een gegeven maand niet in de bek kijken

vrouw met hartMijn maand geven zit er bijna op. Ik ben blij als het voorbij is. Op deze manier, als het moet, is de lol er voor mij snel vanaf. Gisteren verscheen er een mailtje in mijn inbox met het volgende citaat van Swami Atmanand: I have given, I have to receive is the way to sorrow. I have received, I have to give is the way to happiness. We need to mature from the joy of getting to the joy of giving. Mooi toch weer, van die schijnbaar toevallige uitspraken die zo op het juiste moment bij je terechtkomen. Voor mij is de blijdschap van het geven gekoppeld aan spontaniteit, weet ik nu. Geven vanuit je hart en niet omdat je jezelf hebt opgelegd een maand lang te geven.

Wat heeft de afgelopen maand mij geleerd? Dat ik al veel geef. Maar dat het ook altijd meer kan. Ik kan bijvoorbeeld meer complimenten geven. Maar ook dat je soms gewoon nooit genoeg kan geven. Mijn donaties aan Nepal bijvoorbeeld, welk verschil maken mijn kleine beetjes nou helemaal? Wat natuurlijk geen reden is om dan maar niet te geven. Maar frustrerend is het wel. Ik dacht, misschien moeten we een grootscheepse kaartenactie opzetten, allemaal kaartjes sturen naar Nepal om de mensen daar te laten weten dat we aan ze denken en met ze meeleven, maar wie zit daar nou op te wachten als je geen dak boven je hoofd meer hebt en dringend verlegen zit om water en eten? Dus maar weer wat geld die kant op, in de wetenschap dat ik mijn eigen geweten aan het sussen ben. En dat ondertussen overal ter wereld mensen hulp nodig hebben.

Dat is denk ik het belangrijkste dat deze maand mij gegeven heeft; dat het me er weer even heel erg van bewust heeft gemaakt hoe bevoorrecht ik ben dat ik kan geven, dat ik iets te geven heb. Als je dat geluk hebt, -een huis vol spullen, een hart vol liefde- kan en mag je toch eigenlijk ook niet anders dan dat delen. Dat is limonade!

Vogels in de tuin

Terwijl ik op het moment zo weinig mogelijk buiten kom om onverwachte hagelbuien en zware windstoten te vermijden, zie ik in ons kleine tuintje van alles vrolijk rond hupsen. Vooral de voeder- en nestkastjes van de buurvrouw zijn favoriet. Koolmeesjes vliegen af en aan. Willy, onze wonderkat, kijkt het likkebaardend aan, doet af en toe een halfslachtige poging om zo’n vogeltje te grijpen, maar weet zelf ook dat hij kansloos is tegen die snelle gevederde hoogvliegers. Alsof wij daar iets aan kunnen doen, miauwt hij ons de hele dag de oren van het hoofd.
Om in één oogopslag te zien wie ook alweer onze gevleugelde vriendjes in de tuin zijn, heb ik een illustratie voor jullie gemaakt met de zes meest voorkomende vogels in de tuin: het roodborstje, de ekster, de merel, de huismus, het koolmeesje en de gaai. Leuk toch, om te weten wat er in je tuin rondscharrelt…Vogels in de tuin

Tijd voor lente

ooeivaars in nest

Het begint mij allemaal wat te lang te duren, dat winterse gedoe. Dat ik binnen nu en een week mijn winterjas uitgroei heeft daar slechts zijdelings iets mee te maken, ik verlang gewoon naar de lente. Ik verlang ernaar de eerste narcissen en krokussen te zien opkomen, de bomen te zien bloesemen. Ik verlang naar kwetterende vogeltjes, eerste schuchtere zonnestralen. Ik verlang ernaar mijn eigen plantjes te zaaien, niet in de vensterbank maar in de tuin. Ik verlang naar groen in plaats van grauw.

Gisteren in de trein van Deventer naar Amersfoort werd ik overvallen door een geluksmomentje. In de verte in een weiland zag ik een eerste ooievaarspaar in een nest. Niet duidelijk, want echt wel ver weg, maar duidelijk genoeg. En zonder te spreken wisten ze helder en scherp aan me over te brengen dat de lente er nu echt wel snel aan komt. In een vreemd ooievaarstaaltje lieten ze me weten dat er geen Elfstedentocht meer komt dit jaar, geen nieuwe sneeuwstormen, het is voorbij. We mogen ons uit onze warme winterholen bevrijden, onze stramme ledematen uitrekken na onze winterslaap, de lente komt eraan. De wind blies die boodschap van de ooievaars in het weiland zachtjes tegen het treinraam waardoor ik naar buiten keek.

Limonade Revolutie

limonade revolutieDe tijd is daar; ik voel het. Waaraan ik het voel? Geen flauw idee. Maar voelen doe ik het, zonder meer: het is tijd voor een revolutie! Een limonaderevolutie welteverstaan. Een keer-de-blik-naar-binnen-revolutie. Een wees-zelf-de-verandering-die-je-wilt-zien-in-de-wereld-revolutie. Een fluwelen revolutie van lieve woorden, glimlachen, vriendelijkheid en verantwoordelijkheid. Van aandacht voor elkaar, mildheid, oprechte belangstelling. Van kijken wat je de wereld te bieden hebt in plaats van wat de wereld jou.

Limonade maken is oog hebben voor de goede dingen om je heen. Door je citroenen even de citroenen te laten maak je limonade. Daar voel je je zelf beter van, maar dat geef je ook door. Limonade straal je uit, als positieve lichtflitsen, net zoals je zurige citroenen doorgeeft als stinkende modder. Wees een lotusbloem in een modderige wereld, zei Thich Nhat Hanh. Wees limonade in een citroenige wereld, zeg ik. Als je je aandacht richt op de kleine mooie dingen, worden ze vanzelf groot. De wereld wordt mooier als je voorbij je citroenen kijkt.

Limonademakers nemen verantwoordelijkheid. Voor de wereld en voor hun eigen rol daarin. Kom op mensen, ga de barricades op! Maak Limonade en deel ‘m uit. Laat de limonade door de straten stromen, door onze aders! Limonademakers aller landen, verenigt U!

Met je hoofd in de wolken

wolken drijven

Ik kan uren naar de wolken kijken. Ik zou het liefst nu schrijven dat ik dan lekker in het park in het gras naar boven lig te staren, blote armen, blote benen, kauwend op een grasspriet, maar dat zou een leugen zijn. Als ik al in een park in het gras lig, is dat op een kleedje, omdat ik erg onrustig word van al die kriebelige beestjes die in het gras wonen of er doorheen wandelen. Ik ben ervan overtuigd dat ik dat gevoel op een wolk niet zou hebben. Dat als ik op een wolk kon liggen, mijn armen en benen die wolk-substantie helemaal zouden willen voelen, zonder kleedje ertussen. Ik kan mezelf helemaal verliezen in de lucht. Al na een paar minuten wolken staren is het of ik de lucht ingezogen word, ik voel me letterlijk gewichtloos worden. Het onderscheid tussen boven en beneden verdwijnt volledig. Eigenlijk is het een heel meditatieve staat van zijn, er is alleen nog maar zijn. En een soort van zweven. Als ik later groot ben, zou ik wel een wolk willen zijn. Als ik later dood ben, zou ik wel een wolk willen zijn.
Wolken zijn hele goede afleiders op citroenmomenten. De simpele handeling van omhoog kijken, maakt je blik wijder. Het is een soort uitzoomen. De hele dag, 24 x 7, zijn we ingezoomd op ons eigen leventje, met alle daarbij behorende ellende. Door even uit te zoomen, kunnen we de dingen weer in proportie zien. Is het echt zo erg om elke maand drie dagen in te leveren aan de migraineduivel? Denk je er op je sterfbed aan terug dat jij altijd de afwas moet doen? Maakt het in het grote plaatje uit of jij kinderen op de wereld zet of een ander? Is het belangrijk dat anderen denken dat je er idioot uitziet in je hardloopkleren? Enzovoort enzovoort. Omhoog kijken geeft je afstand en die afstand is nodig om te zien wat echt belangrijk is en wat eigenlijk niet zo belangrijk is.
Dus: kijk omhoog lieve vrienden, kijk omhoog! Kijk naar de wolken die boven je hoofd voorbij drijven. Stel je voor waar ze heen gaan, hoe ze eruitzien, kijk omhoog. Wist je trouwens dat er een heuse Cloud Appreciation Society bestaat? Met meer dan 30000 leden! Allemaal wolkenstaarders. Op hun website vind je wolkennieuws, een wolk van de maand en een echt manifest, waarin ze verklaren dat een leven zonder wolken saai zou zijn en wolken niet genoeg naar waarde worden geschat. Kijk omhoog, zeggen deze wolkenstaarders ook. Bewonder de vergankelijke schoonheid en leef het leven met je hoofd in de wolken! Lieve mensen, kijk omhoog op deze prachtige oktoberdag!

World Post Day

postcrossing 2

Donderdag was het World Post Day. Ja, ik hoor je denken, een internationale postdag? WTF, weer een commerciële dag erbij? Deels terecht ook wel die gedachte, ongetwijfeld wordt er goed geld verdiend aan deze dag. Toch vind ik het een mooi initiatief. Post staat wat mij betreft namelijk voor verbinding. Dan denk ik dus niet aan de blauwe belastingdienst enveloppen of een aanbieding van een internetprovider, maar aan een leuke handgeschreven, misschien wel gekleurde, envelop, waar je voornaam ook opstaat –is het je weleens opgevallen dat je alleen al daaraan leuke en niet-leuke post kunt onderscheiden?- En uit die envelop komt dan een kaart of een brief of een knutsel die ergens op de wereld door iemand speciaal voor jou in een brievenbus is gedaan of naar een postkantoor is gebracht. Post waar je blij van wordt, post die je dag een oppepper geeft. En post, waarvan je weet dat als je zelf de afzender bent, die ergens ter wereld bij de ontvanger een lach op het gezicht gaat toveren. Dat soort post. Verbinding. Post, die de wereld een beetje kleiner maakt.

Mensen die al langer op mijn blog meelezen, weten dat ik een postcrosser ben. Maar wel eentje, die regelmatig de melding krijgt dat het hoog tijd is om weer eens wat post te gaan versturen, anders wordt mijn status even gepauzeerd. Ik vind het postcrossen een geweldig idee, en het is ook echt leuk om al die kaartjes van overal ter wereld te ontvangen. Maar ik heb ook een druk leven, waarin het er zelfs bij inschiet om vrienden kaartjes te sturen, laat staan dat het altijd lukt om tijd vrij te maken voor kaartjes naar onbekenden aan de andere kant van de wereld. Toch wil ik dat wel. Daarom had ik bedacht dat het leuk zou zijn om één keer in de maand een postcrossing-café te organiseren. Zodat je al die kaartjes op een avond die je daar speciaal voor bestempelt, schrijft en op de post doet. En andere postcrossers ontmoet en wellicht mensen die er nog nooit van gehoord hebben, op een leuk idee brengt. Een vaste donderdagavond per maand, zodat je de rest van de maand niet hoeft na te denken over kaartjes die je moet versturen, alleen maar blij de post uit je brievenbus mag vissen. Goed idee, toch?

We hebben hier in Deventer een leuke kaarten- en schrijfboekjeswinkel, waar heel groot POSTCROSSING op het raam geschilderd staat. De perfecte locatie dus voor zo’n postcrossing-café. Ze hebben er grote houten tafels staan, waarvan ze er dan een zouden moeten leegmaken, misschien een kan thee erbij en verder verkopen ze waarschijnlijk vooral veel kaarten op zo’n avond. Ik heb het idee er twee keer geopperd, maar helaas nooit meer iets op terug gehoord. Nou vraag ik me twee dingen af.
1. Zijn er onder jullie postcrossers, die zo’n postcrossing-café aanspreekt? Zouden jullie er heen gaan als het in de buurt was?
2. Zijn er onder jullie niet-postcrossers voor wie zo’n postcrossing-café in de buurt een reden zou zijn om ook te gaan postcrossen?
Ik ben erg benieuwd naar jullie antwoorden. Moet er een postcrossing-café komen of niet?

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.