Mijn wintertafereel groeit gestaag verder. Deze week is er een klein bosje bij gekomen. Via Marktplaats had ik tien kleine boomschijfjes gekocht. 
Het is nog leuker om zelf een dikke tak tot schijfjes te zagen, maar ik kwam geen goede tak in het park naast de deur tegen. Ik heb gaatjes in de schijfjes geboord, en er kleine takjes in gestoken. 
Het was niet eens nodig om ze vast te lijmen. Zo lijken het net boompjes.
Je kunt er eventueel voor een sneeuweffect nog wat poedersuiker overheen strooien, of gouden glitters voor een feestelijk effect.
Met een scherp mesje heb ik raampjes en sterretjes uitgesneden, zodat er licht doorheen kan schijnen. 
Ik heb alles wit geverfd met goed dekkende acrylverf en hier en daar wat glitter overheen gestrooid. Led-lampjes erin en je hebt een hartstikke feestelijk tafereel.
waarmee ik in twee kleuren gewoon strepen heb getrokken, lekker slordig, want je mag best zien dat het handwerk is. En met acrylverf. Daarmee kan je veel dikkere lagen verven, wat het een voller effect geeft. Ik heb er hele vlakken mee geschilderd, maar ook korte streepjes gezet 
en ik heb ermee gestempeld (met zelfgemaakte stempels). 
Op het blauwe papier heb ik een maan geschilderd en sterren gestempeld en toen heb ik er echte takjes op geplakt, zodat het eruitziet als een bos in een winternacht. Daaronder heb ik Zie de maan schijnt door de bomen gestempeld, maar dat is -helaas- niet op het cadeautje terechtgekomen, omdat het cadeautje te klein was. 
Waarom lukt het vaak toch zo slecht om goed voor jezelf te zorgen, vroeg ik me vanmorgen af, terwijl ik weer niet mediteerde, weer geen yoga-oefeningen deed, mijn zoveelste kop koffie inschonk en snel een boterham naar binnen propte in plaats van een bak yoghurt met fruit klaar te maken? Geen tijd, denk ik, met mijn kleine meisje hangend aan mijn been. Geen energie, denk ik, terwijl ik het vijftigste rondje met mijn kleine meisje door de kamer loop. Geen zin, denk ik, als zij even in bed ligt en ik snel de troep op kan ruimen en een wasje kan draaien. Toch zijn het excuses, hoe waar allemaal ook. En slechte excuses ook, want is dat kleine meisje niet juist het beste excuus om het goede voorbeeld te geven?
Misschien ken je het wel, van die dagen die maar niet voorbij lijken te gaan. Van die nachten ook, die al voorbij zijn voor je de tijd hebt gehad om je ogen goed en wel te sluiten (door je kind dat niet kan slapen). Dat je in de spiegel kijkt en niet kan ontdekken waar je wallen precies ophouden -lopen ze serieus bijna door tot aan mijn kin?- Dat je achter je laptop zit en zelfs uit je tenen geen inspiratie geperst krijgt om iets te schrijven. En dat je ondertussen, daar dwars doorheen, bizar vet gelukkig zit te zijn om een woordje dat je kind ineens zegt -teddybeer- en samen schaterlacht als jullie doorhebben dat ze al zeker een minuut los staat te staan zonder om te kukelen. Dat je kriebels in je buik voelt als je ziet met hoeveel trots ze achter haar loopwagentje door de kamer stapt. Dat je dan hoopt dat ze gaat slapen zodat je even kan douchen, misschien zelfs ontbijten of een vlugge kop koffie naar binnen kan gieten. Dat ze niet slaapt en je een half uur later, met die wallen waarvan je nog steeds niet hebt kunnen achterhalen waar ze precies eindigen en je ongedouchte lijf en je kleren die echt al wel een paar dagen geleden in de was hadden gemogen -maar ja- met haar in de wagen buiten loopt om maar een paar uur verder te komen in de dag. En dat dan je hart een vreugdesprongetje maakt als je haar vrolijk hoort brabbelen en zelfs iets hoort voortbrengen dat best eens een soort van een liedje zou kunnen zijn. Dat je verliefd over haar haartjes strijkt, die wél schoon zijn, net als haar kleertjes trouwens. En dat haar wallen je meer pijn doen dan die van jezelf. Van die dagen die maar niet voorbij lijken te gaan, maar die je ook voor altijd vast zou willen houden. Elke dag een afscheid van weer een stukje kindertijd.
Ik ben altijd gek geweest op de herfst. Die spectaculaire kleuren in de natuur, kastanjes, hazelnoten en beukenootjes, rood-witte paddenstoelen die zo uit een sprookjesboek te lijken zijn weggelopen, ik vind het geweldig. Het grappige vind ik dat juist ik, die niet zo van verandering houd, deze verandering in de natuur ervaar als iets prachtigs en elk jaar opnieuw de les tot me door laat dringen dat verandering nodig is om tot nieuwe dingen te komen. Dat vertaal ik dan naar mijn eigen leven. Ik stel mezelf de vraag wat ik los mag laten om in het voorjaar weer mooi en krachtig tot bloei te komen: wat zijn mijn herfstbladeren?
Op het land… ach, in het voorjaar komen de bladeren aan de bomen, in de herfst vallen ze er weer af en intussen zit je daar zelf een beetje te veraardappelen.
Gerrit Komrij
Maak Limonade 
