Categorie archief: inspiratie

Goede voornemens

Gelukkig nieuwjaar, lieve mensen. Ik wens jullie liefde, moed en limonade!

goede voornemensZijn jullie het nieuwe jaar vol goede voornemens ingegaan? Ik wil jullie niet ontmoedigen, maar de kans is groot dat je je voornemens zo groot hebt gemaakt dat ze niet slagen. Afvallen bijvoorbeeld, stoppen met roken, meer sporten. Dit zijn zulke grote veranderingen, die houd je misschien even vol, maar daarna verval je weer in je oude gewoonten. Aan het teveel eten, te weinig sporten en het roken ligt (waarschijnlijk) een onvrede ten grondslag die je niet oplost door af te vallen, meer te sporten of te stoppen met roken. Je hebt er meer aan om naar die onderliggende onvrede te kijken. Zie ‘m als een kanjer van een knalgele citroen. En maak daar dan limonade van:

Focus op het positieve. Kijk naar de dingen die op dit moment goed zijn in plaats van de dingen die niet goed zijn. Een positieve blik geeft je meteen een goed gevoel (en met een goed gevoel wordt de neiging om  te veel te eten of roken minder urgent). Wees dankbaar. Voor wat er is, voor wie je bent, voor wie er zijn. Dankbare mensen zijn gelukkiger dan niet-dankbare mensen, dat is wetenschappelijk bewezen. Wees aandachtig. Doe wat je doet met aandacht. Als je een reep chocola eet, wees daar dan met heel je aandacht bij. Geniet ervan. De neiging om er meteen nog een achteraan te eten is op deze manier klein. Adem. In. En. Adem. Uit. Met aandacht. Mediteren dus, maar dat klinkt meteen weer zo serieus. Als iets waar je tijd voor moet maken en spullen voor moet kopen. Adem gewoon in en uit met aandacht. Dan leer je je onderliggende onvrede recht in het gezicht te kijken.

Door met aandacht en dankbaarheid te focussen op het positieve in je leven ga je de onvrede te lijf die ten grondslag ligt aan de dingen die je wilt verbeteren in je leven. En dan lukt het misschien wél om die voornemens waar te maken. Succes.

Merry lemonade!

 

Burgemeester tussen de zeepaardjes

Wibo Kosters maakt limonade op de iPad. Ik heb hem gevraagd daar eens wat meer over te vertellen. Een gastblog van Wibo Kosters:

Burgemeester tussen de zeepaardjes

Ik heb het voor elkaar, mensen. Ik heb namelijk sinds kort een tropisch eiland. Het is bescheiden van afmetingen, maar ik kan me er altijd terugtrekken om te ontspannen. Ondanks het broekzakformaat van het eiland heb ik meerdere stranden tot mijn beschikking, een kleine vulkaan waarvan ik dan maar hoop dat hij slaapt en een klein meertje dat gevoed wordt door een waterval.

Angler_IslandToen ik voor het eerst kwam vroegen de inwoners me om het wat vervallen eiland onder handen te nemen, jaren wanbeheer hadden het kleine paradijs geen goed gedaan. Daarom heb ik eerst tamme schildpadden getraind om vis, garnalen en krab te vangen. Daarnaast heb ik kokospalmen, citroenbomen en chilistruiken aangelegd. Met deze ingrediënten bereid ik eenvoudige gerechten die ik verhandel. Met de opbrengsten daarvan heb ik inmiddels tamme otters getraind die voor mij zeeglas en schelpen opduiken, waar ik sieraden en optische instrumenten van maak. Daarnaast verbouw ik koffie waar ik vanillecappuccino van maak, een luxeproduct dat gretig aftrek vindt op de hele archipel.

Het belangrijkste van alles is dat ik hiermee ook limonademaker geworden ben (mijn specialiteiten zijn ananassap en granaatappelpunch). Ik kijk naar de mogelijkheden, zoek oplossingen voor problemen van de inwoners, en als ik niet bezig ben om mijn velden te bewerken dan verfraai ik mijn eiland met palmbomen, rozenstruiken en veelkleurige kameleons. Ook ben ik bezig met een terugfokprogramma voor regenboogzeepaardjes.

Mocht je op een dag concluderen dat ik er ineens niet meer ben, dan ben ik waarschijnlijk verhuisd, heb ik mijn intrek genomen in een bamboe hut met glas in lood ramen waar ik op de veranda kijk hoe de tropische vogels van boom naar boom dartelen. In de tussentijd zou ik je aanraden om zelf ook eens de mogelijkheid van een eiland te onderzoeken. In de Google Play Store, zoekterm ‘Paradise Bay’ zou het moeten lukken.

Romeinse limonade

Ik stuitte laatst in de Flow op een citaat van Epictetus, die zei: ‘Als je de omstandigheden niet kunt veranderen, verander dan je houding ten opzichte van die omstandigheden.’ Die uitspraak deed mijn limonade alarmbelletjes vrolijk klingelen. Ik ging de beste man googelen en kwam erachter dat hij een Stoïcijnse filosoof was uit de eerste eeuw na Christus. Het zijn niet de gebeurtenissen of omstandigheden die de mensen van streek maken, zei hij, maar de manier waarop ze tegen die gebeurtenissen of omstandigheden aan kijken. ‘Niet de dingen zelf brengen de mensen in verwarring, maar hun meningen over de dingen.’ De dingen kan je vaak niet veranderen, maar wel de manier waarop je over de dingen denkt of ernaar kijkt. Verander je gedachten, zet een andere bril op. In limonadetaal: vervang je citroenbril door de limonadebril. Bekijk de omstandigheden, de dingen met een andere blik. Kijk niet met je citroenblik naar alle ellende om je heen, maar gebruik je limonadeblik om te zien wat er wel goed is en wat je kunt doen om het beter te maken. Die oude Romeinen wisten gewoon al hoe ze limonade moesten maken…

Limonademaker Sandra Brandt

Twee maanden geleden schreef ik over de Klaagvrije maandag. Die dag werd zo’n enorme hit (ruim 30.000 mensen deden mee), dat er een maand later weer een was en vandaag weer. Het initiatief voor een dag niet klagen komt van echte limonademaker Sandra Brandt.

Sandra BrandtNee, ze is zelf niet altijd een niet-klager geweest, en dat is ze ook nog steeds niet altijd. Maar dat hoeft ook niet, volgens Sandra. Meedoen aan de Klaagvrije Maandag betekent dat je jezelf uitdaagt om 24 uur lang niet te klagen; niet hardop en niet in gedachten. Met klagen bereik je niks anders dan een negatieve sfeer, je verandert niets aan de situatie. Je kunt beter kijken naar waarom je wilt klagen. Klaagvrij zijn kun je leren, zegt Sandra. “Achter iedere klacht zit een behoefte en het is heel vruchtbaar om naar die behoefte te kijken. Je blijft dan niet passief anderen of situaties de schuld geven van de situatie waarin je verkeert, maar kijkt naar hoe je de situatie voor jezelf kunt verbeteren. Dat is veel vruchtbaarder, heb ik gemerkt. Ik spreek dan eerder uit dat ik een arm om me heen nodig heb in plaats van te blijven zeuren over een vervelende situatie.”

Haar lieve oma, inmiddels overleden, had altijd last van pijnlijke benen, maar daar klaagde ze nooit over. Sandra: “Als ik haar vroeg: ‘Heeft u goed geslapen?’, dan antwoordde ze: ‘Ja hoor, toen ik wakker werd zeiden mijn benen Goedemorgen!’ Ze zat de laatste jaren van haar leven alleen nog maar in haar stoel beneden en genoot van de kleine dingen. Ik ging iedere drie weken naar haar toe om haar levensinstelling op te snuiven.” Iemand die juist wel veel klaagde, was de directe aanleiding om een klaagvrije dag te organiseren. “Ik merkte dat ik zelf over deze persoon liep te klagen en daarmee dus hetzelfde deed als zij, namelijk klagen!” Om dat te veranderen besloot ze zichzelf, en iedereen die daaraan mee wilde doen, uit te dagen om 24 uur klaagvrij te zijn. Wel zonder dat dit ten koste gaat van oprechte gevoelens, “want je moet wel alle emoties in jezelf kunnen erkennen”, meent Sandra. “Gevoelens komen echter heel vaak voort uit gedachten. Dus vind ik het belangrijk om mijn gedachten onder de loep te nemen. Kloppen ze? Kan het anders? Omdenken is écht een levensinstelling waar ik voor gekozen heb. Ik vind het reuze interessant hoe dat hoofd werkt en hoe ik dat besturen kan.”

Als opvoedcoach, geluksbrenger, organisator van mooie dingen draait het leven van Sandra om doen wat goed voelt, werken aan bewustwording van eigen behoeften in plaats van een klagend bestaan en anderen op dezelfde weg helpen. Ze haalde de Geluksroute, een initiatief bedacht door Marike van IJssel, naar Haarlem. Tijdens de Geluksroute word je uitgenodigd om datgene waarvan jij gelukkig wordt met anderen te delen. Dat zorgt voor inspirerende ontmoetingen en mooie ontdekkingen. Geluk delen brengt altijd meer geluk teweeg en van delen word je als mens vanzelf gelukkiger. Want wie iets te delen heeft, heeft in ieder geval meer dan genoeg (of ervaart dat zo). “Om geluk te kunnen delen, moet je je afvragen waar je zelf gelukkig van wordt,” zegt Sandra. “Dan kom je waarschijnlijk bij een tot nog toe onontwikkelde kwaliteit. Mijn super hooggevoeligheid was altijd een last. Totdat ik het enige jaren geleden leerde zien als kwaliteit. Als ik mezelf toesta om alle voelsprieten uit te steken en dat te doen wat nodig is, dan ontstaat er magie. Dat heb ik tijdens het Happinez Festival ook weer ervaren, waar ik als geluksbrenger te gast was. In een tipitent ontving ik geluksplukkers en door te voelen wat ze nodig hadden, kon ik ze precies dát geven. Nee, ik ben niet bang om kaalgeplukt te worden van mijn geluk. Geluk is er in overvloed en iets wat je deelt vermenigvuldigt, dat komt dus als een boemerang weer bij je terug in meervoud.”

Het klinkt allemaal geweldig, maar citroenen heeft ze ook wel hoor. Sandra: “Ik vind het moeilijk als er teveel tegelijk om me heen gebeurt met ‘hoge energie’. Dus als er veel hyperende kinderen zijn die allemaal mijn aandacht willen, dan is het een geweldige uitdaging om in mijn rustige ‘ikkie’ te blijven.” Hoe ze daar dan limonade van maakt? Door iets voor die kinderen (en hun ouders) te betekenen. Ze wil een e-book gaan schrijven, dat ‘Bij Zinnen’ moet gaan heten, waarin ze ouders en kinderen wil ondersteunen om in de zintuigen te blijven, met de aandacht in het lijf. Want op die manier kun je op tijd bijsturen en gezonder en gelukkiger leven.

Niet klagen maar iets betekenen, én geluk delen, hoeveel meer limonade kan je het hebben! Kijk eens op haar website www.sandrabrandt.nl en probeer vooral vandaag ook eens een dagje niet te klagen. Wie weet wat voor moois je dat brengt.

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Niet klagen vandaag

Het is klaagvrije maandag. Dit initiatief van Sandra Brandt van ‘Inspiratie dichtbij’ daagt je uit om 24 uur lang niet te klagen. Elke keer dat je ergens over zou willen klagen, hardop of in je hoofd, doe je dat gewoon niet. In plaats daarvan onderzoek je wat de behoefte erachter is. Waarom wil je klagen? Wat brengt het je? Lucht het je echt op of denk je dat alleen maar?

Wat je aandacht geeft groeit. Dus op het moment dat je aandacht geeft aan wat er slecht gaat, aan iets waarover je zou willen klagen, voed je dat negatieve als het ware. Zeker als je er dan ook nog woorden aan geeft.

regenbui7Maar wat moet je dan doen als je trein een uur vertraging heeft en zo vol zit dat er geen zitplek meer voor je is? Of als je snel nog even een boodschap wilt doen en de persoon voor je aan de kassa heeft producten in zijn winkelwagentje zonder barcode en blijkt als alles dan eindelijk gescand is niet voldoende saldo op zijn bankpas te hebben om zijn boodschappen af te kunnen rekenen? Of je loopt naar de stad en een bus rijdt door een enorme regenplas en je bent tot op je onderbroek nat? Of je wilt een kop koffie en de koffieautomaat op je werk is stuk? Of je wilt een telefonische afspraak maken voor het een of ander en na drie kwartier in de wacht te hebben gestaan met een oervervelend wachtmuziekje wordt de verbinding zomaar verbroken? Klagen lijkt in deze situatie toch wel terecht.

Maar vraag jezelf even af: los je het probleem op door erover te klagen? Gaat de trein sneller rijden, zijn je kleren ineens weer droog of krijg je er spontaan een kop koffie van in je hand? Eerlijk antwoorden… Nee dus. Voor je situatie op dit moment lost erover klagen niets op. Hoe kun je én oprecht blijven én niet klagen, vraagt Sandra Brandt zich af. Volgens haar komt er uiteindelijk stilte voor in de plaats, omdat je als je nadenkt over de behoefte achter het klagen, je dat loslaat waar je toch niets aan kunt veranderen.

Ik weet nog dat er een paar jaar geleden een armbandje bij een of ander vrouwenblad zat dat je ervan bewust moest maken hoe vaak je klaagt op een dag. Elke keer als je klaagde of een negatieve gedachte had, verplaatste je het bandje naar je andere arm. Het was shocking om te zien hoe vaak dat bandje op een dag van arm verwisselde. We denken en zeggen nogal wat negativiteit bij elkaar. En laat dat nou net geen limonade zijn. Niet klagen wel, dat is superlimonade. Daarmee geven we de citroenen geen aandacht zodat ze nog groter worden, ze krijgen niet het laatste woord. Laten we het dus gewoon doen, een dag niet klagen. Die bus houd je toch al niet meer tegen, die trein komt niet met terugwerkende kracht eerder aan en dat de verbinding verbroken werd, draai je ook niet meer terug. Het is tijd voor een klaagvrije maandag!

een gegeven maand niet in de bek kijken

vrouw met hartMijn maand geven zit er bijna op. Ik ben blij als het voorbij is. Op deze manier, als het moet, is de lol er voor mij snel vanaf. Gisteren verscheen er een mailtje in mijn inbox met het volgende citaat van Swami Atmanand: ‘I have given, I have to receive’ is the way to sorrow. ‘I have received, I have to give’ is the way to happiness. We need to mature from the joy of getting to the joy of giving. Mooi toch weer, van die schijnbaar toevallige uitspraken die zo op het juiste moment bij je terechtkomen. Voor mij is de blijdschap van het geven gekoppeld aan spontaniteit, weet ik nu. Geven vanuit je hart en niet omdat je jezelf hebt opgelegd een maand lang te geven.

Wat heeft de afgelopen maand mij geleerd? Dat ik al veel geef. Maar dat het ook altijd meer kan. Ik kan bijvoorbeeld meer complimenten geven. Maar ook dat je soms gewoon nooit genoeg kan geven. Mijn donaties aan Nepal bijvoorbeeld, welk verschil maken mijn kleine beetjes nou helemaal? Wat natuurlijk geen reden is om dan maar niet te geven. Maar frustrerend is het wel. Ik dacht, misschien moeten we een grootscheepse kaartenactie opzetten, allemaal kaartjes sturen naar Nepal om de mensen daar te laten weten dat we aan ze denken en met ze meeleven, maar wie zit daar nou op te wachten als je geen dak boven je hoofd meer hebt en dringend verlegen zit om water en eten? Dus maar weer wat geld die kant op, in de wetenschap dat ik mijn eigen geweten aan het sussen ben. En dat ondertussen overal ter wereld mensen hulp nodig hebben.

Dat is denk ik het belangrijkste dat deze maand mij gegeven heeft; dat het me er weer even heel erg van bewust heeft gemaakt hoe bevoorrecht ik ben dat ik kan geven, dat ik iets te geven heb. Als je dat geluk hebt, -een huis vol spullen, een hart vol liefde- kan en mag je toch eigenlijk ook niet anders dan dat delen. Dat is limonade!

Twee gegeven weken

Inmiddels zit mijn tweede week geven er bijna op. En opnieuw las ik een roman die zo op het eerste gezicht niets met geven te maken heeft en me toch weer prachtige lessen meegaf over dit onderwerp. Zoals de kraai vliegt van Deventer schrijver Jan van Kessel speelt in een klein dorpje in Montana met 23 inwoners, waarvan je er zeven vrij goed leert kennen. Ze weigeren zich aan te passen aan de wereld om hen heen, maar streven ernaar authentiek te leven. Te doen wat echt bij hen past, omdat ze daarmee zichzelf, maar ook de wereld en elkaar het best dienen. Leef je echt of ben je vooral bezig met overleven, is een vraag van hoofdpersoon Blase, wolkenkijker, die mij ook bezighoudt. Wat wil je het liefst doen en waarom doe je dat dan niet? Wat weerhoudt je ervan om te zijn wie je ten diepste bent?

Al deze mooie personages organiseren één keer per jaar een groot weggeeffeest. Dit vindt zijn oorsprong in een oude Indiaanse traditie. Het is allesbehalve een rommelmarkt, het gaat er juist om iets weg te geven dat je dierbaar is. Het gaat om loslaten, om onthechting. Jan van Kessel schrijft: “Het geeft ons de kans onszelf te vernieuwen. Het is net alsof je met een scrubborstel een laag van oude huidcellen eraf boent. Er ontstaat weer ruimte om te ademen.” Prachtig, toch?

Ik denk dat ik met het weggeven van mijn Ganesha’s en engelen een tijdje geleden een beetje van mezelf heb losgelaten. Wat ik de afgelopen week heb weggeven varieerde van verjaardagscadeautjes tot nog een Nepal donatie, van complimenten tot een etentje, van mooie stofjes tot geld voor een straatmuzikant. Ik ga de komende week geven in met het idee van ‘geven om mezelf te vernieuwen’. Kijken wat dat oplevert. Doet er nog iemand mee?