die op een zwoele zomeravond ook heel goed door de witte wijn of prosecco kan, denk ik…

Laat die zon maar komen. Viva la limonada!

Kattenleed

2014-05-10 20.13.28Ik had al een paar dagen het idee dat hij zich niet helemaal lekker voelde. Hij leek wat meer aandacht te vragen dan anders en zijn gemiauw klonk wat klaaglijker. Maar als ik Willy dan optilde, leek er weer niets aan de hand. Ik kon hem overal aanraken, niets leek pijn te doen. Hij at gewoon en ging lekker buiten spelen. Maar toen ik hem vanmorgen optilde, ging zijn gemiauw door merg en been. Terwijl ik snel douchte, belde mijn vriend een dierenarts. Die oordeelde dat de klachten niet ernstig genoeg leken voor de weekenddienst. We moesten het nog maar even aankijken en als we het idee hielden dat er iets mis was, dan konden we volgende week een afspraak maken.
Arm beestje. We hebben zijn pijn inmiddels gelokaliseerd tot zijn rechterachterpootje. Hij trekt ermee als hij loopt. En hij ligt het liefst op het vloerkleed, in plaats van lekker op zijn kleedje op zijn stoel. Als ik ziek ben, wil ik altijd cadeautjes. Ik dacht dat Willy misschien ook wel een cadeautje kon gebruiken. En aangezien mijn migrainewolk me steeds verder insnoert is er voor mij verder ook niet veel zinnigs te doen. Willy heeft een lievelingstrui. Een trui van mij waar hij niet op mag liggen, maar die wel vaak op de grond belandt, zodat hij er zich stiekem toch lekker in kan verstoppen. In een Mollie Makes had ik gezien dat ze van een oude trui een mand voor de hond maakten en ik vond dat Willy’s lievelingstrui dan maar officieel zijn poezenmand moest gaan worden. Aangezien ik de eerste aanwijzing van de Mollie Makes al niet begreep, heb ik maar wat aan gefröbeld. Met als gevolg dat je de mand moeilijk rond kan noemen. Zelfs over het woord mand zou je kunnen twisten. Wat de hals van de trui was ziet er maar gek uit. Eigenlijk ziet het eruit alsof mijn trui in permanente knuffelstand staat. Daar is niets mis mee. En Willy’s naam staat erin geborduurd. Niet dat Willy dat lezen kan, maar toch.
Toen hij binnenkwam, klaaglijk miauwend, at hij een paar brokjes, en liep toen de kamer in. Hij ging linea recta op de mand af en is er sindsdien niet meer uit gekomen. Mijn cadeautje is zeer goed ontvangen, kan ik wel zeggen. Ik hoop dat hij in zijn nieuwe mand even vergeet dat zijn pootje pijn doet. En dan lost de dierenarts het volgende week hopelijk verder wel op.

Alle goede voornemens ten spijt –column bijwerken, serie voor De Stentor schrijven en schrijven aan mijn boek- is het een inspiratieloze dag. Ik weet ook wel waarom: ik voel de dreiging van een naderende migrainestorm. Soms zet dat me juist aan om nog snel allerlei nuttige dingen te doen voor ik drie dagen in coma verdwijn, maar andere keren –zoals nu- legt het me bij voorbaat al lam. Als oppepper voor mezelf heb ik al mijn zelfgemaakte dingen in huis gefotografeerd.

  DSCN4778 DSCN4777 DSCN4776 DSCN4775 DSCN4774 DSCN4773 knuffels DSCN4764 DSCN4765 DSCN4766 DSCN4767 DSCN4768 DSCN4769 DSCN4770 DSCN4762 DSCN4759 DSCN4755 DSCN4757 DSCN4753 DSCN4748 DSCN4747 DSCN4738 DSCN4739 DSCN4740 DSCN4741 DSCN4744 DSCN4745 DSCN4746 DSCN4737 DSCN4735 DSCN4729 DSCN4731 DSCN4732  DSCN4728 DSCN4779 DSCN4733

Taugé is zo limonade

IMG_20140305_135132

Is taugé ook limonade maken, vraag ik me af. In het klaaglijke gemiauw van de kat denk ik een ja te horen. Nou denk ik dat de definitie van limonade van Willy de wonderkat zelfs kattenbrokjes zou omhelzen, of misschien juist, en melk en kattengras, maar ach, wat maakt het uit. Terwijl overal in huis gezaaide zaadjes heel voorzichtig en dapper hun kwetsbare kopjes boven de aarde uitsteken, is de taugé dat stadium allang voorbij. Ik heb een heel bos aan taugé op mijn plantentafeltje. Eet mij, roept het vanaf het kiemschaaltje. En dat zullen we dan maar doen. Het menu voor vandaag: gewokte tofu en taugé in ketjapsaus.