Auteursarchief: maaklimonade

Kasberichten

Bij de eerste schijn van een piepklein vleugje lente beginnen mijn wanna-be-groene vingers te jeuken. Zaadjes van groenten en kruiden liggen nog in overvloed in een keukenlaatje, en daar komen nog eens een heleboel AH moestuintjes bij van mijn ouders. Genoeg reden om mijn eigen kasseizoen voor geopend te verklaren. Niets zo limonade als je eigen groenten verbouwen immers.

DSCN5541 DSCN5542En zo ziet die kas er een week later uit. De kropsla en de veldsla hebben er zin in, de wortels gaan zo hard, die kunnen eigenlijk wel naar buiten. De andijvie is beschimmeld en de aubergine en de paprika doen nog helemaal niks. Mijn vleesetende plant is verzopen. De tijm en de broccoli komen goed op en de spinazie voorzichtig ook. Het lijkt wel een wedstrijdje. In de tuin heb ik de bloempotten tevoorschijn gehaald, alles staat klaar om weer een nieuwe moestuin te verwelkomen. Dus kom maar hoor, zonnetje, wij zijn er klaar voor.

Limonade in droeve tijden

Op momenten dat je verdrietig bent, is het moeilijk om de positieve dingen te zien. Limonade maken is eigenlijk een soort training om dat toch te doen. Om jezelf te dwingen als je treurig binnen zit, naar buiten te kijken, naar de lucht, de wolken voorbij te zien drijven, naar een boom die voor je raam staat. Of zelfs naar buiten te gaan, de frisse lucht in te ademen, je te bukken om een krokus van dichtbij te bekijken, of een eenzaam sneeuwklokje dat nog dapper standhoudt in de lentewind. Je staat jezelf toe verdrietig te zijn, maar ziet ook de voorbij vliegende vogel met een takje in zijn bek om een nestje te bouwen. Dat is limonade.

Op momenten dat je midden in het verdriet bent, zoals vorige week na afloop van een crematie, kan er toch zomaar ineens een beetje limonade voor je voeten vallen. Druppelen. Die limonade kwam in de vorm van een cadeautje en zag er zo uit:DSCN5539

Treurend om de dood van de een kreeg ik even een injectie limonade die me dwong me te richten op het nieuwe leven in mij. Alsof er vanuit mijn baarmoeder een telegram kwam. Hallo, er is ook reden tot vreugde, riep het. En terecht. Zo bracht onze nog ongeboren limonadebaby een beetje troost terwijl we afscheid namen van haar opa, die zij nooit kennen zal.

Geef je buurvrouw een bloemetje-dag

Ik heb in nogal wat verschillende huizen gewoond. Zeker in mijn studententijd in Utrecht verhuisde ik soms wel elk half jaar. Eigenlijk had ik altijd wel een leuke buurvrouw naast me. Iemand met wie je een praatje maakte en voor wie je een plantje meebracht. Met mijn buurvrouw in Deventer maak ik ook graag een praatje. Maar ik heb haar nog nooit een plantje gegeven. Of een bosje bloemen. En dat wordt hoog tijd. Want buurvrouwen moet je gewoon af en toe een beetje verwennen… een beetje limonade brengen op regenachtige dagen.
Als we nou vandaag eens allemaal onze buurvrouw verrassen met een plantje of een bosje bloemen en ze uitleggen waarom, zodat zij misschien ook hun buurvrouw weer verrassen met een plantje, en zo voort. Stel je voor hoeveel potentieel blije buurvrouwen er dan vandaag zijn. Door jouw ene bloemetje. Laten we ’t gewoon doen. Geef je buurvrouw een bloemetje! En laat even zien wie je blij gemaakt hebt…2015-03-21 09.52.58

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

dag lieve Hans

DSCN5532Do not stand at my grave and weep;
I am not there. I do not sleep.
I am a thousand winds that blow.
I am the diamond glints on snow.
I am the sunlight on ripened grain.
I am the gentle autumn rain.
When you awaken in the morning’s hush
I am the swift uplifting rush
Of quiet birds in circled flight.
I am the soft stars that shine at night.
Do not stand at my grave and cry;
I am not there. I did not die.

gedicht van Mary Elizabeth Fry uit 1932

De cyclus van het leven

Ik ben heel blij om jullie vandaag deze mooie gastblog van Arjeh Kalmann te mogen presenteren:

foto Don

Het is een bizarre cyclus, de cyclus van het leven.

Vorige week werd een nicht van mij zeventig jaar. Ik gaf haar een foto waar ze zelf op staat als baby’tje van nul jaar. De foto is gemaakt in 1945. Ze zit op schoot van haar trotse oma, en om haar heen staan haar moeder en haar overgrootmoeder. Vier generaties.

Die baby is nu dus zeventig, en heeft zes kleinkinderen van wie er enkele over een paar jaar misschien ook kinderen zullen hebben. Dan kan mijn nicht weer figureren op een foto van vier generaties, en dan is zij de oudste. Zoals ooit haar overgrootmoeder.

Zo schuiven de generaties op. Van de onderste sport van de ladder naar de bovenste. Voor je het weet maak je deel uit van de oudste generatie.

Het is een bizarre cyclus, maar het is ook mooi. Oud maakt plaats voor nieuw.

En iedereen laat op de een of andere manier een voetstap achter. Een boek. Een gedicht. Een gemetselde muur. Een fotoalbum. Een mooie herinnering. Een warme arm.

Wrange lente

krokussenMijn eerste krokus zag ik al weken geleden, de vogels zijn allang druk met hun nestjes in de weer en de eerste lammetjes heb ik ook al in de wei zien lopen. Toch is het officieel volgens mij nog geen lente. Althans, dat heb ik even opgezocht en het is maar net wanneer je die lente wilt laten beginnen. Astronomisch gezien begint de lente als de dag en de nacht even lang zijn; de zon staat dan precies boven de evenaar. Dat is rond 20 maart. Dit jaar is dat om precies te zijn op 20 maart om 23.45 uur. Maar er bestaat ook nog zoiets als de meteorologische lente. En die is al op 1 maart begonnen. De astronomische indeling van seizoenen schijnt gebaseerd te zijn op de positie van de aarde ten opzichte van de zon, terwijl de meteorologische indeling ervan uitgaat dat ieder seizoen drie complete kalendermaanden telt. Meteorologisch is het dus al vijf dagen lente, astronomisch dus nog niet. Snap jij er nog iets van?

Wat maakt het ook uit. De natuur is wakker. En zal nu steeds wakkerder worden. En dus moeten wij ook steeds wakkerder worden. De lente wordt natuurlijk geassocieerd met vruchtbaarheid en nieuw leven. Die letterlijke associatie heb ik jarenlang moeilijk gevonden, terwijl ik de symbolische ervoer als een tijd van hoop en belofte. Je kunt van alles zaaien, de toekomst ligt een beetje open. Maar nu, met een buik vol nieuw leven, een letterlijke lente in mij, is er om mij heen veel leven dat afloopt. Dat maakt deze lente nogal wrang. Het maakt mijn buik zelfs op een bepaalde manier wrang. Een wrange buik in een wrange lente. En tegelijk de wrede troost van dat wrange: dat de natuur altijd verdergaat, volgens haar seizoenen, wie of wat er waar ook stopt. Maar dat het in de lente volop winter kan zijn in een mensenleven. Voor jullie die overvallen zijn door een koude dreigende winter, veel sterkte en warmte. Voor de rest, geniet van de lente.

Nostalgische voetstappen

2015-03-02 15.11.19Ik heb iets met grote vogels. Sinds ik in ooievaarsgebied woon, kan ik niet naar buiten zonder stiekem te speuren naar het zwart-wit van deze imposante vogels. Elke keer als ik er ergens een zie, maakt mijn hart een klein vreugdesprongetje. Die liefde voor grote vogels heeft een lange geschiedenis.
Vroeger woonde ik naast een bos, we zouden het nu een park noemen, maar in mijn beleving was het een bos. Ik liep er vaak doorheen met een oudere mevrouw en haar hondje, met wie ik bevriend was geraakt. Eind februari/ begin maart kregen die wandelingen iets speciaals. Er werd minder gekletst en meer verwachtingsvol omhoog gekeken. Hoog in de bomen werden steeds meer nesten zichtbaar, grote nesten, en reigers vlogen af en aan. Halve boomstammen werden meegezeuld om in de nesten te verwerken. De oudere mevrouw en ik hielden het nauwlettend in de gaten. En vier weken later, dat was dan al een stuk moeilijker te zien omdat de bomen niet meer zo kaal waren, werden de eerste reigertjes geboren. Je hoorde het meer dan dat je het zag. Een oorverdovende herrie.2015-03-02 15.12.26
Ik heb sinds mijn jeugd wel vaker door het park gelopen. En altijd kwamen er dan herinneringen aan vroeger naar boven. Maar blijkbaar heb ik niet meer in deze tijd van het jaar in het specifieke deel van het bos gelopen waar de reigers hun nesten bouwen. Tot zojuist. Bij het eerste krassen in de verte vlamde er al een brokje nostalgie op. Bijna automatisch leidden mijn voeten mij van het verharde pad af, het bospaadje de heuvel op. Meer dan twintig jaar geleden moet het geweest zijn, maar ik weet feilloos te vinden wat ik zoek, of wat mij zoekt, of teruggevonden heeft. Hoog in de bomen zitten ze, fier in hun grote nesten, terwijl andere koninklijk af en aan zweven op de wind, met nieuw bouwmateriaal in hun bek. Het is niet minder indrukwekkend dan toen ik hier als klein meisje elk jaar weer naar kwam kijken. Misschien is het zelfs indrukwekkender omdat er in mijn blik een vroeger en nu met elkaar versmolten zijn.

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Verbouwingsellende

2015-02-23 12.54.22We blijven heel kalm. Maar dan ook alleen omdat jij in mij zit, dat moge duidelijk zijn. Op zich is er best reden om te gaan gillen. Maar ik blijf heel rustig, omdat jij in mij zit. Dat de modder nu al door het hele huis zit, had ik waarschijnlijk moeten incalculeren. Maar sinds ik zwanger ben, is iets incalculeren -wat dan ook- niet mijn sterkste kant meer. Het enige wat ik zo ongeveer nog incalculeer is een pijnlijke bevalling over een maand of vier. Net stroomde het water krachtig ergens uit waar het niet uit had moeten stromen. De verbaasde blik op het gezicht van onze klusjesman gaf mij niet direct het idee dat hij alles onder controle had. Maar je moeder blijft heel kalm. Want ik heb jou in me en je slaapt. Ik wil je niet wakker maken met mijn onrust.

Van het harde boren in huis dat uitsluitend voor jou is, word je niet wakker. Het monotone geluid van een bakstenen muur die wordt afgebroken. Mannen die met zware veiligheidsschoenen door het huis heen stampen. Voor jou alleen. Zodat we je straks in een warme badkamer in badje kunnen doen, en later, als je wat groter bent in het grote bad, waar je met badeendjes zal spelen en we je uit badboekjes zullen voorlezen. Voorlopig liggen er vooral natte plassen water op de grond en houdt het irritante boren en drillen maar niet op. Er staan geen muren meer om de wc, dus je moeder plast boven op een emmer of zoekt een koffietent op om naar de wc te gaan. De verwarming is afgesloten, de buitendeuren staan open, het is ijskoud, en er is geen water meer. ‘s Nachts naar de wc kan wel, maar met zaklamp en een emmer water om door te spoelen. Een emmer water die ik zelf niet kan tillen, omdat ik nogal wat extra gewicht met me mee sjouw op het moment. Maar ik blijf heel kalm. Er wordt niet gegild. Jij slaapt, ik maak je niet wakker.

Maak Iets Maandag

DSCN5534 Met veel plezier kan ik de terugkeer van de Maak Iets Maandag aankondigen. En op verzoek nog wel. Ik was erg blij dat ik van meerdere kanten de vraag kreeg of de Maak Iets Maandag terug kon komen en tegelijkertijd raakte ik er een beetje van in de stress, want tijd om elke maandag iets te maken heb ik niet. Het is dus een oerdegelijk compromis geworden. Voortaan is elke laatste maandag van de maand een Maak Iets Maandag. Zet m in de agenda, dan gaan we samen weer leuke dingen maken…

Weet je nog dat ik die kast vol oude stofjes heb? Die kast die eigenlijk leeg zou moeten, maar waarvan het voorlopig al enorme winst zou zijn als ie gewoon iets minder vol zou zijn? In die kast liggen onder andere ook oude kussenslopen en tafellakens, met van die lekkere groene en oranje retro motieven. Ik heb ze ooit op een rommelmarkt meegenomen om er een rok van te maken, maar aangezien ik momenteel een gebrek aan tassen heb en een vriendinnetje van mij laatst een hele leuke kussenslooptas zelf gemaakt had, leek dit moment te roepen om een sloop tot tas te vermaken.

Zo gezegd zo gedaan? Ach, welnee. Er diende eerst een naaimachine uitgegraven te worden tussen stapels kinderkleertjes, kringloopspullen en spullen uit de schuur die een tijdelijk onderkomen zochten. Er diende bovendien een strijkijzer gekocht. Er diende plek te komen op tafel om de naaimachine neer te zetten, het zeer verkreukte kussensloop werd gemakshalve maar op de grond gestreken, en wilde niet ontkreuken ook. Er diende gebruiksaanwijzingen gezocht voor bovengenoemde naaimachine, want hoe krijg je de gewenste kleur draad op je spoeltje, hoe krijg je vervolgens dat spoeltje in je machine en hoe krijg je de boel dan ook nog naaiende? De ochtend en de middag zag ik moedeloos voorbijschieten. Het is weer even inkomen in de maakmodus.

Maar toen de draad op de juiste manier in de machine zat, was het klusje snel geklaard. Onderkant stikken, zijkanten stikken, een kind kan de was doen. Hengseltje in elkaar naaien en aan de bovenrand vastmaken. Tada, klaar is mijn tas. Niet slecht toch?