Fall in love!

IMG_20140322_121701

Op mijn bureau zwerven altijd briefjes rond met mooie uitspraken, of gewoon dingen die ik af en toe wil tegenkomen als korte reminders om van het leven te genieten, af en toe rust te nemen, aan mezelf te denken, aan anderen te denken. Dit is daar een van. Fall in love with as many things as possible. Oké, mijn zondagochtendlijst:

cappuccino op bed – narcissen – zon – mijn bed – versgebakken brood – markt – marktverkopers – mooi papier- mooie uitspraken – mijn vriendje – Willy de kat – warme douche – opkomende tomatenplantjes – gekookt eitje – schrijftips van Julia Cameron – Mumford and Sons – to-do-stempel – notitieblokjes – bloeiende Oleanderboom – modelbouwhuisje op het bureau van mijn vriend waar hij een stad van gaat bouwen – mijn vijg – blaffende honden van de achterburen –  het park naast de deur – knaloranje Palladiums – nostalgie – nieuwe Flow – wind door mijn haren voelen op de fiets – yoga:heldhouding – Deventer – klimop tegen de boomstam van de boom voor mijn raam – zingende merel – krokussen – paaseitjes – voorbijdrijvende wolken – al mijn vrienden en vriendinnen – India – papieren tuintje op mijn bureau – piepen van een trein die voorbijrijdt – mijn ringen – tandpasta – verse ananas – mijn engelentoilet – mijn Ganesha-altaar – mijn trommel en de herinneringen aan optredens die eraan kleven- Helleborus – kleurboek van vogels –  ongelezen boek dat wacht om gelezen te worden – het woord Namasté en het beeld van de handen gevouwen voor je borst – kaartjes in de brievenbus – plantenkasjes – inspiratiemail – mijn neefjes en nichtjes – de ouders van mijn neefjes en nichtjes – mooie stofjes – plotseling je geest overspoelende ideeën – mijn Siberische bedbank – kaasfondue – verse sinaasappelsap – lieve woorden – zaterdagmiddag in de stad zonder iets te hoeven – Angkor Wat – Ohm-mantra – brieven – door oude fotoalbums bladeren – tweedehands vondsten – vakantie – op mijn blote voeten door nat gras lopen – schommelen – de geur van net met Henna geverfd haar – eekhoorns – vlinders – hommels – ooievaars -reigers – de IJssel met mist erboven – de IJssel in de zon – lente –  herfst – Indiase curry – Thaise curry – pannenkoeken met kaas en appelstroop – de gedachte aan het gezicht van iemand die een lief kaartje van me in de brievenbus vindt – stilte – roofvogels – lammetjes in de wei – het tikken van regen op een tent – biertjes drinken met vrienden in de kroeg -zelf gekiemde taugé –  de geur van een bos net na een regenbui – bloesem – kleine plantjes in vintage theekopjes – zingen op de fiets – taal – een mooi gevonden zin – zelfgebakken appeltaart –  schone was

Waar houden jullie allemaal van?
Follow my blog with Bloglovin

Een fatale ontmoeting

Kakkerlak

Wat een consternatie gisteren! Het begon allemaal vrij rustig. Een pissebed in de kamer, kan gebeuren, niets aan de hand. Het arme beestje moest gewoon even naar buiten begeleid worden. En met een flinke hoeveelheid keukenpapier ben ik daar prima toe in staat. Dus. Situatie 1: Pissebed op keukenpapier in mijn linkerhand, ik doe met rechts de voordeur open, loopt er alsof ie al de hele dag aan het wachten was tot ik eindelijk eens die deur open zou doen- een megagrote spin doodgemoedelijk naar binnen. Alsof het zijn huis is. Goedemiddag meneer Spin, hoe maakt u het? Ik had het gevoel alsof ik een Annie M.G. Schmidt-verhaaltje was in gekatapulteerd. Kopje koffie, meneer Spin? Maar de spin had geen zin in een praatje en verdween onder een achtergebleven oud stuk vloerbedekking in de hal. Exit spin. En hoe hilarisch ook, ik was wel even geschrokken. Dus die arme pissebed lag weer op de grond. Pissebed weer op keukenpapier en nu via de achterdeur buiten gezet. Ga maar lekker buiten spelen.

Weer binnen valt mijn oog op een ander beest. Eerste gedachte: Kakkerlak. Tweede en derde gedachte ook. Eerste reactie: paniek. Tweede en derde reactie ook. Een kakkerlak komt nooit alleen, weet ik. Ik dwing mezelf tot ademen. Rustig. Think Lemonade. Wat moet een kakkerlak bij ons in huis? Het is theoretisch gezien mogelijk dat ie in mijn rugzak is mee gelift uit India. Daar ben ik niet lang geleden geweest. Het is theoretisch gezien ook mogelijk dat ie is meegekomen met de tweedehands spijkerbroeken van het Waterlooplein, die ik daar zaterdag heb gekocht. Het Beest beweegt gelukkig niet. Ik besluit dat ik niet alleen maar versteend kan blijven staan kijken; ik moet tot actie over gaan. Dus doe ik wat ik ook altijd in India doe als mijn kamer vergeven blijkt van kakkerlakken: ik zet er bekers en glazen en potten overheen. Want doodmaken durf ik niet. En laten lopen ook niet. Dus situatie 2: Glas met kakkerlak in halletje.       

Internet om raad gevraagd. Moeders om raad gevraagd. Hele huis grondig doorzocht en schoongemaakt. Voel me een beetje misselijk inmiddels. En twijfel. Deze kakkerlak heeft namelijk geen voelsprieten, en dat hebben alle kakkerlakken op internet wel. En de kakkerlakken zoals mijn moeder ze kent ook. Maar verder lijkt dit Beest echt op de plaatjes. En er ligt een wit balletje naast, dat zijn natuurlijk eitjes. Dat zegt internet namelijk ook.

Mijn vriend brengt me terug in de realiteit. Gelukkig. Waarom heb je een kever in een glas gevangen? Een kever? Denk je echt dat het een kever is? Ja hoor, doodgewone huis-tuin-en keuken-kever. Geen voelsprieten, iets wat vleugeltjes kunnen zijn. Naast een wit paprikapitje. Situatie 3: Dode kever – buiten. Arm beest. Om het leven gekomen op weg naar zijn bevrijding. Ik denk dat Annie M.G. Schmidt er iets van zou maken als: kijk uit als je een pissebed behulpzaam wilt zijn. Er kunnen slachtoffers vallen.     

’t Zijn net mensen…

IMG_20140315_214236

Ik woon sinds twee maanden in een nieuwe stad. In een nieuw huis. In een nieuwe straat. Ik dacht dat ik door te verhuizen en mijn baan op te zeggen mijn citroenen te slim af was, maar ze verhuisden gewoon mee. Ik struikel erover op de trap, in de douche. Ze hangen in de gordijnen om me zodra ik ´s ochtends mijn ogen open doe op de nek te springen. Citroenen laten zich niet wegstoppen. Ze willen aangekeken worden, gezien en gehoord worden; het zijn verdorie net mensen.

Allemaal ego, zegt mijn mediterende zelf, terwijl ik in kleermakerszit op mijn meditatiekussen zit. Een ego vol citroenen. Soms denk ik dat ik citroenen in mijn hoofd heb, in mijn hart, dat ik citroenen adem en dat er citroensap door mijn aderen stroomt. Allemaal vals ik, zegt mijn mediterende betweter. Alleen maar gedachten. Citroenen groeien aan bomen, niet in harten. Zure tranen bestaan niet. Mijn innerlijke citroen komt in opstand en zit onrustig te schuiven op mijn meditatiekussen. Citroenen houden niet van stilte. Citroenen hebben het te druk om te mediteren, het zijn écht net mensen.

Are you kidding me?

IMG_20140311_143500

In mijn voornemen om elke dag een uur computertijd in te ruilen voor buitentijd zat geen enkele restrictie ingebouwd dat die wandeling of fietstocht niet ergens heen zou mogen gaan. Dus fietste ik gisteren bij wijze van middagpauze naar het tuincentrum, om me te vergapen aan hortensias in de prachtigste kleuren en roze bloesemende boompjes, en om helemaal verliefd te worden op een klein nectarineboompje, dat instant geluk beloofde, maar in mijn tuin noch fietstas paste. Met aardbeienplanten aan mijn stuur, een Helleborus in mijn ene fietstas, viooltjes in mijn andere fietstas en potgrond onder de snelbinders fietste ik volledig uit balans terug naar huis. En was heel blij. En bleef ook de hele dag heel blij. Met die vrolijke kleurtjes, de zon die er maar geen genoeg van kreeg om die leuke plantjes te beschijnen.

Tot de zon onder ging. En mijn vriend thuiskwam, en een grote bloemenoase aantrof in zijn tuin. Volgende week gaat het sneeuwen, zei hij. Ik keek hem ongelovig aan. Echt niet. Toch? Hij bleef volhouden van wel. Dus heb ik de hele morgen alle weersites afgezocht. Het wordt wel iets kouder volgende week, maar nergens een teken van sneeuw. Zou hij me dan toch voor de gek hebben gehouden? Hij is meestal niet zon grapjas.

La la lente…

IMG_20140309_152331

Wat was het een heerlijk weekend. Begin maart en het voelt als zomer. Ik heb in mijn T-shirtje langs de IJssel gefietst, rosébier gedronken op een terrasje, een enkel lammetje in een wei toegezongen en overvliegende reigers nagewuifd. Elke keer verrukte kreetjes geslaakt bij weer een boom met roze bloesems. Mannen op heuse klompen begroet. Stadsmeisje op het platteland.

Stroom maar binnen met die vitamine D. Geweldig toch dat het goed voor je gezondheid is om naar buiten te gaan als de zon schijnt. Dat maakt het een stuk makkelijker om goed voor jezelf te zorgen. En aangenamer. Mijn voornemen voor deze lente en zomer: elke dag minstens een uur weg van mijn computer en een wandeling of fietstochtje maken. Ik heb er nu al zin in.    

Taugé is zo limonade

IMG_20140305_135132

Is taugé ook limonade maken, vraag ik me af. In het klaaglijke gemiauw van de kat denk ik een ja te horen. Nou denk ik dat de definitie van limonade van Willy de wonderkat zelfs kattenbrokjes zou omhelzen, of misschien juist, en melk en kattengras, maar ach, wat maakt het uit. Terwijl overal in huis gezaaide zaadjes heel voorzichtig en dapper hun kwetsbare kopjes boven de aarde uitsteken, is de taugé dat stadium allang voorbij. Ik heb een heel bos aan taugé op mijn plantentafeltje. Eet mij, roept het vanaf het kiemschaaltje. En dat zullen we dan maar doen. Het menu voor vandaag: gewokte tofu en taugé in ketjapsaus.

Openlucht bioscoop

IMG_20140305_124714

Maak Limonade. Wat bedoel ik daar dan eigenlijk mee, vroeg ik me af toen ik vanmorgen langs de IJssel fietste. Nou gewoon, antwoordde een stemmetje in mij: ook de leuke dingen zien. Zodat de citroenen even naar de achtergrond verdwijnen. Prompt stond ik op de rem, omdat er boven mij een soort gevecht al zag het er meer uit als een dans- gaande was tussen een roofvogel en een veel kleiner vogeltje, dat zich niet alleen dapper verdedigde tegen zijn veel grotere gevleugelde soortgenoot, maar zelfs heldhaftig tot de aanval over ging. Ik zette mijn fiets aan de kant van de weg en genoot van het schouwspel. Dit dus, dacht ik. Dit is limonade maken: oog hebben voor de mooie dingen om me heen. De citroenen de citroenen laten. De tijd nemen om langs de kant van de weg naar de lucht te staren. En de verbaasde blikken van voorbijgangers gewoon van me af te laten glijden. Voelen dat de wind die de vogels boven me in beweging houdt dezelfde is als die voorzichtig over mijn gezicht strijkt. Ik voel me een klein moment helemaal verbonden met vogels, lucht, weilanden, rivier. En de kleine vogel won!

Maak Limonade

IMG_20140304_195543

Ik ben een verzamelaar van mooie quotes. Alles wat ik tegenkom in boeken, tijdschriften, interviews, op muren in de stad en inspirerend vind, noteer ik in mijn boekje dat op dat moment al mijn zielenroerselen in zich bergt. Soms resoneert een uitspraak, doet letterlijk iets trillen diep van binnen, soms heb ik dat zelf niet eens door. Ik weet niet meer waar ik de uitspraak tegenkwam nieuw is ie natuurlijk niet- maar ik schreef When life gives you lemons, make lemonade niet alleen in mijn boekje, maar ook op een post-it met klaprozen- en die plakte ik op het toetsenbord van mijn laptop en daar staarde de citroenen me een paar weken aan. Tot het ineens begon te zingen, in me, ergens tussen mijn longen en mijn hart, maak limonade, tralala, maak limonade. En het liedje hield niet meer op. Het maak limonade achtervolgde me onder de douche, op de fiets, tijdens de yogales, tijdens een werkbespreking, tijdens het knuffelen met de kat, zelfs in bed hield een zacht neuriënd maak limonade me wakker.

Na een jaar overspannen thuis zitten en boos en verdrietig zijn om de Citroenen in mijn leven, is het Maak Limonade dat maar door me heen blijft zingen, welkom. Meer dan welkom. Ik ben al lang op zoek naar een manier om verder te gaan, zin te vinden, weer levenslust te krijgen, de citroenen de citroenen te laten. Nu het zingen maar niet wil ophouden, besluit ik het te omarmen.  Maak Limonade is vanaf vandaag mijn Strijdkreet. Met goede moed en ook wel iets van dapperheid trek ik ten strijde om van mijn citroenen limonade te maken!