Guilty pleasures

Zomaar samen pizza eten op een doordeweekse dag. Terwijl de portemonnee hard schreeuwt dat we beter thuis kunnen gaan koken en overvolle agenda’s ons ook huiswaarts willen hebben, stappen wij lekker ondeugend toch de pizzeria binnen. Om even geen laptops tussen ons in te hebben, geen telefoons, privé of van het werk. Om even rustig van elkaars gezelschap te genieten. En van een lekkere pizza.

Achter ons zitten drie mannen van middelbare leeftijd. Ambtenaren, denkt mijn vriend. Ze tikken hun droge witte wijn sneller weg dan ik mijn sinas. Al hun collega’s gaan over de tong. In de keuken wordt de afgelopen dag doorgenomen. Van een rustig gesprek is allang geen sprake meer, de mannen achter ons overstemmen zelfs onze gedachten. Op de televisie speelt België tegen Algerije, uit de geluidsboxen kermt een Italiaanse zanger. Alle geluiden samen worden een soort enorm allesoverheersend Geluid. De pizza is echt superlekker. Verse tomaten, gorgonzola, olijven en kappertjes. En hoewel een diep gesprek er zo niet echt in zit, voelen we ons, te midden van alle herrie, een eilandje van rust, waar we samen heerlijk even zitten te spijbelen van alles wat verstandiger was geweest.

Les 1 van Desiree Jona Gold

Mijn ranke appelboompje doet eigenlijk de hele dag niet veel anders dan staan. Gewoon een beetje voor zich uit staren. Ze beweegt niet, praat niet, knippert niet met haar ogen, zwaait niet met haar armen. Ze staat. En daarmee geeft ze mij, waarschijnlijk zonder het zelf te weten en onbedoeld, een heel belangrijke les. Die ik natuurlijk graag met jullie deel.

Les 1 van mijn appelboom: sta als een boom

In mijn vele zoektochten naar handreikingen om van mijn migraine af te komen, was gronden een terugkerend sleutelwoord. Dus las ik boeken over gronden. En werd daar niet wijzer van. Ik bekeek filmpjes over gronden en werd daar niet wijzer van. Of misschien wel wijzer, maar in elk geval niet meer gegrond. Sinds yoga op mijn pad kwam, kan ik stukken beter gronden. En dat heb ik geleerd door de boomhouding. In de boomhouding lijn je jezelf letterlijk uit tussen hemel en aarde. En dat is dus precies wat mijn geliefde Desiree de hele dag doet. Ze grondt en reikt naar de hemel. Niets meer en niets minder. Die beeldschone dame in mijn achtertuin staat me daar gewoon de hele dag eraan te herinneren om in balans te zijn; gegrond en één met het universum.

Ik vind het bijzonder. Ik had mijn appelboom niet geassocieerd met yoga. Ik zag Desiree als een danseres, een ballerina en van dat beeld werd ik gelukkig. Nu blijk ik gewoon een privé yogalerares in de tuin te hebben en daarvan word ik nog gelukkiger. Terwijl zij aardt op haar nieuwe plek, haar wortels steeds dieper de grond in laat kronkelen, ben ik ook aan het aarden op mijn nieuwe plek. En steeds steviger aan het staan. Door me voor te stellen dat ik een stevig gegronde boom ben met mijn kruintje in de lucht, mijn armen als takken om me heen, voelt uit-balans-zijn als een windje dat speels om me heen waait. Me plagerig een beetje kietelt. Met mijn nieuwe vriendinnetje achter in de tuin kan ik de hele dag boompje spelen.

Geluk is … een appelboom

Mag ik even aan u voorstellen: Desiree, mijn appelboom. Desiree Jona Gold om helemaal volledig te zijn. Nu al met stip mijn favoriete tuinbewoonster. Sinds een paar dagen staat deze ranke dame in mijn minder ranke tuintje de hele boel aanzien te geven. Want een boom verheft een miezerig klein tuintje toch wel tot een heuse Tuin. Met een Tuin met een boom erin moet je niet fokken, weet je.

Ik schreef er al eerder over, dat ik zo graag een appelboom wilde. En dan die dingen die ik daarmee associeer. Nu staat La Grande Desiree als een knappe danseres alle planten, zelfs de vijg en de druif, de loef af te steken. Als verjaardagscadeau van mijn vriend staat die dame daar nu te pronken. Het is een trots exemplaartje.

Ik kan niet wachten tot er een eerste appel verschijnt. Dat Desiree kreunt onder het gewicht van die Jonagolds aan haar ballerina-takken. Deze zomer nog wil ik appels uit eigen tuin kunnen eten. Dat moet kunnen toch? Ik kijk Desiree gewoon tot bloei.

voor al mijn vrienden…

Door mijn nieuwe leven in Deventer ligt mijn focus erg op nieuwe dingen ontdekken en nieuwe mensen leren kennen. Ik had het daar laatst ook op yoga over –waar ook veel mensen zitten die voor de liefde naar Deventer zijn verhuisd, we lijken wel een clubje-. Iemand vertelde dat het haar meer dan twee jaar had gekost voor ze nieuwe vrienden had in deze nieuwe stad. Ik schrok daarvan en tegelijkertijd realiseerde ik me dat het onzin was om daarvan te schrikken. Alsof ik verlegen zit om vrienden. Ze wonen alleen niet meer heel erg in de buurt, nou ja, als dat het ergste is. Ze zijn het allemaal waard om de hele wereld voor over te reizen.
Voor mijn verjaardag kreeg ik een kaartje van een vroegere vriendin met wie ik sinds kort weer contact heb. Ik had haar altijd wel gemist en het voelt heel fijn om weer contact te hebben. Met een andere vriendin van vroeger heb ik sinds een jaar ook weer contact. Het is grappig hoe vriendschap moeiteloos een paar decennia overbrugt. Hoe je de draad gewoon weer op kan pakken waar je die jaren eerder hebt laten liggen. Zelfs een Atlantische Oceaan laat zich overbruggen door vriendschap. Dan maken die paar kilometers tussen Deventer en Utrecht (en waar dan ook) ook echt niet uit.
Ik ben heel blij in mijn nieuwe stad. Ik ben nog veel blijer met de lieve vrienden en vriendinnen die ik om me heen heb. Zo aan het begin van een nieuw levensjaar, terwijl de zon nog dapper doorschijnt en een merel me al enige tijd op prachtig gezang trakteert, vind ik het een mooi moment om daar even bij stil te staan. Ik ben een gezegend mens. Dank.

Ochtendritueel

Hoewel ik niet van opstaan houd, functioneer ik ‘s ochtends op mijn best. Dingen die ik belangrijk vind, probeer ik daarom in de ochtend te plannen. Ik heb van alles geprobeerd als ochtendritueel. Schrijven, mediteren, yoga, hardlopen. Het gaat een tijdje goed, maar dan komt de klad erin. Het enige wat door de jaren heen standhoudt, is mijn ochtendritueel met Willy de kat.

Mijn dag kan niet beginnen zonder koffie. Yogadagen uitgezonderd verlopen mijn vroege ochtenden elke dag identiek. De wekker gaat, ik sta –zeer onder protest- op, zet het koffiezetapparaat aan –zo een voor filterkoffie, kennen mensen dat nog, of zijn wij de laatste mensen op aarde die nog zo koffie drinken?-, zet melk in een pannetje op het vuur en in de wachttijd die er dan is, nestel ik me met Willy op de bank. Hij heeft dan al een tijdje om me heen staan dralen. Het moment dat ik naar de bank loop, miauwt Willy nog een ongeduldig toontje hoger en is bijna eerder op de bank dan dat ik een beetje goed kan gaan zitten.

Zo beginnen wij de dag samen. Hij krult zich op op mijn schoot of kruipt weg tussen mijn oksel. Vouwt zich op in mijn nek, pootje liefkozend op mijn arm. Zijn enthousiaste gespin dringt elke gedachte die eventueel door mij gedacht zou kunnen worden, weg. In het moment van de kat en mij is er niets anders dan de kat en ik en dit moment. Willy is de beste mindfulnessoefening die ik ken. We laden ons aan elkaar op. Zo gaan we met een flinke dosis liefde en aandacht vol goede moed de dag in.

En met koffie.

In gesprek met mezelf

IMG_20140602_090155

Maken jullie je dromen waar, Burgerweeskindjes?, vraagt de zangeres op het podium. Het is een goede vraag, die zijzelf tijdens de cd-presentatie van hun tienkoppige band, bevestigend kan beantwoorden. Een cd uitbrengen was haar grote droom. Terwijl de band Knarsetand vrijdagavond het Burgerweeshuis in Deventer liet trillen, en ik nog een biertje aan de bar ging halen, stelde ik mezelf die vraag ook: maak ik mijn dromen waar?

Alle leuke dingen die ik de afgelopen dagen heb gedaan (concert, musea, high tea, eten met vrienden) flitsen door mijn hoofd. Ja, ik maak mijn dromen waar, denk ik. Meteen daar achteraan komt de gedachte: nee, dat zijn allemaal leuke dingen, maar geen echte dromen. Vervolgens ben ik het oneens met mezelf, want op een bepaalde manier zijn het natuurlijk ook weer wel dromen. De droom is dan: tijd hebben om leuke dingen te doen. Maar is dat dan mijn grote droom, vraag ik mezelf. Denigrerend bijna, zo van: heb ik geen grotere dromen, betere dromen, smeuïger dromen? Ik kijk mezelf diep in de ogen en vraag: durf jij eigenlijk nog wel te dromen? Ik weet het eigenlijk niet, ben ik mijn grote dromen kwijt, sinds mijn grootste droom niet uitkwam?

Vroeger droomde ik ervan om schrijver te worden. Toen wilde ik moeder worden. Die droom overheerste alle andere dromen en kwam niet uit. Ik denk dat ik sindsdien niet meer heb durven dromen. Misschien is dat ook niet zo gek. Van overspannen thuis zitten vorig jaar naar nu weer lekker rondlopen en schrijven en leuke dingen doen is een enorme stap. En in die stap zit op het moment al mijn energie. Limonade maken gaat niet zomaar. Het kost best wat moeite om die citroenen tot goed weg te drinken sap te persen.

Dus maak ik mijn dromen waar? Ik denk dat mijn uitdaging is om weer te gaan dromen. Ik denk ook dat de tijd daar rijp voor is. Toe maar, fluister ik mezelf toe, droom maar. Een leven zonder dromen is als een tuin zonder bloemen.

Raindrops keep falling on my head

Ik had er eigenlijk al spijt van. Van mijn column in de regionale krant over hoe ik als nieuwe inwoner Deventer ervaar. Want er moesten foto’s bij. En op die foto’s moest ik staan. En ik ben niet erg goed in foto’s. En dat is zacht uitgedrukt. Ik heb mijn ogen dicht, kijk scheel, lach alsof ik kiespijn heb, of toon een driedubbele onderkin. Mijn idee was om me dan erg op de achtergrond te houden, liefst zelfs van achteren op de foto te laten zetten. Maar daar was de redactiechef het niet mee eens.

Gisteren moest het gaan gebeuren. De foto’s voor bij mijn opgewekte, allemaal-naar-buiten zomercolumn. In de stromende regen. Hoe dat eruitzag? Park in de regen. Verregende terrasjes. Uitgestorven normaal gesproken leuke drukke winkelstraten. Al bij de eerste foto, voor de Grote of Lebuïnuskerk (Grote óf Lebuïnuskerk? hoor ik iemand nu vragen) stap ik in een grote regenplas en heb de rest van de dag doorweekte voeten. Mijn haar druppelt lusteloos meer regen op de grond. Voor het eerst sinds jaren heb ik weer eens mascara opgedaan en die loopt in zwarte strepen over mijn gezicht. Natuurlijk had ik het weerbericht wel gecheckt vanmorgen, maar me daar vervolgens niets van aangetrokken. Het is mei immers, eind mei nota bene. Dan hoort het geen hele dag te regenen. Dus had ik een zomers hemdje aan. Met een zomers vest. Zomerse, niet-waterdichte gympen. En geen paraplu.

Tsja. Ik had er al spijt van. Toen die chef over foto’s begon, leek de column daarmee een vroege dood te sterven. En toch. En toch. Het was wel leuk. Ik vind door de regen fietsen best wel leuk. En eigenlijk past zo’n verregend koppie wel bij mij. Misschien zou je zelfs kunnen stellen dat de lezer van mijn column meer waar voor zijn geld krijgt, misschien is het juist door die regen wel heel erg ‘ik’ geworden. Ik heb drie weken in India op natte voeten rondgelopen, omdat deze zelfde gympen op de eerste dag al waren nat geregend. En natuurlijk ga ik niet met een paraplu lopen in India. En niet op goede schoenen en in warme kleren, want in India hoort het gewoon warm te zijn. Kan ik toch niets aan doen als het dat niet is. Ja, eigenlijk ben ik het wel ten voeten uit, zoals de fotograaf mij gisteren heeft vastgelegd.

En dat dan vandaag het zonnetje weer lijkt te gaan schijnen, ach. Regen maakt lekkere limonade.

Bureautuin

Het lijkt wel weer herfst ineens. Had ik net mijn zomerjurkjes tevoorschijn gehaald, kan ik ze weer opbergen. Mijn schoenen die nog nat zijn van gisteravond, heb ik verruild voor mijn warme pantoffels en op mijn flodderige zomerbroekje draag ik een dikke wintertrui. Het klinkt wel gezellig dat tikken van die regen op het dakraam, dat dan weer wel. En af en toe krijgt de dreigende lucht boven de volgroene bomen bijna iets magisch. Mijn warme Cup a Soupje versterkt het herfstgevoel.

Ik heb mezelf een papieren tuintje dat klaarlag om iemand anders blij mee te maken, cadeau gegeven. Als de zomer dan niet naar mij toe komt, dan sleep ik wel een zomers tuintje naar mijn eigen bureau toe. En alsof het zo moet zijn, belt mijn vriend op het moment dat ik me heel tevreden in mijn tuintje waan, met een leuke websitetip: www.noisli.com, waar je natuurgeluiden kan beluisteren. Nu heb ik niet alleen naast mijn laptop heel gezellig mijn tuintje staan, maar zingen er ook vogels in mijn werkkamer. Wat mij betreft mag het nog wel even door regenen, ik heb de zomer al in huis.

De wereld is een grote brievenbus

Limonade maken gaat voor mij ook over verbinding. Me connected voelen met de wereld, met de mensen om me heen. Daarom vind ik het concept van postcrossing zo leuk. Ik doe het te weinig, maar elke maand gaan er toch wel heel wat kaartjes de hele wereld over. En hoe leuk is het om post op de deurmat te vinden die niet in een saaie bank- of verzekeringsenvelop zit. Geschreven enveloppen, waar leuke kaartjes uit tevoorschijn komen, die iemand die mij niet kent speciaal voor mij beschreven heeft. Afgelopen week kreeg ik post uit Australië, Berlijn en Zuid-Afrika. Het jonge meisje uit Berlijn schrijft in heel schattig krom Engels dat zij niets zo leuk vindt als het lezen van boeken en de Zuid-Afrikaanse dame droomt ervan ooit naar Frankrijk te reizen om het Roland Garros tennistoernooi te zien.

Er is ook post uit Utrecht en Sardinië. Want het aantal niet-postcrossingkaarten neemt op de een of andere manier ook toe. Zelfs Willy, de kreupele wonderkat, kreeg post. Daar praat ie nu tegen, het kaartje staat in zijn mand. Wil jij ook eens zomaar een kaartje ontvangen (of ken je iemand die dringend leuke post nodig heeft), maar heb je geen zin om je aan te melden bij http://www.postcrossing.com, laat het me even weten, misschien komt er dan binnenkort wel een kaartje jouw kant op…

Save the planet

Wat een wijze laatste woorden van Wubbo Ockels.

Wij zijn het die de aarde vernietigen, en alleen wijzelf kunnen die vernietiging stoppen. Alleen wijzelf zijn verantwoordelijk voor onszelf. Laten we ‘het menselijke tijdperk’ begroeten. We zijn allemaal astronauten van het ruimteschip AARDE.

Maak Limonade

POSITIEVE DINGEN

Auteursarchief: maaklimonade