Auteursarchief: maaklimonade

No more mister Yamaha

Hoofdrolspeler in dit verhaal: een oude Yamaha. Toeschouwers: mijn man en ik, verteller: ik uiteraard. Setting: een houten bankje voor Sussies Vintage en Koffie aan de Oude Koornmarkt in Antwerpen.
2014-07-06 22.04.16
Mijn man en ik drinken koffie, tegenover ons staat een gele Yamaha geparkeerd tegen de muur. Een man van middelbare leeftijd in overall blijft bewonderend naar de Yamaha staan kijken. In onvervalst –voor ons nauwelijks verstaanbaar- Vlaams begint hij ons te vertellen dat het een mooi exemplaar is, deze Yamaha, en dat hij er vroeger als jong jochie ook zo een wilde. Hij werkte er elke vakantie voor, amai. Maar toen hij genoeg geld bij elkaar had gespaard, mocht hij van zijn vader geen Yamaha kopen. Te gevaarlijk. Die dingen werden allemaal opgevoerd. Maar wat was hij mooi, die Yamaha, amai. Van zijn zuurverdiende centen heeft hij toen maar een stereo gekocht. Ook leuk, maar niet hetzelfde.
Hij had een goede kameraad, die had ook hard gewerkt in de vakanties en gespaard en die had stiekem wel een Yamaha gekocht. Precies zo’n zelfde gele. Zonder dat zijn vader het wist. Wat een mooi ding was dat, amai. Hij was er jaloers op. Hij had er zelf ook zo graag een gewild. Maar die vriend, die is er niet meer, amai. Hij zag de vader van zijn vriend –die niet wist dat zijn zoon op een opgevoerde Yamaha reed- nog op zijn pantoffels vanaf Linkeroever aan komen snellen, naar de plek waar diezelfde zoon met zijn gele Yamaha tegen een bus was gereden. Hij was op slag dood.

Er valt een pijnlijke stilte. Mister Yamaha no more. Met een zacht salut vervolgt de man zijn weg. Hij kijkt nog een paar keer achterom, naar de Yamaha. Zwijgend drinken wij onze cappuccino’s op. Amai, wat een verhaal.

Les vacances

DSC_0134 Alles is een golfbeweging. Na de superleuke bruiloft stort de golf naar beneden in een zware migraine-aanval en klimt nu weer omhoog, want het is vakantie. Ongetwijfeld gaat de golf ook weer neerwaarts, al is het maar alleen omdat aan die vakantie ooit weer een einde gaat komen. Maar dat is voor later.

Er is weinig zo limonade als vakantie. Ik heb op verschillende dieptepunten in mijn leven de vakantie omarmd als redmiddel en eigenlijk altijd met succes. Verandering van spijs doet eten. Van het leven welteverstaan. Vakantie geeft nieuwe levenszin.

Ik ben van plan om de herinnering aan deze laatste migraine op de eerste de beste camping uit mijn rugzak te verliezen, of nog actiever: in de eerste de beste poubelle te flikkeren. Die last ben ik graag zo snel mogelijk kwijt. Om daarna lekker onbezorgd van mijn vakantie te kunnen genieten. Ik houd jullie zo veel mogelijk tekenend op de hoogte.

Roze wolk

2014-06-25 21.51.15

’t Was best een flinke roze wolk waar ik even op beland was. En terug in mijn werkritme komen valt niet mee. ’t Was leuk geweest als we meteen na de bruiloft op huwelijksreis hadden kunnen gaan, maar ja, die deadlines hè. Dus moet ons romantische huwelijksuitje nog even wachten. Moet er tussen het harde werken door kleding uitgezocht en gewassen worden, luchtbed schoongemaakt en toiletspullen gekocht. Voor kat Willy moet nog iets geregeld worden en voor mijn kleine tuintje, dat in een paar weken tijd is uitgegroeid tot een heuse boomgaard en groentetuin, evenzo.

Het gewone leven wordt hervat. Alles wat gebeuren moest voor we trouwden, blijkt dat ook nog te moeten nu we getrouwd zijn. Vandaag zag ik vanuit de trein een aantal parachutisten in de lucht zweven. Eén parachute leek roze. En ik stelde me voor dat ik van mijn roze wolk af dook met een roze parachute en dat ik er dagen over deed om de aarde te bereiken. Dagenlang hing ik in de lucht. Zo zou het eigenlijk moeten zijn. Hoe vaak zit, lig of sta je nou op een roze wolk in je leven… De landing zou zachter moeten zijn, geleidelijker. In een vakantiebedje vol rozen.

Mijn nieuwe leven als getrouwde vrouw

bruiloft

Er voelde van alles anders dan anders toen ik zondagochtend wakker werd. Dat had er ongetwijfeld mee te maken dat ik wakker werd in een vreemd bed. In een vreemde kamer. Rozenblaadjes op de grond en tussen de lakens. De lichte kater zal meegespeeld hebben. Maar ook dat de man die naast me in bed lag niet langer mijn vriend maar nu mijn man was. Goedemorgen echtgenote, zei hij slaperig. En dat was ik dus. Die echtgenote. Een vreemde ring aan mijn vinger. Champagne in mijn hoofd. Het duurde even voordat ik merkte dat mijn mond nog steeds in een glimlach stond.

De avond daarvoor, op de langste dag van het jaar, hadden we elkaar het ja-woord gegeven. Zonder dat iemand dat van tevoren wist. Want het moest niets groots worden. Gewoon een fijn tuinfeestje, met heel veel lieve mensen en een klein hoofdrolletje voor onze liefde voor elkaar.

Ik geloof niet in mooiste dagen van je leven. En toch durf ik met zekerheid te zeggen dat voor mij dit er één van was. En dat komt vooral doordat wij ons niks hebben aangetrokken van hoe ‘men’ vindt dat die mooiste dag van je leven eruit zou moeten zien. Wij hebben onze dag vormgegeven zoals dat voor ons goed voelde en… dat voelde goed. De sfeer was ontspannen en vrolijk. Liefde had het laatste woord.

Nu ben ik dus getrouwd. Het klinkt zo grote-mensen-achtig. Als getrouwde vrouw zit ik deze woorden te typen, terwijl mijn echtgenoot in de tuin de forsythia aan het bijsnoeien is. Ik werd vanmorgen in mijn eigen bed wakker. Er voelde niets anders. Ik weet niet of dat komt doordat het huwelijk gewoon snel went of omdat er gewoon niets veranderd is. Maar het voelt hoe dan ook goed.

Guilty pleasures 2

2014-06-20 21.14.39

Ik heb het druk. Er moeten teksten nagekeken en geschreven worden. Er moeten nieuwe opdrachtgevers gezocht worden. Er moeten dingen geregeld worden voor logees. Er moeten foto’s gemaakt worden. Er moet een was gedaan worden. Er moet nog veel dringender schoongemaakt worden. Er moeten telefoongesprekken gevoerd, mails beantwoord. Er moet gemediteerd worden. Er moeten yoga oefeningen gedaan worden. Er moeten besluiten genomen worden over een vakantie. Mijn boom schreeuwt om water. Willy om eten. Er moet verzorgd worden. Er moeten kaarten verstuurd. Er Moet Geblogd!

Alleen bij de gedachte aan al die dingen word ik al doodmoe. Het leven is één groot moeten, lijkt het soms wel. Ik besluit dat ik vanavond niets meer moet. En mijn vriend besluit hetzelfde. De gordijnen gaan dicht, de laptop mee naar boven en wij trekken ons terug in bed. Voor een aflevering Six Feet Under. Want daar zijn we sinds een paar dagen aan verslaafd.

Wij, die al jaren geen tv meer hebben en nooit mee kunnen praten over films en series, wij hebben Six Feet Under ontdekt. De serie is, meen ik, al meer dan tien jaar oud. Wij leven ten diepste mee met David, Nate en Claire, die net hun vader hebben verloren en nu zijn begrafenisonderneming hebben overgenomen, terwijl hun moeder met haar Italiaanse baas het bed in duikt. Vooral in Brenda kan ik me erg goed inleven. Omdat ze van die nuchtere dingen zegt, zoals dat we allemaal dood gaan, en dat we onze tijd op aarde maar beter goed kunnen besteden.

Wat me meteen terugbrengt bij al die dingen die moeten en die zich nu verder opstapelen. Alleen de was dan even doen? Ach, laat ook maar, hoe goed besteed is een leven dan uiteindelijk als je alleen maar gedaan hebt wat je moest? Ligt niet juist de waarde in de kleine guilty pleasures? We kijken er gewoon nog een aflevering achteraan… Al dat moeten wacht maar even zes voet onder de grond.