Auteursarchief: maaklimonade
Go with the flow
Bij de Kloof van Lu stort de grote waterval zich honderden meters in de diepte; de nevel van fijne waterdeeltjes die erboven hangt is kilometers ver zichtbaar. In het kolkende water beneden is nooit een levend wezen te zien.
Op zekere dag stond K’oeng Foe-tse op enige afstand van de oever, toen hij plotseling een oude man zag, die in het woelige water heen en weer werd geslingerd. Hij riep zijn volgelingen en gezamenlijk renden zij naar de waterkant om de drenkeling te redden. Maar tegen de tijd dat ze daar aankwamen, was de oude man al op de oever geklauterd en liep, voor zich uit neuriënd, weg.
K’oeng Foe-tse haastte zich naar hem toe. “U zou een geestverschijning moeten zijn om zoiets te overleven,” zei hij, “maar u schijnt toch een mens te zijn. Wat voor geheime krachten bezit u?” “Niets bijzonders,” antwoordde de oude man. “Ik ben begonnen het te leren toen ik nog heel jong was en bleef oefenen in de jaren dat ik opgroeide. Nu ben ik zeker van het welslagen. Ik ga de diepte in met het water en kom weer boven met het water. Ik volg het en vergeet mijzelf. Ik breng het er levend vanaf, omdat ik mij niet verzet tegen de overmacht van het water. Dat is alles.”
Uit: De Tao van Poeh
Lekker opruimen
Limonade maken gaat over aandacht voor de positieve dingen om je heen, natuurlijk. Maar niet alleen. Voor mij gaat limonade maken ook over die positiviteit verspreiden, een positief verschil maken, hoe klein ook. Bijvoorbeeld door troep op te ruimen die ik onderweg tegenkom.
Als ik door het park naast ons huis loop, raap ik altijd de rommel op die anderen hebben achtergelaten. Zwerfafval. Ik las ergens dat als een kwart van alle Nederlanders elke dag een stuk afval van straat opruimt het land binnen drie dagen schoon zou zijn. Bizar toch? Soms begin ik heel chagrijnig, om al die rotzooi die mensen laten liggen. Maar gaandeweg maakt die negativiteit plaats voor een goed gevoel, omdat ik in plaats van erover te klagen actie onderneem. Ik ruim de troep op, ook al is dat misschien niet aan mij, en laat een schoon park achter. Waar iedereen van kan genieten. Dat is wat mij betreft limonade ten top.
Vandaag gingen acht blikjes drinken, een pakje shag, een pak koekjes en vijf zakken chips de vuilnisbak in. Rapen jullie ook iets op vandaag? 
Limonade voor het oprapen
Op een dag als deze ademt alles limonade. Je hoeft er alleen maar voor naar buiten.
Ik kwam vanmorgen tijdens de yogales wat citroenen tegen. Dat is prima natuurlijk, maar ik laat ze graag daar na de les ook weer achter. Deze citroenen liften echter mee naar huis. En daar had ik eigenlijk geen zin in. Ik begon te analyseren, ervan overtuigd dat als ik ze maar begreep deze citroenen wel weer weg zouden gaan. Maar dat deden ze niet. Dus… tijd voor wat limonade!
En die limonade lag voor het oprapen vandaag. Koeien en paarden in de wei, groene bomen, maar ook al bruingele kastanjebomen. Uitgedroogde berenklauw, maar ook nog klaprozen en korenbloemen. De mais in de velden stond metershoog. Appelbomen, een blauwe lucht. Bootjes in de IJssel. Roofvogels in de lucht. Jonge zwaantjes uitgegroeid tot volwassen, alleen hun grijze verenkleedje 
verraadt nog dat ze jong zijn. Automatisch bewegen mijn voeten de trappers 
van mijn fiets. Elke andere fietser groet en glimlacht. Wat een dag. Dat zo’n heerlijk zonnetje dat voor elkaar krijgt. Daar kan zelfs een citroenbril niets tegen beginnen. Citroenen? Eh… welke citroenen. De mijne heb ik onderweg ergens in de berm laten rollen.
Ga naar buiten, lieve mensen. De limonade is overal!
Limonade voor beginners
We willen allemaal een fijn leven. We willen allemaal gelukkig zijn. Niet een beetje, maar heel veel. Sprookjesgelukkig willen we zijn. Vaak zijn we dat ook. Maar soms vinden we citroenen op ons pad. Je prins verandert in een kikker, je lichaam loopt niet meer gesmeerd, je prinses gaat er vandoor met een kikker of je grote wens komt niet uit. Citroenen geeft het leven ons helaas allemaal. Dat is een gegeven. Maar of je die citroenen je leven laat bepalen, heb je voor een groot deel zelf in de hand. Het is zuur om in je citroenen te blijven hangen. En waarom zou je dat doen als je ook limonade kan maken! Het leven is te kort om geen limonade te maken. Dus… let’s go, let’s make us soms lemonade…
Neem een citroen. Houd ‘m voor je ogen, zodat je nauwelijks iets anders kan zien. De citroen maakt het je onmogelijk om echt te kijken. Dit is je citroenblik. Deze blik ziet citroentjesgeel van ellende. Deze blik zegt: in den beginne was citroen, en als citroen zult gij eindigen. Ashes to ashes, citroen to citroen. Of zo. Haal nu de citroen weg voor je ogen. Laat je ogen even wennen aan het licht. Wat een ruimte ineens. Er is meer dan citroen. Er is een hele wereld buiten de citroen. Laat dit even goed tot je doordringen. Er is meer dan citroen.
Er zijn een heleboel leuke dingen. Je leven an sich is er daar al een van. Het feit dat je ademt, loopt, slaapt, lacht, huilt, voelt, praat, wonderbaarlijk, toch? Limonade maken is ervoor kiezen om naar de dingen te kijken die op dit moment goed zijn. Kiezen voor een positieve blik. Als het regent en je had een fietstocht willen maken en picknicken in de zon, dan kan je daar van balen, of je grijpt de kans aan om lekker binnen te zijn en daarvan te genieten, met warme chocolademelk en een joggingbroek en pantoffels aan. Of je regenlaarzen aan te trekken en in de plassen te stampen. Als je je baan kwijtraakt is
dat tegelijk knap beroerd en een nieuwe kans. Als je grote liefde vertrekt is dat knap beroerd en tegelijk opent het de deur naar iets of iemand anders. Alles is altijd op meerdere manieren te bekijken. Limonade is daar één manier van. Zoet en kleurig. Een beetje plakkerig.
Probeer het vandaag eens. Kijk voorbij je citroenen. En laat me even weten wat je daarachter ziet…
Jammie… yoga
Wat heerlijk, de yoga is weer begonnen. Nu, na mijn eerste les weer, begrijp ik niet hoe ik het zes weken heb volgehouden zonder. Mijn lichaam is stijf, maar stribbelt allesbehalve tegen als ik me door de verschillende houdingen heen worstel, links en rechts door elkaar haal, inadem als ik moet uitademen. Mijn lichaam heeft de yoga ook gemist.
Wat ik vooral gemist heb, is het moment erna. Het moment van na de les naar buiten stappen, door de stad en door het park naar huis fietsen, en voelen dat ik open sta. De zon verwarmt me als altijd, maar nu voel ik dat in elk lichaamsdeel, in elke cel. Net zoals ik de wolken boven me in mijn lichaam voel drijven. De bomen, de zwanen in de vijver van het park, we zijn verbonden.
Natuurlijk heb je weleens ananas gegeten, maar heb je het weleens echt geproefd? Ik kan het je aanraden. Na mijn yogales proef ik niet alleen hoe zoet en sappig de ananas is, ik proef ook de zon die ‘m beschenen heeft, de regen die ‘m beregend heeft, de aarde die ‘m gevoed heeft, de hele plant proef ik. Ik proef de ananas zoals die is, maar ook hoe die zo geworden is.
Yoga is echt zo limonade. In elk geval voor mij. Yoga is mijn limonade voor de ziel.
Verhaaltje uit de tuin
Ik wil graag een nieuwe bewoner van mijn tuin aan jullie voorstellen. Desiree Jonagold, mijn appelboom, kennen jullie, maar sinds ons trouwen staat daar Patricia naast. Patricia is een jong perenboompje, dat als huwelijksgeschenk met ons mee naar huis mocht. Desiree is een ranke dame, lang en een beetje trots. Patricia verlevendigt de boel een beetje. Ze is speels, een stuk kleiner dan Desiree en door de manier waarop ze zich kleedt in haar bladeren, lijkt ze wat mollig. Ze is een vrolijke noot in de tuin. Terwijl Desiree ietwat uit de hoogte haar buurvrouw negeert, buigt Patricia zich juist nieuwsgierig naar die vrouw naast haar toe. ‘Hallo, ik ben nieuw hier,’ hoor ik haar kwebbelen. ‘Hallo, woont u hier al lang?’ Trotse Desiree zwijgt. ‘Krijgt u later als u groot bent ook peren aan uw armen?’ Geen antwoord.
Daar komt Willy de tuin ingewandeld. Wat hoor ik toch in míjn tuin, zal hij ongetwijfeld gedacht hebben. Willy houdt wel van gezelschap. Als er niemand tegen hem praat, miauwt hij de hele buurt bij elkaar. Zijn volumeknopje kent geen zacht. Ik zie hem zoeken naar de oorsprong van het geluid. Miauw, klinkt het hard. Patricia lijkt er een beetje van te schrikken. Wat ben jij voor een boom?’ hoor ik haar verlegen vragen. Ik kan Willy’s antwoord niet verstaan, want hoewel ik bomen kan verstaan, spreek ik de taal van katten niet. Al zijn miauwen klinken voor mij hetzelfde. Ik denk dat hij haar heeft uitgelachen, want Patricia zegt ‘Oh’ en valt dan stil. Even later word ik uit mijn mijmeringen opgeschrikt door haar zachte stemmetje: ‘Kunnen bomen en katten ook vrienden zijn?’ Miauw miauw. Dat kan dus van alles betekenen. Willy loopt naar de enorme plantenbak waar Patricia in staat, en geeft er kopjes tegen. Ik heb bomen nog nooit horen lachen, maar het geluidje dat Patricia maakt, zou denk ik toch wel als een soort lach kunnen kwalificeren. Het is een geluidje van intense tevredenheid in elk geval. Willy begint er spontaan van te spinnen.
Limonadeblik
Limonade is kijken. Echt kijken naar wat er is.
Een limonadeblik denkt niet.
Een somber-grijze regenachtige dag is geen sombere dag meer als je echt kijkt.
Wat je denkt dat grijs is, blijkt eigenlijk een waas van paars in zich te hebben. Met een tintje donkerblauw. De lucht is een grijs-blauw-paars papaverveld met hier en daar een witte lappen-picknickdeken.
En wat wit lijkt is niet wit, maar heel licht zomerblauw, en het wordt een slome beweging, een traag voorbij drijven van gekleurde eilandjes, terwijl op de voorgrond bomen in dikke bladerjassen prachtig staan te wezen.
Noem dat maar een sombere dag…
En op het moment dat je je deze limonadeblik hebt eigengemaakt, komt ie tevoorschijn, zomaar, uit het niets: een regenboog.
Hoeveel meer limonade wil je het hebben?
Limonade uit de natuur
Maak Limonade 