Jaaah… voorjaar!

20170315_110208

De lente komt van ver, ik hoor hem komen
en de bomen horen, de hoge trilbomen,
en de hoge luchten, de hemelluchten,
de tintellichtluchten, de blauwenwitluchten,
trilluchten.

O ik hoor haar komen,
o ik voel haar komen,
en ik ben zo bang
want dit is het siddrend verlang
wat nu gaat breken –
o de lente komt, ik hoor hem komen,
hoor de luchtgolven breken
rondom rondom mijn hoofd,
ik heb het wel altijd geloofd,
nu is hij gekomen.

[…]

Lentelicht is nu gekomen,
Eindelijk is het gekomen,
o laten we toch lachen
lachen zo licht als dagen,
want hij is er, hij is
en gij onz’ droefenis
val toch in tintellichttranen
als bleke vallende manen
stil in de lichternis.
Wij voelen als twee
hoge, op stengel verhoogde lenterood-bloemen
midden in de lichtzee –
de lente is gekomen.

Herman Gorter

Klein geluk

sneeuwklokjes-1Een eerste sneeuwklokje in het park naast de deur, terwijl ik daar met mijn dochter doorheen struin. Ja, daar word ik dus instant gelukkig van. Oké, natuurlijk, het is pas februari, maar dat eerste sneeuwklokje –inmiddels staan er een heleboel sneeuwklokjes omheen-  dat riekt toch wel naar voorjaar hoor. En daar word ik dus instant gelukkig van. Dat de dagen weer langer worden, je steeds minder lagen kleren aan hoeft naar buiten, fietstochtjes in het verschiet. Ja hoor, kom maar door met dat voorjaar. Ik ben er klaar voor.

 

Limonade van zonnestralen

20160506_144439

Wie kan slecht gehumeurd zijn op dagen dat ’s ochtends vroeg de zon je huis al probeert binnen te dringen? Al is het half 6 en heeft je hongerige baby je net wakker gehuild, zodra je beneden op de bank zit met een kopje koffie, kan je alleen maar glimlachen om dat zonnetje dat zo ondeugend al door de gordijnen naar binnen wil piepen. Glimlachen omdat je op blote voeten bent en het niet koud hebt. Glimlachen omdat je de vogels buiten al volop hoort genieten van de warme nieuwe dag. Glimlachen omdat je zonder jas naar buiten kan straks, met korte mouwen, je blote velletje aan de open lucht mag blootstellen. Chagrijnig zijn op een zonnige dag kan gewoon niet.

20160508_150412Zon doet ons goed. Door invloed van de zon maakt ons lichaam vitamine D aan, waardoor ons humeur verbetert, en endorfine, wat zorgt voor een gevoel van geluk of euforie. Volgens onderzoek van de Universiteit van Groningen worden we alerter en actiever van zonlicht. Een  lichtgevoelige zenuw in onze ogen activeert het lichaam bij licht. Hoe meer licht, hoe alerter we reageren, en hoe meer dingen we willen doen. Ook schijnt zonnen goed te zijn voor het geheugen. Volgens een Brits onderzoek is het geheugen van mensen die veel in de zon zitten beter dan van mensen die liever de schaduw opzoeken.

Niet gek dus dat je op een zonnige dag veel meer mensen ziet lachen dan op een druilerige herfstdag. Op een zonnige dag smelten je citroenen als sneeuw voor de zon. Ze zijn niet weg, maar ze nemen een andere vorm aan, ze worden minder massief. Zon is gewoon superlimonade! Geniet er maar lekker van.

 

limonade als dank, of dank als limonade

Dankbaar zijn en die dankbaarheid ook uiten werkt zeer geluksverhogend! Want hiervoor moet je je aandacht richten op wat je hebt in plaats van wat je niet hebt. En als je daar op focust, blijkt er ontzettend veel in je leven te zijn om dankbaar voor te zijn. Spullen, mensen, gemakken, gezondheid, etc. En het leuke is dat je er zelf voor kiest om je hierop te richten of toch liever op alles wat ontbreekt of mis is in je leven. To make lemonade, that’s the question – Limonade maken of niet, dat is je keus.

Het klinkt als een stomme oefening, ik heb ‘m zelf meerdere keren als opdracht gekregen en er altijd profijt van ervaren en toch ben ik er ook altijd op een gegeven moment weer mee gestopt – het dankbaarheidsdagboek. Het idee is dat je gewoon elke dag voor je naar bed gaat, even terugkijkt op je dag en drie dingen opschrijft waarvoor je dankbaar bent die dag. Het kost geen enkele moeite eigenlijk, en is wel een goede manier om je aandacht elke dag weer even op het positieve te richten.

Waar ik gisteren dankbaar voor was:

dank je welVoor het samenzijn met mijn man en mijn dochtertje. Voor de zon die scheen, de bomen die elke dag groener worden, voor de futen met hun piepende jonkies in de vijver in het park. Voor de cappuccino die we in een café dronken. Voor de lekkere maaltijd die mijn man voor mij kookte. Voor het niets hoeven. Voor de schaterende lach van mijn kleine meisje. Voor haar vol overgave gegeven knuffels en kusjes. Voor de koolmeesjes in de tuin. Voor de schone en droge was. Voor het heerlijk warme water uit de douche en vooral ook voor de tijd om daarvan te genieten. Voor het nog even mogen blijven liggen terwijl mijn man ons dochtertje mee naar beneden nam. Voor alle aardige buren om me heen met wie ik een praatje maakte. Voor de afwezigheid van hoofdpijn. Voor de lente. Voor een prachtige bloesemtak die in het park voor mijn neus op de grond lag en nu heel mooi staat te zijn in een vaasje bij ons thuis op de schouw. Voor vers fruit van de markt. Voor het leven en zijn citroenen. Voor de kans en de keus om limonade te maken. Voor limonade.

Waar zijn jullie dankbaar voor?

 

Limonadetuintje

Met een klein meisje met afwisselend en door elkaar waterpokken, vier nieuwe tandjes en buikgriep was de tijd om iets te maken voor deze Maak Iets Maandag wel erg beperkt. Geen geknip en geplak deze keer, de naaimachine is niet van zijn plek geweest en zelfs mijn schilderspullen kwamen er deze keer niet aan te pas. En toch is ie leuk… mijn limonadetuintje.

20160425_084105Ik heb een oude mal voor votiefkaarsen, die al heel lang onbenut op een nieuwe bestemming stond te wachten, gebruikt als basis voor mijn tuintje. Zand erin, zaadjes en weer wat zand, en af en toe wat water. Zo simpel is het. En met wat leuke papiertjes maakte ik een vrolijke vlaggenslinger om het helemaal feestelijk te maken.

In mijn limonadetuintje heb ik uiteraard alleen dingen gezaaid waar ik later dit jaar limonade van kan maken. Anijs. Munt. Lavendel. Kamille. Citroenmelisse. Vooral de anijs en kamille hebben er al zin in.

Ik verklaar hierbij het limonadeseizoen voor geopend!

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Verhaaltje uit de tuin

perenbloesemKennen jullie ze nog, mijn tuinbewoners? Desiree Yona Gold, het appelboompje dat ik twee jaar geleden van mijn geliefde kreeg, en Patricia, het perenboompje dat als huwelijksgeschenk onze tuin betrad. Twee boompjes van liefde in ons piepkleine achtertuintje. Desiree was een beetje een arrogante dame, erg op zichzelf, terwijl Patricia honderduit babbelde met Willy de Wonderkat en haar takken vrolijk en speels in de rondte gooide. Vorig jaar verraste Desiree met haar toch wat ingetogen karakter door ineens te stralen met prachtige bloesems en vervolgens twee, grote, rode appels. Patricia was daar zo van onder de indruk dat ze in haar schulp kroop en de rest van de zomer niet meer praatte noch bloesemde of peren gaf.

Mijn boompjes hebben het voorjaar geroken. En ik denk dat Patricia heeft gedacht, zoiets als vorig jaar ga ik me niet meer laten gebeuren. Ze trekt vroeg ten strijde, en ze gooit zich helemaal in die strijd, met blad, en knoppen en prachtige bloesems. Desiree kijkt het koeltjes aan. Ze schudt de winterslaap zonder haast van zich af. Misschien dat ze later het strijdarena nog betreedt, alhoewel jaloezie niets is voor deze trotse dame. In elk geval staat Patricia op het moment de show te stelen in de verder nog wat kale tuin. Oh, wat zou het leuk zijn als ik dit jaar peren uit eigen tuin kan plukken met mijn kleine meisje!

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Hoera lente!

20160317_153621Lente

De lente is een onverschillig
niet te stoppen raderwerk.
Deze lente sneeuwde het
tussen roze bloesems door.

Dit had weinig om het lijf
totdat ik jou zag lopen
met een hoofd vol harde keien
en de nachtvorst in je blik.

Ik ben maar gauw
een winterjas gaan kopen.

Ingmar Heytze (Uit: Alle goeds)

Maak iets maandag

Het is alweer de laatste maandag van de maand, dat betekent een nieuwe Maak Iets Maandag dus. Ik heb deze keer lentebloesems gemaakt. Met het heerlijke wandelweer van gisteren ben ik naar het bos gegaan en heb daar wat takken meegenomen. Die heb ik versierd met allerlei lentebloesems.20160229_083953

Ik heb verschillende materialen gebruikt om bloemetjes te maken. Van gekleurde wol heb ik bloemetjes gehaakt. Hiervoor heb ik 4 lossen gehaakt en die met een halve vaste vastgemaakt. Vervolgens heb ik 10 vasten in het rondje gehaakt.20160229_080959 Voor de blaadjes haak je steeds 3 lossen en een dubbel stokje in een steek en dan een dubbel stokje en 3 lossen in de volgende steek. Dat doe je vijf keer, dan heb je een bloemetje met vijf blaadjes.

Op de achterste tak heb ik bloemetjes van vilt geknoopt. Hiervoor heb ik  bloemetjes uit vilt geknipt en daar kraaltjes, bloemblaadjes en sprietjes op geborduurd.20160229_081025

De witte bloemetjes op de voorste tak heb ik van zelfhardende klei gemaakt. In de bloemetjes heb ik kraaltjes gedrukt, lintjes geweven en draad geborduurd. Na een nachtje drogen waren de bloemetjes hard genoeg om ze aan de tak te bevestigen.

20160229_081139

 

 

 

Zo, deze takken blijven wel even staan. Lekker vast wat lente in huis.

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Woorden van sneeuw

20160211_140253Ik had voor vandaag een lentebericht voor jullie. Want tot zaterdag leek het voorjaar hard in aantocht. Ik had narcissen, bloesemende bomen en krokussen voor jullie op de foto verzameld, maar ja, toen kwam zondag. En zondag bracht sneeuw. En nu liggen die blijde hoopvolle bloemetjes onder een koude ijsdeken. Ik viel er spontaan van stil. Daarom het woord aan de dichter:

Vandaag is de wereld in winter gekleed

Vandaag is de wereld in winter gekleed
een vogel vliegt verdrietig door het sneeuwen
en buiten wacht de kou

ik ben vergeten om de herfst te huilen
ik heb niet gejuicht in de lente
mijn plezier om de zomer niet uitgebuit

misschien is de aarde wel omgerold
is de poolgrens verlegd
toen ik sliep

alles wat waar is is anders geworden

wie ben ik nog?

Mischa de Vreede
Uit: Met huid en hand

 

Tuintaferelen

Kennen jullie ze nog van vorige zomer, mijn gezellige tuinbewoners? Desiree Yona Gold, mijn ietwat arrogante appelboompje, Patricia, mijn openhartige maar stiekem ook een beetje verlegen perenboompje, en natuurlijk Willy, onze wonderkat die tuin, huis, kasten, aanrecht, bank, bed en bad bewoont.

Hun relatie is afgelopen winter wat bekoeld. Willy liet zich niet zoveel buiten zien en Patricia en Desiree, toch al niet de beste vrienden, keerden zich in zichzelf om de kou te trotseren. Bij de eerste zonnestralen herinnerde Willy zich zijn vriendinnetje Patricia van vorige zomer weer. Enthousiast liep hij om haar heen te miauwen, praatte haar bij over zijn belevenissen van het afgelopen half jaar – waarschijnlijk beklaagde hij zich over luidruchtige klusjesmannen die een hoop herrie maakten in zijn huis en over zijn baasje dat ineens een enorme bal in de buik heeft waar hij altijd op ligt, zijn buik -.  Patricia schudde de winter van zich af, blij met Willy’s aandacht en weer wat levendigheid in de tuin.

Desiree de stille, die vorig jaar de belofte van appels en geluk met zich meebracht maar die belofte niet nakwam, heeft dat helemaal goedgemaakt door ongelofelijk mooi te bloesemen. Alsof ze mij en iedereen eigenlijk er even op wil wijzen dat zij wel de eerste tuinbewoonster was en als zodanig recht heeft op een voorkeursbehandeling. Hoe die voorkeursbehandeling eruit zou moeten zien, vertelde ze er niet bij. Maar ik vermoed dat het te maken heeft met misschien iets lekkerder en meer water dan al die andere tuinbewoners die er inmiddels bij gekomen zijn en altijd als eerste. Dat is te doen. Dat gun ik haar, mijn arrogant-bloesemende schoonheid.DSCN5576

De overige bewoners hebben trouwens niet de eer van een naam gekregen. De vijg heet gewoon vijg en de braam is braam. De bessenstruiken hebben bij gebrek aan specifiekere informatie de nummers 1 en 2 gekregen. Ze zijn ook geweldig hoor, deze struiken, maar ik hoor ze weinig babbelen en nou eenmaal niet iedereen in de tuin kan een hoofdrol vervullen. Die eer blijft dus voorbehouden aan Desiree, Patricia en Willy. Ze zijn nu nog een beetje aan het aftasten hoe de verhoudingen ook alweer liggen, maar als ze straks weer het hoogste woord voeren, zal ik er zijn om er stiekem naar te luisteren. Ik houd jullie op de hoogte.