World Post Day

postcrossing 2

Donderdag was het World Post Day. Ja, ik hoor je denken, een internationale postdag? WTF, weer een commerciële dag erbij? Deels terecht ook wel die gedachte, ongetwijfeld wordt er goed geld verdiend aan deze dag. Toch vind ik het een mooi initiatief. Post staat wat mij betreft namelijk voor verbinding. Dan denk ik dus niet aan de blauwe belastingdienst enveloppen of een aanbieding van een internetprovider, maar aan een leuke handgeschreven, misschien wel gekleurde, envelop, waar je voornaam ook opstaat –is het je weleens opgevallen dat je alleen al daaraan leuke en niet-leuke post kunt onderscheiden?- En uit die envelop komt dan een kaart of een brief of een knutsel die ergens op de wereld door iemand speciaal voor jou in een brievenbus is gedaan of naar een postkantoor is gebracht. Post waar je blij van wordt, post die je dag een oppepper geeft. En post, waarvan je weet dat als je zelf de afzender bent, die ergens ter wereld bij de ontvanger een lach op het gezicht gaat toveren. Dat soort post. Verbinding. Post, die de wereld een beetje kleiner maakt.

Mensen die al langer op mijn blog meelezen, weten dat ik een postcrosser ben. Maar wel eentje, die regelmatig de melding krijgt dat het hoog tijd is om weer eens wat post te gaan versturen, anders wordt mijn status even gepauzeerd. Ik vind het postcrossen een geweldig idee, en het is ook echt leuk om al die kaartjes van overal ter wereld te ontvangen. Maar ik heb ook een druk leven, waarin het er zelfs bij inschiet om vrienden kaartjes te sturen, laat staan dat het altijd lukt om tijd vrij te maken voor kaartjes naar onbekenden aan de andere kant van de wereld. Toch wil ik dat wel. Daarom had ik bedacht dat het leuk zou zijn om één keer in de maand een postcrossing-café te organiseren. Zodat je al die kaartjes op een avond die je daar speciaal voor bestempelt, schrijft en op de post doet. En andere postcrossers ontmoet en wellicht mensen die er nog nooit van gehoord hebben, op een leuk idee brengt. Een vaste donderdagavond per maand, zodat je de rest van de maand niet hoeft na te denken over kaartjes die je moet versturen, alleen maar blij de post uit je brievenbus mag vissen. Goed idee, toch?

We hebben hier in Deventer een leuke kaarten- en schrijfboekjeswinkel, waar heel groot POSTCROSSING op het raam geschilderd staat. De perfecte locatie dus voor zo’n postcrossing-café. Ze hebben er grote houten tafels staan, waarvan ze er dan een zouden moeten leegmaken, misschien een kan thee erbij en verder verkopen ze waarschijnlijk vooral veel kaarten op zo’n avond. Ik heb het idee er twee keer geopperd, maar helaas nooit meer iets op terug gehoord. Nou vraag ik me twee dingen af.
1. Zijn er onder jullie postcrossers, die zo’n postcrossing-café aanspreekt? Zouden jullie er heen gaan als het in de buurt was?
2. Zijn er onder jullie niet-postcrossers voor wie zo’n postcrossing-café in de buurt een reden zou zijn om ook te gaan postcrossen?
Ik ben erg benieuwd naar jullie antwoorden. Moet er een postcrossing-café komen of niet?

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Advertenties

Leven als kunstenaar

 

Bright Blue Gorilla

Soms komen er ineens mensen op je pad die gewoon super inspirerend zijn. Gisteravond ging ik naar de film. Ik was gestrest, want ik moest nog een heleboel werk doen, maar we waren nog nooit naar het Filmhuis geweest in Deventer en dat moest er toch een keer van komen en gisteravond was er live muziek bij de film en iemand die wij kenden kende de muzikanten, dus dat leek wel een erg goed moment om het er maar eens van te laten komen, gestrest en al. Go with le Flo heette de film. Fijne film, zoet verhaal over de liefde, een echte feelgood-film, lekker. Bekijk hier de trailer.
Maar het leuke was dat de makers er waren, en -niet de film begeleidden met hun muziek zoals ik had verwacht- vooraf een concertje gaven. Leuke muziek, feelgood-muziek -met harmonium en tabla, heel cool!- maar vooral hun verhaal sprak me aan. Twee mensen uit Los Angeles, Robyn Rosenkrantz en Michael Glover, die vijfentwintig jaar geleden bedachten dat ze als kunstenaars willen leven en dus huis en baan opzegden, al hun spullen verkochten en twee enkeltjes Amsterdam kochten. Nu reizen ze rond door India, zijn als Bright Blue Gorilla op tour (Hun motto: Remain Calm… Share Your Bananas…) of verblijven ergens voor langere tijd als ze een film aan het draaien zijn, het afgelopen half jaar was dat Berlijn, waar Go with le Flo is opgenomen.

Liever dan spullen willen ze ervaringen en daar hebben ze hun leven naar ingericht. Inspirerend vind ik dat. Maar is er een deel in mij dat stiekem ook zo zou willen leven, vraag ik me af. Ik denk het toch niet. Ik vind het fijn om me thuis te voelen op een plek, me te omringen met spullen die betekenis voor me hebben, me echt ergens thuis te weten. En toch lokt de wijde wereld ook. Ik zou wel vaker voor een langere tijd ergens anders willen wonen, een half jaar Berlijn lijkt me bijvoorbeeld ook wel wat. Ergens droom ik ook wel van een leven als kunstenaar, niet als muzikant en filmmaker, maar als schrijver. Schrijven kan je natuurlijk overal, daarvoor hoef je niet aan één plek gebonden te zijn. Een half jaar op een tropisch eiland, dan een half jaar in een grote stad, dan een half jaar in de jungle, ja, daar zou ik wel voor tekenen. Althans, als mijn man daar ook voor zou tekenen, de droom behelst ons samen. Voor zo’n leven zou ik ook wel al mijn spullen verkopen. Maar voorlopig droom ik daar alleen maar van, te midden van mijn spulletjes die elk vloeroppervlak en muurruimte om me heen bedekken.

Waar dromen jullie van?

 

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Aldus sprak de herfst

DSCN4904Ik ben altijd een groot fan van de herfst geweest. De kleuren van de bladeren aan de bomen, kastanjes rapen, beukennootjes, hazelnoten. Lekker zonnetje vaak nog, afgewisseld met stormachtige buien. Ja hoor, doe mij maar de herfst. DSCN4947

Vorig jaar zat ik in de herfst overspannen thuis. Het ging niet zo goed, en dat is zacht uitgedrukt. Tijdens een kort wandelingetje door het park naast het huis van mijn vriend genoot ik van de veranderende aanblik van de bomen en struiken. De skeletten van het Groot Hoefblad langs de vijver. Knalrode en gele besjes aan struiken. Paddenstoelen in het gras. Ik besefte ineens dat de herfst over loslaten gaat. Dat die bomen met die prachtig gekleurde bladeren hun bladeren los moeten laten om in het voorjaar weer nieuwe frisse bladeren te kunnen krijgen. Als ze niet loslaten kunnen ze niet verder, gaan ze dood zelfs. Ik realiseerde me dat ik slecht in loslaten ben, heel bang voor verandering, maar dat ik het wel nodig had om wat dingen los te gaan laten. Ik zegde mijn huis, stad en baan op. Dat vond ik heel moeilijk, maar steeds hield ik me die dwarrelende blaadjes voor ogen. Word een mooie boom, fluisterde ik mezelf toe op de moeilijkste momenten.

DSCN4985Inmiddels is het een jaar later. Die vriend is nu mijn echtgenoot, zijn huis is mijn huis, dat mooie park daar woon ik naast en ik wandel er elke dag wel even doorheen. Er zijn dagen dat ik Utrecht mis en mijn oude huisje in mijn leuke buurtje, er zijn dagen dat ik mijn collega’s mis, mijn buren en mijn vrienden, maar er zijn meer dagen dat ik blij ben in Deventer te wonen en de vrijheid van een freelance bestaan te hebben. Als ik nu naar de dwarrelende blaadjes kijk, hazelnoten opraap in het park, en nadenk over wat ik moet loslaten, kan ik eigenlijk niks bedenken. Geen grote praktische dingen in elk geval. Oude angsten, oude verdrieten, die passen niet meer bij mijn leven hier. Dus die ga ik deze herfst loslaten. Maar vooral denk ik deze herfst terug aan het afgelopen jaar. Er is veel ten goede veranderd en daar ben ik dankbaar voor. Prachtig toch, hoe de natuur ons laat zien wat ons te doen staat.

Boeken-verleiding

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Foto gemaakt door Gerda Kluitenberg

Jullie hebben mij al wel vaker zien worstelen met spullen. De aantrekkingskracht van nieuwe spullen blijft, maar ook de behoefte aan minder spullen om me heen blijft. Dus gaat er elke week weer een tasje naar de kringloop, worden de Marktplaats-advertenties wekelijks aangevuld en liggen overal in huis stapels spullen om weg te geven. Vooral boeken zijn bij ons in huis goed vertegenwoordigd. Er is geen plek voor ook nog maar één boek erbij. Maar ja, je woont in Deventer, en als daar dan die ene keer per jaar de grootste boekenmarkt van Europa plaatsvindt, zeg je dan: nou, ik ga dit jaar maar eens niet? Ik niet.

Dus speurde ik gisteren met duizenden andere mensen in de brandende zon de boekenkraampjes af. Om mezelf in de hand te houden, had ik een lijstje, weinig geld en een kleine tas. En goed gezelschap. Dat hielp. Ik kwam met slechts twee boeken thuis. We hanteren het zogenaamde één-d’erin-één-d’eruit-beleid voor onze boeken, dus er moeten twee boeken weg. Dat is te doen. Ik vrees dat Homerus aan een nieuwe Odyssee gaat beginnen…

Thuisvakantie

2014-07-12 14.28.20Terwijl het me een paar dagen geleden nog wat moeilijk afging om het thuis zijn na de vakantie als positief te ervaren, zijn de afgelopen twee dagen een soort vakantie thuis geweest. Heerlijk om je in je eigen stad op vakantie te voelen.
Drie dagen lang zijn de Deventer straten, parken en pleinen het toneel van internationale theatergezelschappen. Overal heerst vrolijkheid. Metershoge wielen in felle kleuren worden door de stad geduwd door dansers die in klei gehuld zijn. Andre Manuel en later De Kift gaan een samenzang aan met de kanaries en parkieten van het Vogeleiland. Ik kan jullie verklappen dat dat de muziek echt een meerwaarde geeft. In de vijver zwemmen dansers, duwen elkaar een vlot op en af, op het grote marktplein lijken acteurs op stelten in witte opgeblazen pakken haast als grote ballonnen door de mensenmassa heen te stuiteren. Er zijn verrijdbare parasols, acrobatiek.
Denk daar dan bij: zon, twee geweldige mensen met twee geweldige dochters, heerlijke lunch op het terras, picknick in het park en dan zie je ‘t denk ik wel zo’n beetje voor je: VAKANTIE. En toch gewoon thuis. Als het dan niet altijd vakantie kan zijn, mag het wat mij betreft wel elk weekend Deventer op Stelten zijn…

In gesprek met mezelf

IMG_20140602_090155

Maken jullie je dromen waar, Burgerweeskindjes?, vraagt de zangeres op het podium. Het is een goede vraag, die zijzelf tijdens de cd-presentatie van hun tienkoppige band, bevestigend kan beantwoorden. Een cd uitbrengen was haar grote droom. Terwijl de band Knarsetand vrijdagavond het Burgerweeshuis in Deventer liet trillen, en ik nog een biertje aan de bar ging halen, stelde ik mezelf die vraag ook: maak ik mijn dromen waar?

Alle leuke dingen die ik de afgelopen dagen heb gedaan (concert, musea, high tea, eten met vrienden) flitsen door mijn hoofd. Ja, ik maak mijn dromen waar, denk ik. Meteen daar achteraan komt de gedachte: nee, dat zijn allemaal leuke dingen, maar geen echte dromen. Vervolgens ben ik het oneens met mezelf, want op een bepaalde manier zijn het natuurlijk ook weer wel dromen. De droom is dan: tijd hebben om leuke dingen te doen. Maar is dat dan mijn grote droom, vraag ik mezelf. Denigrerend bijna, zo van: heb ik geen grotere dromen, betere dromen, smeuïger dromen? Ik kijk mezelf diep in de ogen en vraag: durf jij eigenlijk nog wel te dromen? Ik weet het eigenlijk niet, ben ik mijn grote dromen kwijt, sinds mijn grootste droom niet uitkwam?

Vroeger droomde ik ervan om schrijver te worden. Toen wilde ik moeder worden. Die droom overheerste alle andere dromen en kwam niet uit. Ik denk dat ik sindsdien niet meer heb durven dromen. Misschien is dat ook niet zo gek. Van overspannen thuis zitten vorig jaar naar nu weer lekker rondlopen en schrijven en leuke dingen doen is een enorme stap. En in die stap zit op het moment al mijn energie. Limonade maken gaat niet zomaar. Het kost best wat moeite om die citroenen tot goed weg te drinken sap te persen.

Dus maak ik mijn dromen waar? Ik denk dat mijn uitdaging is om weer te gaan dromen. Ik denk ook dat de tijd daar rijp voor is. Toe maar, fluister ik mezelf toe, droom maar. Een leven zonder dromen is als een tuin zonder bloemen.

Flarfen zullen we

 

flarfen 1

Wat hebben een schaap, een flierefluiter, inflatiecorrectie, een zoen, een overgangsnorm en een melkrobot met elkaar gemeen? Niet veel natuurlijk, zo op het eerste gezicht. Maar als je op deze woorden zoekt in Google, en de resultaten een beetje handig uitkiest en schikt, dan kan het maar zo zijn dat je je ineens afvraagt hoe het kan dat je die samenhang niet eerder gezien hebt. Of dat je verrast naar je gedicht staart en denkt: heb ik dat geschreven? Of dat je denkt, wat een grote onzin. En dan ben je dus aan het flarfen. Wat? Flarfen ja. Dat je een gedicht maakt uit zoekresultaten van Google. Een zogenaamde readymade. Je geeft zoektermen aan in Google en uit de resultaten die jou aanspreken, stel je een gedicht samen. Zo krijg je hele verrassende gedichten. Mijn vriend gaf een workshop flarfen in Deventer, in Coffee Together. En dat was erg leuk. Marcel Duchamps urinoir kwam voorbij, en malafide dichtwedstrijden. Veel toffe voorbeelden. En zeg nou zelf, hoe vaak zoek je voor een gedicht in Google naar: schaap – flierefluiter – inflatiecorrectie – zoen – overgangsnorm en melkrobot?

Het bier wordt verdeeld en dat, Heren/Dames, is goed tegen hooikoorts. Net als zoenen. Een leerling mag niet doubleren. Ben je bang voor je beugel? De speciaal opgeleide specialisten helpen u hier graag bij. Maar hij is altijd schaap gebleven.

Met roodkapje – bloesem – lasagne – lente en hooikoorts maakte ik het volgende flarfgedicht:

Rood verlangen is klein, weet je nog. Zo alleen. Parijs. Witte bloesem en jasmijn. Jij was een vegetarisch hapje, ik een vers product van droomweefsel. De hemel hing laag en droeg vlekjes, blaasjes en korstjes.

Het is echt heel leuk om te doen. Probeer maar. Je gaat jezelf verrassen. Oké, een flarfgedicht met resultaten van brug – levertransplantatie – waarom – opera en volkswagenbus. Wie durft?