Limonademaker Martin Aart de Jong blogt voor Nepal

Tien jaar geleden was hij er voor het laatst. Voor die tijd woonde hij er vijf keer voor langere tijd, gaf Engelse les aan Nepalese kinderen en diverse andere vakken, sloot hen in zijn hart en hielp bij de Reddingshonden Brigade. Daarna was hij ook nog actief als reisbegeleider en ging er op vakantie met familie.

We hebben allemaal de verschrikkelijke beelden van het zwaar door een aardbeving getroffen Nepal op het netvlies staan. Deze vreselijke beelden waren voor dichter Martin Aart de Jong meer dan dat; vreselijke beelden van een ramp die zich voltrok op plekken die hij kent, waar hij liep met zijn studenten, at met vrienden, leefde met mensen van wie hij houdt.

Twee van zijn vroegere studenten begonnen meteen na de aardbeving hulp te verlenen. Karna Dura kwam wel in de moeilijkst bereikbare gebieden, terwijl de andere hulpverlening maar moeizaam op gang kwam. Jochies die hij vroeger de lucht in tilde, nu volwassen mannen met reddingshonden van SAR (Search and Rescue) Dogs Asia op zoek naar overlevenden onder het puin. Ook Deepak Gurung die onder meer een tehuis voor kansarme en verweesde kinderen runt, trok er meteen op uit met een medisch team en een grote voorraad voedsel, tenten en beddengoed.

De bitter-zure citroenen van de Nepali’s zijn de citroenen van Martin. Hartstikke goed hoor, vindt hij, al dat geld dat nu via Giro 555 is ingezameld, maar er is vooral straks ook geld nodig, op de lange termijn, om het land weer op te bouwen. ”Ik peins me rot hoe ik het voor elkaar ga krijgen”, schrijft hij op zijn blog martindicht.blogspot.nl. “Bovendien ben je nooit klaar. Kleine stukken kun je doen, zichtbaar resultaat leveren alsof je net de afwas hebt gedaan. Er gaat veel geld naartoe. Maar het is nooit genoeg om de huizen op te bouwen van alle mensen die het kwijt zijn. Hele dorpen zijn weg gevaagd. De ergste noodgevallen moeten eerst. Het verhaal van Khrishna vind ik schrijnend. Die staat met zijn jonge gezin op straat. Zijn vrouw en kinderen tijdelijk bij familie die het al niet breed heeft en zelf slaapt hij in een tent bij de puinhopen van zijn huis.”

Volgend jaar gaat hij er zelf weer heen. Tot die tijd probeert hij limonade te maken van de Nepalese citroenen door het hele jaar alles wat hij verdient met zijn optredens te doneren aan Nepal. Daarnaast kun je op zijn blog voor 5 euro of meer een blog bestellen. Martin zegt: “Bloggen, betalen en bouwen is het credo waaronder ik ga schrijven. Om bij te dragen aan de wederopbouw, of nieuwbouw van door de aardbeving verwoeste huizen in Nepal. De eerste stenen gaan naar Khrishna Tamang in Sundarijal.”

Ik vind het super limonade wat Martin doet. En hoe meer limonade hoe beter. Dus bestel allemaal een blog bij hem. Dat doe je door 5 euro of meer over te maken naar Stichting Sanghimala in Alkmaar, IBAN: NL30ABNA0580139948, onder vermelding van ‘Stenen voor een huis’. Vijf euro is al snel een stapeltje stenen of hout. En een heleboel keer een stapeltje stenen of hout is op den duur een huis. Laten we er met z’n allen voor zorgen dat Khrishna en zijn familie weer een dak boven hun hoofd krijgen. En dan hun buren. En hún buren. En iedereen in wat vroeger de straat was, de buurt, het dorp.

Een weekje geven

Het kan geen toeval zijn, dat je het ene moment besluit dat geven je focus wordt, een hele maand lang, en dat je dan ‘s avonds het boek dat je aan het lezen bent openslaat en leest: “Er is niets mis met de aandrang oneindig veel te willen ontvangen van het leven. Maar de bron van vreugde van dit ontvangen droogt op, wanneer we ophouden met geven. Niets van wat we dan nog ontvangen, vult de leegte van ons hart. Het universele principe van het heelal is het onbaatzuchtig geven zonder er iets voor in ruil te verwachten.” En een honderd bladzijden verder: “Een vlinder die op een bloem landt in Egypte, kan hier in Tsfat een aardbeving veroorzaken. Alles beïnvloedt alles. Elke zuivering, hoe klein ook, die wij bij onszelf voltrekken, heeft een reikwijdte die niet is te overzien. En uiteindelijk zullen we merken dat geven ons meer vreugde schenkt dan al het geld van de aarde.” Aan het woord is Yitschak, de Kabbala-leraar van Chaim Vital. Niks toeval. Gewoon de juiste roman op het juiste moment. ‘t Is trouwens De kabbalist van Geert Kimpen, een aanrader.

Hoe het mij vergaan is deze eerste week geven? Goed, maar ik moet er soms wel echt over nadenken. Of in elk geval de juiste situatie creëren. Geven gebeurt toch meestal spontaan en die spontaniteit is er wel af nu ik mezelf een groot MOETEN heb opgelegd. Maar dat is niet erg. Ik denk wel dat ik de afgelopen week meer gegeven heb dan wanneer ik mezelf die opdracht niet gegeven had. Wat ik zoal gegeven heb? Dat loopt uiteen van een donatie aan Giro 555 en de straatnieuwsverkoper tot bedankmailtjes, hotdogs, kleine cadeautjes en bewust oprechte aandacht voor mensen. Geen slechte eerste week wat mij betreft.

Hoe vergaat het jullie?

Vrijgevigheid is zo limonade

Wist je dat het heel erg limonade is om dingen te geven? Omdat je als je iets geeft, je bewust bent van wat je hebt en dat je iets te geven hebt. Bovendien verhoogt het je eigenwaarde en draagt het bij aan het geluk van anderen. Vrijgevigheid wordt ook wel edelmoedigheid genoemd. Je geeft zonder iets terug te verwachten. Vooral dat is best moeilijk. Want het is natuurlijk ook leuk om iets te krijgen. Maar als je geeft met de insteek dat je er iets voor terug wil krijgen, is de edelmoedigheid er wel vanaf. Het geven waar ik het over heb, gaat niet om jou. Je geeft omdat je denkt dat een ander dat nodig heeft, kan gebruiken of daar gewoon simpelweg blij van wordt. Zonder verdere verwachtingen. Als dat lukt heb je echt gegeven, en daar word je en passant zelf ook nog eens blij van. Heb je stiekem toch een cadeautje teruggekregen…

Ik heb een leuke uitdaging voor jullie! Laten we de hele maand mei elke dag iets geven. Of dat nou een cadeautje is aan een vriend of vriendin, een beetje kleingeld aan de violist op straat of een welgemeende glimlach aan een onbekend iemand op straat. Spullen, aandacht, liefde. Deel eens een maandje heel gul uit! Jij bepaalt wat je geeft en aan wie.

Doen jullie mee?

Hoera, het is vandaag!

Noise, by Pooh

Oh, the butterflies are flying,
Now the winter days are dying,
And the primroses are trying
To be seen.

And the turtle-doves are cooing,
And the woods are up and doing,
For the violets are blue-ing
In the green.

Oh, the honey-bees are gumming,
On their little wings, and humming
That the summer, which is coming,
Will be fun.

And the cows are almost cooing,
And the turtle-doves are mooing,
Which is why a Pooh is poohing
In the sun.

For the spring is really springing;
You can see a skylark singing,
And the blue-bells, which are ringing,
Can be heard.

And the cuckoo isn’t cooing,
But he’s cucking and he’s ooing,
And a Pooh is simply poohing
Like a bird.

A.A.Milne
uit: The House at Pooh Corner

Er zijn overal bloemen voor wie ze wil zien – Henri Matisse

Boeddha en de vogels van Tibet

En de Koekoek, de Grote Vogel, neemt het woord en zegt:
O vogels die hier zijn verzameld, luister nu aandachtig en vol eerbied!
Alles in de wereld van Samsara is een illusie, een droom.
Is er, waar je ook kijkt, iets dat blijft?
Schone paleizen, gebouwd van leem, stee en hout;
welgestelde mannen, rijkelijk voorzien van voedsel,
kleding en sieraden;
horden vazallen die zich rond de machtigen
verdringen –
het zijn slechts luchtkastelen, even vluchtig als
een regenboog.
Hoe bedriegt men zichzelf, als men dit voor
werkelijkheid houdt!
[…]
De prachtige veren van de pauw, met z’n rijkdom aan
kleuren,
onze melodieuze spraak, waarin hoge en lage noten
zich zo bekoorlijk vermengen,
de keten van oorzaak en gevolg die ons hier bijeen
heeft gebracht –
het is niet meer dan het geluid van verre echo’s, een
vermakelijk spel van verschijnselen.
Mediteer op deze verschijnselen, maar houd ze niet
voor waarheid!
Mist boven een meer, wolken aan de zuidelijke hemel,
de wind die van de golven van de zee een nevel van
waterdruppels doet opspatten,
sappige vruchten gerijpt in de zomerzon –
niets van dit alles blijft, in een oogwenk valt het uiteen
en is het verdwenen.
[…]
Het bestaan op aarde is niet veel meer dan een spel
voor de kinderen; wanneer lichaam en woorden stof zijn
geworden, leven alleen de daden voort.
Maak je los uit deze wereld van schijn en illusie.

Uit: Boeddha en de vogels van Tibet – Tibetaanse tekst in de 18^e eeuw geschreven door een onbekende lama, vertaald door Arjen F. de Groot

Ben ik een limonade narcist?

In Psychologie Magazine las ik een artikel van Roos Vonk over spiritueel narcisme. Het ging over zogenaamd spiritueel verlichte mensen die zichzelf daardoor beter vinden dan anderen – spirituelen die in de valkuil van het ego vallen dus. Spiritueel narcisme kan je omschrijven als het idee dat je door je spirituele wijsheid een bijzonder persoon bent, beter dan anderen. Terwijl als je echt spiritueel verlicht zou zijn, je je helemaal niet druk zou maken over of je bijzonder bent of niet en al helemaal niet of anderen wel zien hoe bijzonder je bent.

Het zette me aan het denken over mijn limonade maken. Bestaat er ook zoiets als limonade narcisme, vroeg ik me af. Of specifieker nog: ben ik een limonade narcist? Deze gedachte heeft me twee nachten wakker gehouden. Uiteindelijk denk ik te durven zeggen dat ik de vraag negatief kan beantwoorden. Mijn limonade maken heeft niets te maken met jullie, maar uitsluitend met mezelf. Dat deze blog bestaat is niet om jullie te laten zien hoe goed ik limonade kan maken, maar om mezelf aan te moedigen om limonade te blijven maken. Daarmee ben ik volgens mij geen limonade narcist. Ik klop mijzelf niet op de borst na een geslaagde poging tot limonade maken.

Maar Roos Vonk verwijst ook naar Chögyam Trungpa, die het heeft over spiritueel materialisme. Daarmee bedoelt hij dat je je door spirituele verlichting beter gaat voelen, dat het dus gericht is op je eigen welzijn. Ik vrees dat ik mezelf volgens deze visie moet ontmaskeren als limonade materialist. Zeker is mijn limonade maken erop gericht om me beter te voelen. Maar daarmee hoop ik ook dat door te geven aan de mensen om me heen, zodat die zich ook beter voelen en het ook weer doorgeven enzovoort enzovoort. Volgens Roos Vonk draait spirituele verlichting niet om iets willen of iets nastreven, maar om gewoon zijn bij wat er is, zonder daar iets aan te willen veranderen. Daar staat mijn limonade ver vanaf, mijn limonade wil wel veranderen. Ik denk niet dat er iets als limonade verlichting bestaat. Wat jij?

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Plaagmeeuw

Aldus spreekt Wibo Kosters:

Er zit een kokmeeuw boven op een relatief ongeschonden wit standbeeld van Jacob Jordaens. Mijn vrouw en ik zien hoe de meeuw geïnteresseerd het passerende verkeer gadeslaat. Het is een mooi gezicht; de kleine kokmeeuw staat als een zwierig hoedje op het krullenkapsel van de in steen gevangen kunstschilder. Ik pak mijn camera uit mijn tas om een foto van het tafereel te maken. De meeuw wacht tot ik heb aangelegd en vliegt dan weg naar een dakrand verderop. Van daar af bekijkt hij hoe ik mijn camera terug in de tas stop om vervolgens weer plaats te nemen op het hoofd.

Nu dichten wij mensen aan dieren (en dingen) vaak menselijke eigenschappen toe en menen we te weten dat honden trouw zijn en katten hooghartig. Vossen hebben streken, en ezels zijn koppig. Antropomorfisme heet deze manier van denken. Ik als eigenaar van Willy de wonderkat weet zeker dat hij een heleboel minder gunstige eigenschappen heeft als luiheid en gulzigheid, maar wetenschappers (mannen in witte jassen ergens) zeggen tegenwoordig dat ik dat fout heb. Het is een vorm van projectie. Toch geloof ik niet dat het zo simpel is; dat de eigenschappen die wij aan dieren toekennen alleen een vorm van wishful thinking zijn. Ik zou eerder zeggen dat het gedrag van dieren ons een spiegel voorhoudt, dat ze ons de kans bieden ons eigen gedrag te herkennen.

Zo zou ik kunnen volhouden dat als een kokmeeuw wegvliegt precies op het moment dat ik een foto wil maken dat louter toeval is. Maar als je zo’n schattig meeuwtje als een soort omgekeerde pierrot op een beeld ziet zitten, dan is het toch veel romantischer om te geloven dat het een vrolijke plaaggeest is die een spel met je speelt? Anders was dit toch een armzalig verhaal geweest? Ik weet zeker dat, als meeuwen zouden kunnen lachen, hij het gedaan had.

Uitblinken op Blue Monday

Als je vanmorgen met een rotgevoel wakker werd, of met zo’n onbestemd vandaag-wordt-helemaal-niks-gevoel, troost je dan met de gedachte dat je waarschijnlijk niet de enige bent. Het is blue Monday. Op deze maandag van de laatste volle week van januari voelen de meeste mensen zich depri, verdrietig of weemoedig. De dagen zijn donker, er ligt sneeuw, de nieuwe werkweek begint, vakantie ligt niet in het verschiet en misschien zijn al je goede voornemens ook wel mislukt. Drama deze dag, zo blauw als wat. Tijd voor limonade dus…

Gelukkig heb je blauw in vele tinten. De lichtblauwe lucht op de omslag van het nieuwe tijdschrift Uitblinken geeft ademruimte. Als je je blik verder naar beneden laat gaan, beland je weliswaar midden in die donkere winter, maar deze winter is niet deprimerend, maar nodigt je uit om naar buiten te gaan, het ijs op, de natuur in -in plaats van je bedompte kantoor-.

Uitblinken gaat over doen wat je drijft, zegt hoofdredacteur Ineke Walravens. Dat is de bron van het uitblinken. En als je het oude durft af te sluiten, komt er altijd iets nieuws. Uitblinken gaat niet over groots en meeslepend, maar over uitdagen, wakker schudden, inspireren. Eerlijke en authentieke keuzes maken. Uitblinkers doen wat ze doen uit volle overtuiging. Kernwaarden van de uitblinkers die Ineke interviewde: niet uitstellen, maar nu handelen; jezelf zijn en blijven; jezelf uitdagen; authenticiteit; buiten je comfortzone treden; hulp omarmen; het maximale uit jezelf halen; jezelf blijven verbeteren; handelen vanuit je essentie; doen waar je goed in bent.

Ineke Walravens zegt geen echte, althans zure citroenen te hebben. “Natuurlijk zit het wel eens tegen in het leven, we lopen allemaal onze krassen op – ik ook. Alles is afhankelijk van hoe je er vervolgens mee omgaat. Accepteer je de situatie, dan kan je weer door. Er van leren en een sprong voorwaarts maken. Uiteindelijk maakt je dat sterker dan daarvoor.” Klinkt behoorlijk limonade, vind je niet?

Het is heel leuk om te zien waarin anderen uitblinken en hoe. Stiekem zijn het allemaal limonademakers… En eigenlijk zijn we dat allemaal. “Als je goed kijkt, als je dat durft, dan blinkt iedereen wel ergens in uit,” zegt Ineke. “Jij ook. Zelfs als je het nog niet weet.” Dat is een bemoedigende boodschap op deze Blue Monday, toch? Wil je Uitblinken lezen? Je kunt het magazine hier gratis downloaden.

Then let them eat cake…

Vandaag weer inspirerende woorden van gastblogger Wibo Kosters

Désanne van Brederode stelde in een essay in Trouw afgelopen weekend dat veel moderne wereldbeschouwingen die focussen op de mens als creator van zijn eigen universum leiden tot egocentrisme. Als we zelf onze werkelijkheid creëren, dan zijn negatieve gebeurtenissen op de eerste plaats je eigen schuld; je hebt niet het juiste gemanifesteerd. Waarom zou iemand daar medelijden mee moeten hebben? Bovendien, stelt van Brederode, leidt het bovenmatig focussen op positieve dingen tot een soort van zelfbevestigende schijnwereld waarin alles goed gaat als we maar hard genoeg ons best doen en positief denken. Denk maar aan Nike, Just do it. Ook daar kan de keerzijde zijn dat wie het niet ‘maakt’ kennelijk gewoon niet genoeg zijn of haar best doet.

Nu ben ik zelf niet zo van de maakbaarheidsschool. Ik kan me een zelfhulpboek herinneren waarin de schrijfster, die in Los Angeles woonde, zei dat ze nooit haar auto op slot deed, omdat in haar werkelijkheid geen plaats was voor autodiefstallen. Daarin openbaarde zich toch een bepaald egocentrisme; al die werkelijkheid beïnvloedende gedachten werden niet ingezet om het probleem autodiefstal voor eens en voor altijd uit te bannen, maar vooral om haar eigen auto te vrijwaren.
Ook boeken als The Secret gaan over dat manifesteren (Bärbl Möhr – Bestellen bij het universum is een mooi voorbeeld in dezelfde categorie), maar toch vraag ik me af of daar geen grenzen aan zijn. Als er zes miljard mensen tegelijkertijd hun werkelijkheid creëren zullen die werkelijkheden onvermijdelijk met elkaar botsen en elkaar inperken, lijkt mij.

Wat mijn lichte cynisme en Hollandse koopmansgeest vooral zeggen is dat het oude Marktplaatsgezegde ook hier opgeld doet: “Als iets te mooi klinkt om waar te zijn, is het dat meestal ook.” Denken dat we de wereld veranderen met alleen onze gedachten is hetzelfde als geloven dat we afvallen van een trillende gordel om ons middel en dat die aardige Nigeriaan in de mail echt 3,5 miljoen euro aan ons gaat geven in ruil voor het gebruik van onze bankrekening voor een transactie.

Toch wil ik positief denken niet uitvlakken in die zin dat mensen die positief denken beter omgaan met tegenslagen en eerder geneigd zijn dingen aan te pakken. Aan de andere kant denk ik dat er absoluut grenzen zijn aan de maakbaarheid. We maken onze plannen en ondertussen voltrekt het leven zich aan ons, om Lennon maar eens te parafraseren. Dat houdt ook in dat er dingen mis gaan. En dat vraagt om empathie, voor anderen, voor jezelf. Ook vraagt het om wijsheid, de wijsheid te kunnen zien wat je eigen aandeel is en wat buiten je ligt. Bovendien ook de wijsheid om een positieve les te trekken uit het gebeurde.

Ik denk dan ook dat een wereld van mensen waar het allemaal maar goed mee gaat een verschrikkelijke wereld moet zijn, een glimmend gepoetste meedogenloze wereld waarin mensen naast elkaar kunnen zitten en hun eigen successen als mantra’s opdreunen. Een wereld van Marie-Antoinettes die zich niks meer kunnen voorstellen bij honger en roepen dat de mensen dan maar cake moeten eten. Nee, laten we koesteren dat het soms niet meezit en dat we niet altijd krijgen wat we willen. Dat houdt ons menselijk. Bovendien gaan de beste liedjes over verlangen naar dingen die we niet krijgen.

Maak Limonade

POSITIEVE DINGEN

Categorie archief: inspiratie