Aldus sprak de herfst

DSCN4904Ik ben altijd een groot fan van de herfst geweest. De kleuren van de bladeren aan de bomen, kastanjes rapen, beukennootjes, hazelnoten. Lekker zonnetje vaak nog, afgewisseld met stormachtige buien. Ja hoor, doe mij maar de herfst. DSCN4947

Vorig jaar zat ik in de herfst overspannen thuis. Het ging niet zo goed, en dat is zacht uitgedrukt. Tijdens een kort wandelingetje door het park naast het huis van mijn vriend genoot ik van de veranderende aanblik van de bomen en struiken. De skeletten van het Groot Hoefblad langs de vijver. Knalrode en gele besjes aan struiken. Paddenstoelen in het gras. Ik besefte ineens dat de herfst over loslaten gaat. Dat die bomen met die prachtig gekleurde bladeren hun bladeren los moeten laten om in het voorjaar weer nieuwe frisse bladeren te kunnen krijgen. Als ze niet loslaten kunnen ze niet verder, gaan ze dood zelfs. Ik realiseerde me dat ik slecht in loslaten ben, heel bang voor verandering, maar dat ik het wel nodig had om wat dingen los te gaan laten. Ik zegde mijn huis, stad en baan op. Dat vond ik heel moeilijk, maar steeds hield ik me die dwarrelende blaadjes voor ogen. Word een mooie boom, fluisterde ik mezelf toe op de moeilijkste momenten.

DSCN4985Inmiddels is het een jaar later. Die vriend is nu mijn echtgenoot, zijn huis is mijn huis, dat mooie park daar woon ik naast en ik wandel er elke dag wel even doorheen. Er zijn dagen dat ik Utrecht mis en mijn oude huisje in mijn leuke buurtje, er zijn dagen dat ik mijn collega’s mis, mijn buren en mijn vrienden, maar er zijn meer dagen dat ik blij ben in Deventer te wonen en de vrijheid van een freelance bestaan te hebben. Als ik nu naar de dwarrelende blaadjes kijk, hazelnoten opraap in het park, en nadenk over wat ik moet loslaten, kan ik eigenlijk niks bedenken. Geen grote praktische dingen in elk geval. Oude angsten, oude verdrieten, die passen niet meer bij mijn leven hier. Dus die ga ik deze herfst loslaten. Maar vooral denk ik deze herfst terug aan het afgelopen jaar. Er is veel ten goede veranderd en daar ben ik dankbaar voor. Prachtig toch, hoe de natuur ons laat zien wat ons te doen staat.

Advertenties

7 gedachtes over “Aldus sprak de herfst

  1. Ach, immer weer dat loslaten. Zou er ooit een tijd zijn waarin we niets meer los te laten hebben?
    Mooi hoe het je lukt de wijze lessen uit t leven terug te vinden in de natuur om je heen.
    Laat maar vallen, die blaadjes. Kom op krachten in de winter en ontspruit als nooit tevoren in de lente om oogverblindend te stralen in de zomer.

  2. hoi Channa,

    Wat een supermooie blog weer. Ontroerend mooi. Dat je dat op deze manier laat zien hoe de verandering in jou heeft plaatsgevonden. Heel leerzaam.

    Liefs, Gerda

  3. Als Sandra en ik vrijdagavond in de bus zitten, missen we je wel hoor. Maar dan zeggen we er altijd bij: wat fijn dat ze (jij dus) haar plek en het geluk heeft gevonden in Deventer!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s