Limonade heeft geen ander verlangen dan zichzelf te vervullen

Lemonade has no other desire but to fulfill itself.
But if you make lemonade and must needs have desires,
let these be your desires:
To melt and be like a running brook that sings its melody to the night.
To know the pain of too much tenderness.
To be wounded by your own understanding of lemonade;
and to bleed willingly and joyfully.
To wake at dawn with a winged heart
and give thanks for another day of lemonade making;
To rest at the noon hour and meditate lemonade’s ecstasy;
To return home at eventide with gratitude;
And then to sleep with a prayer for the lemonade in your heart
and a song of praise on your lips.

Vrij naar De profeet van Kahlil Gibran

Fijne kerst

uit het boek Het meisje met de zwavelstokjes, geïllustreerd door Bernadette

“Haar handen waren bijna bevroren van de kou. Ach, één zwavelstokje zou ze toch wel kunnen aansteken. Dat zou haar zo goed doen. Voorzichtig trok ze een zwavelstokje uit het bosje in haar hand. Rits – wat gaf dat een vonkenregen en wat brandde het mooi. Het zwavelstokje gaf een warme, heldere glans; toen ze haar hand er omheen hield, was het net een klein kaarsje.”

Wie kent het verhaal van het meisje met de zwavelstokjes van Hans Christian Andersen niet? Het arme meisje dat op haar blote voetjes door de sneeuw loopt en binnen in de huizen andermans feestvreugde ziet. Ze heeft het koud, ze heeft honger. Maar bij het schijnsel van haar zwavelstokjes ziet ze allemaal mooie dingen voor zich. Verlichte kerstbomen, lekker kersteten…

“Weer streek ze een zwavelstokje langs de muur af. Het licht straalde en in die glans stond haar oude grootmoeder glimlachend bij haar. ‘Grootmoeder’, riep het meisje. ‘O, neem mij toch mee! Ik weet dat je weer weg bent als het zwavelstokje uitdooft.’ Haastig streek het meisje alle overige zwavelstokjes van het bosje af. Ze wilde haar grootmoeder bij zich houden. De zwavelstokjes straalden met zo’n glans, dat het lichter werd dan op klaarlichte dag. Nog nooit was grootmoeder zo mooi en zo groot geweest. Ze nam het kleine meisje op de arm en in het stralende licht vlogen ze samen steeds verder omhoog. En daarboven was geen kou, geen honger, geen angst – ze waren bij God.”

Het meisje sterft van de kou. Net zoals er deze kerst andere meisjes van de kou, van de honger, door oorlog en ziekte, zullen sterven, terwijl wij lekker warm binnen met onze families aan tafel zitten. Een heel droevige gedachte, maar niet één die daarom maar weggestopt moet worden. Dit is ook de wereld waarin we leven. Reden des te meer om ons deze kerst nog meer dan alle andere dagen van het jaar te realiseren hoe goed wij het hebben, te genieten van de mensen met wie wij deze dagen mogen doorbrengen, te missen wie er niet bij kunnen zijn en dankbaar te zijn voor de warmte en de liefde waardoor we omringd worden.

Ik wens jullie een hele fijne kerst.

De lange donkere theetijd van de ziel

Omdat uw limonademaker geveld is door migraine komt deze Maak Iets Maandag te vervallen. Maar niet getreurd, we hebben iets veel leukers: limonade van onze gastblogger Wibo Kosters.

De lange donkere theetijd van de ziel

Voor je dit allemaal leest, wacht even, kijk nog eens naar die titel. Die prachtige, evocatieve en verschrikkelijk onlogische titel. De eerste keer dat ik hem las was ik meteen verkocht – het was een boek en ik nam het mee. Het beloofde iets van winteravonden, de melancholie van teveel straatverlichting en thuis de verwarming aan.

Het betreffende boek, the long dark teatime of the soul is van niemand minder dan Douglas Adams, schrijver van het legendarische the Hitchhiker’s guide to the galaxy. Hiermee waagde hij zich aan een nieuw genre, de detective. Alleen dan wel een holistische detective: Dirk Gently. Onder Adams-fans worden deze detectives vaak nog hoger gewaardeerd dan de ‘Hitchhiker’s guide’ boeken.

Op dit moment zit ik een beetje in een persoonlijke donkere theetijd van de ziel. Het jaar loopt op zijn einde, ik ben vooral heel erg moe, en er gebeurt van alles in mijn leven waar ik geen invloed op kan uitoefenen. En dan kun je je druk maken, óf je kunt limonade maken.

Dus heb ik the long dark teatime of the soul uit de kast gepakt en herlees die, in bed, met een stapel kussens in mijn rug. De telefoon is uit, mijn wederhelft heeft een puzzelboekje, en ik verlies me in prachtige zinnen, herontdek waarom ik dit boek zo waardeerde. Mijn limonade is dan ook dat er soms gewoon niet meer in zit. Als je dat accepteert ontstaat er ruimte om te genieten van wat je wel doet. Enjoy.

P.S. Als je niet van lezen houdt; ik lees net dat de detectives van Adams ook tot een televisieserie verwerkt zijn….

Postcrossing café

Ik heb jullie al regelmatig verteld dat ik een postcrosser ben, niet al te fanatiek, maar ik draag het initiatief een warm hart toe. Omdat we een perfecte locatie hebben hier in Deventer voor een postcrossing café leek me dat leuk om te organiseren. Dat ging niet helemaal vanzelf, maar uiteindelijk toch ook weer wel. Gisteravond was het eerste postcrossing café.
Ik was bang dat er niemand zou komen, maar we hadden een opkomst van 7 vrouwen; allemaal, behalve één, fanatieke postcrossers. Ineke Rouwendal, van de prachtige winkel Alternote, had wat tafels leeggemaakt in de winkel en het gezellig gemaakt met kerstkransjes en thee. Anneke was die middag bij de schrijfmarathon van Amnesty International geweest en had voorbeeldbrieven en adressen meegenomen, zodat we het nuttige met het aangename konden verenigen. Ik was daar heel blij mee, maar ik merkte dat de meeste dames eigenlijk vooral kwamen om kaartjes te kopen.
Ik heb mijn ogen uitgekeken. Terwijl ik me elke keer weer suf pieker over wat ik in godsnaam voor origineels op die kaarten kan zetten voor iemand die je niet kent, bleek het de andere postcrossers helemaal niet te gaan om de tekst, maar om de kaart zelf en de postzegel. Mijn hele romantische idee van postcrossing als verbindingsmiddel met vreemden over de hele wereld heeft daarbij wel een klein deukje opgelopen. Ik ben niet erg geïnteresseerd in een kaartje van de kerk in dorpje x aan de andere kant van de wereld of een bijzondere postzegel uit dat land, maar veel meer in wat de bewoonster van dat dorpje te vertellen heeft; wat ze doet, denkt, eet, leest. Dat is de verbinding die ik zoek via postcrossing. Ik wil het gevoel hebben dat ik de vrouwen (ja sorry, het zijn nou eenmaal vooral vrouwen) die mij een kaartje sturen, een beetje heb leren kennen. Over elke tekst denk ik heel goed en lang na. Omdat ik contact probeer te maken.
Ik denk dat dit postcrossing café voor mij een eenmalige flirt is geweest. Maar dat neemt niet weg dat ik wel gewoon mijn kaartjes blijf schrijven, zo af en toe. Om een vreemde aan de andere kant van de wereld heel kortstondig even te ontmoeten.

psst. vergeten jullie trouwens niet om af een toe een kijkje te nemen op de Gelukspost pagina…

Limonade Top Tien

December is natuurlijk ook de maand van de lijstjes. Verlanglijstjes, maar vooral toplijstjes. Top-tienen, top-twintigen, top-duizenden. Misschien heb je al gestemd voor de top-2000, misschien niet. Wij van maaklimonade.com gaan deze maand ook aan de lijstjes. We maken een top tien van limonadeboeken en limonadefilms. Daarvoor wil ik weten wat jouw beste limonadeboek aller tijden is en jouw beste limonadefilm aller tijden. Dat hoeven niet per se feelgood-films of boeken te zijn, integendeel. Culturele limonade zet je in mijn ogen op een positieve manier aan het denken, moedigt je misschien zelfs aan om dingen anders te doen, of laat je gewoon met een positief gevoel achter. Siddharta van Herman Hesse scoort bij mij hoog in mijn limonadeboeken top-tien. En Amélie doet het goed in mijn lijst van favoriete limonadefilms. Welke boeken en films vind jij heel erg limonade? Welke boeken en films mogen in de limonade top-tien absoluut niet ontbreken? Laat het me weten: je aller-aller-limonadeste boek en film.

Lesje tevredenheid

Er woonde in China een steenhouwer. Hij was ontevreden over zijn leven. Toen hij op een dag langs het prachtige huis van een rijk man liep, dacht hij: Deze man moet wel heel erg machtig zijn. Was ik maar zoals hij. In een flits werd de steenhouwer de rijke man. Hij bezat meer rijkdom dan hij ooit had kunnen dromen. Maar toen kwam er een hoge regeringsbeambte voorbij, vergezeld door bedienden en soldaten. Iedereen moest diep buigen voor de beambte. Wat is die man machtig, dacht de steenhouwer. Was ik maar zo machtig als hij. In een flits werd de steenhouwer de beambte. Hij werd rondgedragen in een stoel en overal bogen de mensen diep voor hem. Het was een hete zomerdag en de steenhouwer had het benauwd. Hij keek naar de zon en dacht: wat is de zon toch machtig, ik wou dat ik de zon was. De steenhouwer werd de zon. Hij scheen onbarmhartig op alle mensen en op het uitgedroogde land. Maar een enorme wolk schoof tussen de zon en de aarde, zodat zijn zonlicht de mensen en het land niet meer kon raken. Wat is die regenwolk machtig, dacht de steenhouwer, ik wilde dat ik de regenwolk was. De steenhouwer werd de regenwolk. Hij liet rivieren buiten hun oevers treden en overstroomde de akkers en de dorpen. Maar hij merkte dat hij werd weggeduwd door de wind. Wat is die machtig, dacht de steenhouwer, kon ik de wind maar zijn. En de steenhouwer werd de wind. Hij blies als een razende bomen uit de grond en de pannen van het dak. Maar na een tijdje stuitte hij op iets dat niet meegaf: het was een hele grote steen. Wat is die steen machtig, dacht hij, ik wilde dat ik die steen was. En de steenhouwer werd de steen. Hij was machtiger dan al het andere op de wereld. Tot hij het geluid hoorde van een hamer en een beitel die in de machtige steen hakten. Wat zou er nou nog machtiger kunnen zijn dan ik, vroeg hij zich af. Hij keek wie de hamer en beitel hanteerde, en zag daar een steenhouwer.

Troost voor dames

Yeah, we hebben een gastblogger! Wibo Kosters schreef de blog van vandaag. En wat mij betreft smaakt dat wel naar meer. Veel andere leuke dingen van hem zijn ook te lezen op zijn website: www.wibokosters.nl

Troost voor dames, troost voor iedereen

Annie M.G. Schmidt schreef de verhalenbundel ‘Troost voor dames’, vol observaties die de eerder genoemde dames wat troost, of in elk geval verstrooiing zouden moeten bieden. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik nog nooit een dame tegengekomen ben die positief berichtte over het troostende vermogen van deze verhalen, maar ik wil hem jullie van harte aanraden. Daarnaast kan ik ook afwassen, dansen door de kamer, aaien van katten en het sorteren van sokken aanbevelen.

De grondgedachte daarachter, en ik weet niet of Annie M.G. Schmidt met dat als uitgangspunt haar pen opgepakt heeft, is namelijk de aandacht afleiden. Het is namelijk zo dat alle gevoelens die niet alleen maar puur fysieke sensaties zijn, zoals een zere teen, of een kriebel in je keel, ontstaan zijn naar aanleiding van een gedachte. Dat ziet er ongeveer zo uit: Jet groet me niet op het werk > heb ik wat misdaan? > onzekerheid > ik kan het ook nooit goed doen > zelfmedelijden.
Schematisch ziet dat er zo uit: gebeurtenis > gedachte > gevoel > nog meer gedachten > nog meer gevoel. En al gauw ben je boos, verdrietig, bang, wat dan ook. En naarmate je gedachten door razen wordt dat gevoel dieper en groter en dat kan soms heel overweldigend zijn.

SOKKEN! En ik roep dat niet voor niets. DANSEN! Zet de radio aan, en ga dansen. Rangschik je sokken op de kleuren van de regenboog, LAAT EEN TEILTJE VOLLOPEN EN WAS AF! Waar het om gaat is dat je met aandacht en overgave iets gaat doen. En als je daarin slaagt, wordt die eindeloze stroom gedachten onderbroken. De gevoelens waar je net nog door geplaagd werd krijgen geen voeding meer, en na tien minuten van wat anders doen is dat gevoel weg.

Dat houdt natuurlijk niet in dat als je nu weer over hetzelfde na gaat denken, het niet weer heel groot wordt. Alleen weet je nu hoe je dat onderbreekt. Leid jezelf af, breng je aandacht ergens anders bij. Zoals ik Annie M.G. Schmidt nu graag even deze woorden in de mond leg: “Dames, afleiding is troost. En ik weet dat ik dat niet zo heb gezegd, maar een dame heeft maar een half woord nodig”. En nee, het is geen oplossing voor het oorspronkelijke probleem, maar als je eenmaal ziet hoe je gedachten een loopje met je nemen, dan kun je mooi een loopje terug met jouw gedachten nemen, en dan blijkt vaak dat die oorspronkelijke gebeurtenis niet meer is dan een incident, een toeval.

Wibo Kosters

En de stand is…

Op deze laatste oktoberdag blik ik terug op de Buy Nothing New maand, die voor mij eigenlijk een Buy Nothing At All maand was. Heb ik echt helemaal niets gekocht? Nee, alleen eten, drinken en een tube tandpasta. Was dat moeilijk? Nee, wat is nou een maand.

Heb ik dan helemaal niks gemist? Die vraag stelde mijn moeder me ook op een maandagavond, ergens midden in de maand, toen we ’s avonds nog even een kopje koffie bij ze gingen drinken. Het enige wat ik miste waren bloemen. Af en toe een bosje bloemen voor mezelf kopen is echt een cadeautje waar ik gelukkig van word. Mijn bosje lampionnetjesbloemen was eigenlijk op de eerste dag van oktober al wel aan vervanging toe, maar ja, dat mocht dus niet. Het leuke daarvan was dat ze in plaats van in de groencontainer nu aan een streng kerstlichtjes belandden, zodat ik er toch nog van kon genieten, maar dan op een iets andere manier. En nog leuker was dat me de volgende dag enorme bossen bloemen letterlijk in de schoot werden geworpen tijdens de opening van A Floral Affair, een spectaculaire lievelingsbloemenmodeshow van Bas Kosters. Dat had het universum wel even goed voor me geregeld.

Liep ik dan helemaal nergens tegenaan? Oh jawel hoor. Waar ik echt wel een beetje mee heb geworsteld, is dat ik veel van wat ik koop, vooral koop om een kleine zelfstandige winkel of een kunstenaar te steunen. Die reden is vaak belangrijker dan dat ik die dingen nou zelf heel hard nodig heb. En die reden vind ik ook een heel goede reden. What to do?

Eigenlijk heb ik na deze maand niets kopen twee dingen besloten: 1. Ik blijf spullen kopen van kleine zelfstandigen en kunstenaars, maar alleen als ik een cadeautje voor iemand nodig heb. 2. Als ik behoefte heb aan troost, ga ik niet meer de stad in. Achter mijn ‘troostkopen’ zit eigenlijk een behoefte aan aandacht voor mezelf. Ik ga deze behoefte aan rustpuntjes vanaf nu anders invullen. Ik ga mezelf toestaan om op zulke momenten even suf op de bank te hangen met wat voor sufs dan ook, een breiwerkje, een kleurboek, een tijdschrift, in plaats van iets te kopen dat verwijst naar zo’n rustmoment zonder mezelf dat ooit toe te staan. Ik heb een hele lade vol spullen ontdekt die allemaal rust in je hoofd en even lekker bezig zijn beloven. In plaats van daar nog meer van aan te schaffen, sta ik mezelf vanaf vandaag toe om die spullen te gebruiken. Mooie besluiten toch?

Heeft er van jullie nog iemand de uitdaging aangenomen om een maand lang geen (nieuwe) spullen te kopen? En hoe is je dat bevallen?

Herfst volgens Toon Tellegen

limonade haiku

Vers ontwaakt uit de migrainesluimer voelt het altijd een beetje alsof ik herboren ben. Er is een wat wantrouwend wakker worden, een verwonderd constateren dat ik er nog ben en dat de wereld er nog is en dat ik die wereld kan bekijken zonder het gevoel dat er een vrachtwagen over mijn hoofd rijdt. Tegenover elk migrainesterven staat die nieuwe frisse blik, alsof je de wereld voor het eerst ziet.

Ik ga jullie vandaag uitnodigen om een haiku te schrijven. Waarom, zal je heel terecht vragen. Nou, dat kan ik uitleggen. In de Happinez vertelde een bekende haiku-dichteres dat het schrijven van haiku’s eigenlijk een soort meditatie is. Een heel erg in-het-nu-zijn. En meditatie is limonade. In-het-nu-zijn is limonade. Dus moeten haiku’s ook wel hartstikke limonade zijn.

De regels zijn simpel. Een haiku bestaat uit drie regels van vijf, zeven en vijf lettergrepen, zeventien in totaal dus, en bevat een woord dat naar een seizoen verwijst. Zoals ik het begrijp, is het schrijven van een haiku eigenlijk meer een oefening in kijken dan in schrijven. Het wonderlijke zien in het alledaagse. En daar laat ik graag mijn frisse after-migraineblik op los.
Een eerste poging:

Geel herfstblad in boom
een lied zingt door de takken –
een zomer die dooft.

We blijven even bij hetzelfde thema:

Woest-winde adem
de bladeren dansen wild –
de zomer vertrekt.

Eentje van mijn man, die hij zo uit zij mouw schudde, toen hij hoorde wat ik aan het doen was:

Koe op het water
het vlotje deint in de stroom –
loei lekker verder.

Een haiku moet eigenlijk ook nog een verrassende wending in zich hebben, maar dat is misschien meer iets voor gevorderden. Alhoewel, een limonade haiku zou weleens onvermijdelijk tot een verrassende wending kunnen leiden. Laten we ’t maar proberen:

Het gerucht van fruit
de smaak van gevangen zon –
zooo limonade

Hmm, ik ben nog niet tevreden. Dit kunnen jullie vast beter. Doen jullie mee? Keer jullie verwonderde blikken binnenstebuiten en maak er limonade haiku’s van.

Maak Limonade

POSITIEVE DINGEN

Categorie archief: inspiratie