voor al mijn vrienden…

vriendschap

Door mijn nieuwe leven in Deventer ligt mijn focus erg op nieuwe dingen ontdekken en nieuwe mensen leren kennen. Ik had het daar laatst ook op yoga over –waar ook veel mensen zitten die voor de liefde naar Deventer zijn verhuisd, we lijken wel een clubje-. Iemand vertelde dat het haar meer dan twee jaar had gekost voor ze nieuwe vrienden had in deze nieuwe stad. Ik schrok daarvan en tegelijkertijd realiseerde ik me dat het onzin was om daarvan te schrikken. Alsof ik verlegen zit om vrienden. Ze wonen alleen niet meer heel erg in de buurt, nou ja, als dat het ergste is. Ze zijn het allemaal waard om de hele wereld voor over te reizen.
Voor mijn verjaardag kreeg ik een kaartje van een vroegere vriendin met wie ik sinds kort weer contact heb. Ik had haar altijd wel gemist en het voelt heel fijn om weer contact te hebben. Met een andere vriendin van vroeger heb ik sinds een jaar ook weer contact. Het is grappig hoe vriendschap moeiteloos een paar decennia overbrugt. Hoe je de draad gewoon weer op kan pakken waar je die jaren eerder hebt laten liggen. Zelfs een Atlantische Oceaan laat zich overbruggen door vriendschap. Dan maken die paar kilometers tussen Deventer en Utrecht (en waar dan ook) ook echt niet uit.
Ik ben heel blij in mijn nieuwe stad. Ik ben nog veel blijer met de lieve vrienden en vriendinnen die ik om me heen heb. Zo aan het begin van een nieuw levensjaar, terwijl de zon nog dapper doorschijnt en een merel me al enige tijd op prachtig gezang trakteert, vind ik het een mooi moment om daar even bij stil te staan. Ik ben een gezegend mens. Dank.

Ochtendritueel

ochtendritueel

Hoewel ik niet van opstaan houd, functioneer ik ‘s ochtends op mijn best. Dingen die ik belangrijk vind, probeer ik daarom in de ochtend te plannen. Ik heb van alles geprobeerd als ochtendritueel. Schrijven, mediteren, yoga, hardlopen. Het gaat een tijdje goed, maar dan komt de klad erin. Het enige wat door de jaren heen standhoudt, is mijn ochtendritueel met Willy de kat.

Mijn dag kan niet beginnen zonder koffie. Yogadagen uitgezonderd verlopen mijn vroege ochtenden elke dag identiek. De wekker gaat, ik sta –zeer onder protest- op, zet het koffiezetapparaat aan –zo een voor filterkoffie, kennen mensen dat nog, of zijn wij de laatste mensen op aarde die nog zo koffie drinken?-, zet melk in een pannetje op het vuur en in de wachttijd die er dan is, nestel ik me met Willy op de bank. Hij heeft dan al een tijdje om me heen staan dralen. Het moment dat ik naar de bank loop, miauwt Willy nog een ongeduldig toontje hoger en is bijna eerder op de bank dan dat ik een beetje goed kan gaan zitten.

Zo beginnen wij de dag samen. Hij krult zich op op mijn schoot of kruipt weg tussen mijn oksel. Vouwt zich op in mijn nek, pootje liefkozend op mijn arm. Zijn enthousiaste gespin dringt elke gedachte die eventueel door mij gedacht zou kunnen worden, weg. In het moment van de kat en mij is er niets anders dan de kat en ik en dit moment. Willy is de beste mindfulnessoefening die ik ken. We laden ons aan elkaar op. Zo gaan we met een flinke dosis liefde en aandacht vol goede moed de dag in.

En met koffie.

Raindrops keep falling on my head

regenbui4

Ik had er eigenlijk al spijt van. Van mijn column in de regionale krant over hoe ik als nieuwe inwoner Deventer ervaar. Want er moesten foto’s bij. En op die foto’s moest ik staan. En ik ben niet erg goed in foto’s. En dat is zacht uitgedrukt. Ik heb mijn ogen dicht, kijk scheel, lach alsof ik kiespijn heb, of toon een driedubbele onderkin. Mijn idee was om me dan erg op de achtergrond te houden, liefst zelfs van achteren op de foto te laten zetten. Maar daar was de redactiechef het niet mee eens.

Gisteren moest het gaan gebeuren. De foto’s voor bij mijn opgewekte, allemaal-naar-buiten zomercolumn. In de stromende regen. Hoe dat eruitzag? Park in de regen. Verregende terrasjes. Uitgestorven normaal gesproken leuke drukke winkelstraten. Al bij de eerste foto, voor de Grote of Lebuïnuskerk (Grote óf Lebuïnuskerk? hoor ik iemand nu vragen) stap ik in een grote regenplas en heb de rest van de dag doorweekte voeten. Mijn haar druppelt lusteloos meer regen op de grond. Voor het eerst sinds jaren heb ik weer eens mascara opgedaan en die loopt in zwarte strepen over mijn gezicht. Natuurlijk had ik het weerbericht wel gecheckt vanmorgen, maar me daar vervolgens niets van aangetrokken. Het is mei immers, eind mei nota bene. Dan hoort het geen hele dag te regenen. Dus had ik een zomers hemdje aan. Met een zomers vest. Zomerse, niet-waterdichte gympen. En geen paraplu.

Tsja. Ik had er al spijt van. Toen die chef over foto’s begon, leek de column daarmee een vroege dood te sterven. En toch. En toch. Het was wel leuk. Ik vind door de regen fietsen best wel leuk. En eigenlijk past zo’n verregend koppie wel bij mij. Misschien zou je zelfs kunnen stellen dat de lezer van mijn column meer waar voor zijn geld krijgt, misschien is het juist door die regen wel heel erg ‘ik’ geworden. Ik heb drie weken in India op natte voeten rondgelopen, omdat deze zelfde gympen op de eerste dag al waren nat geregend. En natuurlijk ga ik niet met een paraplu lopen in India. En niet op goede schoenen en in warme kleren, want in India hoort het gewoon warm te zijn. Kan ik toch niets aan doen als het dat niet is. Ja, eigenlijk ben ik het wel ten voeten uit, zoals de fotograaf mij gisteren heeft vastgelegd.

En dat dan vandaag het zonnetje weer lijkt te gaan schijnen, ach. Regen maakt lekkere limonade.

Bureautuin

IMG_20140307_144920

Het lijkt wel weer herfst ineens. Had ik net mijn zomerjurkjes tevoorschijn gehaald, kan ik ze weer opbergen. Mijn schoenen die nog nat zijn van gisteravond, heb ik verruild voor mijn warme pantoffels en op mijn flodderige zomerbroekje draag ik een dikke wintertrui. Het klinkt wel gezellig dat tikken van die regen op het dakraam, dat dan weer wel. En af en toe krijgt de dreigende lucht boven de volgroene bomen bijna iets magisch. Mijn warme Cup a Soupje versterkt het herfstgevoel.

Ik heb mezelf een papieren tuintje dat klaarlag om iemand anders blij mee te maken, cadeau gegeven. Als de zomer dan niet naar mij toe komt, dan sleep ik wel een zomers tuintje naar mijn eigen bureau toe. En alsof het zo moet zijn, belt mijn vriend op het moment dat ik me heel tevreden in mijn tuintje waan, met een leuke websitetip: www.noisli.com, waar je natuurgeluiden kan beluisteren. Nu heb ik niet alleen naast mijn laptop heel gezellig mijn tuintje staan, maar zingen er ook vogels in mijn werkkamer. Wat mij betreft mag het nog wel even door regenen, ik heb de zomer al in huis.

De wereld is een grote brievenbus

kaartjes

Limonade maken gaat voor mij ook over verbinding. Me connected voelen met de wereld, met de mensen om me heen. Daarom vind ik het concept van postcrossing zo leuk. Ik doe het te weinig, maar elke maand gaan er toch wel heel wat kaartjes de hele wereld over. En hoe leuk is het om post op de deurmat te vinden die niet in een saaie bank- of verzekeringsenvelop zit. Geschreven enveloppen, waar leuke kaartjes uit tevoorschijn komen, die iemand die mij niet kent speciaal voor mij beschreven heeft. Afgelopen week kreeg ik post uit Australië, Berlijn en Zuid-Afrika. Het jonge meisje uit Berlijn schrijft in heel schattig krom Engels dat zij niets zo leuk vindt als het lezen van boeken en de Zuid-Afrikaanse dame droomt ervan ooit naar Frankrijk te reizen om het Roland Garros tennistoernooi te zien.

Er is ook post uit Utrecht en Sardinië. Want het aantal niet-postcrossingkaarten neemt op de een of andere manier ook toe. Zelfs Willy, de kreupele wonderkat, kreeg post. Daar praat ie nu tegen, het kaartje staat in zijn mand. Wil jij ook eens zomaar een kaartje ontvangen (of ken je iemand die dringend leuke post nodig heeft), maar heb je geen zin om je aan te melden bij http://www.postcrossing.com, laat het me even weten, misschien komt er dan binnenkort wel een kaartje jouw kant op…

Is meer het nieuwe minder – deel 2

Ik ben jullie nog een verslag verschuldigd van hoe het me op 5 mei op de vrijmarkt is vergaan. Nou, ik kan daar kort over zijn: eigenlijk heel goed. Mijn missie was een jas en ik kwam thuis met een jas en een boek, en ook dat boek kon ik goed aan mezelf verantwoorden. Het paste gewoon in één klein plastic tasje. Goed gedaan dus. Maar daarmee is mijn experiment niet helemaal geslaagd, of misschien juist wel. Feit is dat er gewoon weinig leuke spullen te koop werden aangeboden. Dat hoorde ik andere rommelaars ook zeggen. En dat maakt het natuurlijk makkelijker om met weinig spullen thuis te komen. Waarmee ik mijn eerdere vraag of het kopen om het kopen is ontkennend kan beantwoorden. Het gaat dus wel degelijk om wat er gekocht wordt en niet om het kopen zelf.

Wat ik me nu vooral afvraag is of er echt weinig leuke dingen waren of dat mijn lichte obsessie met ‘minder spullen’ mijn blik kritischer maakte en daardoor minder spullen als ‘leuk’ aanmerkte. Ik denk eigenlijk dat het allebei is. Ik denk dat ik mezelf voor de gek houd als ik nu zou zeggen dat ik blijkbaar geen behoefte meer heb aan spullen, maar ik denk ook dat ik mezelf wel een beetje credit mag geven omdat ik blijkbaar toch kritischer tegenover spullen sta. Het is hoe dan ook te vroeg om wat voor conclusies dan ook te trekken. Want mijn rommelmarktantenne staat net als altijd gewoon uit. Het pikt nog even geen signaal uit de ether op, maar dat zal ongetwijfeld komen. En dan komt het erop aan. Weet ik me dan ook zo goed te beheersen? De tijd zal het leren.

Meer is het nieuwe minder, of toch niet?

koningsdag 2

Met mijn verhuizing naar Deventer zijn er heel veel spullen weggegaan. Niet alleen grote spullen als meubels, maar ook veel kleren, dvd’s, boeken en eh… dingen. Vazen, beeldjes, kandelaars, stenen, dat soort meuk. Elke dag weer nieuwe tassen naar de Emmaus. Nu we in Deventer twee huishoudens weer tot één hebben gemaakt, gaan er nog steeds elke week tassen naar de kringloop. We blijven spullen wegdoen. Minder spullen is het motto.

En dus komen we na Koningsdag thuis met: twee jassen, vijf spijkerbroeken, twee andere broeken, vijf boeken, drie vesten, drie T-shirts, een tas vol oude lego en autootjes en een sjaaltje. En dan ben ik vast nog wel iets vergeten op te noemen. Oh ja, een geweldige tekening van mijn lief en mij, mangastijl.

Tsja. En terwijl we onze zeven boodschappentassen in de trein mee naar huis zeulen, maken we al plannen voor de vrijmarkt van volgende week, op bevrijdingsdag. Want dat is echt de leukste van het jaar. Ons hoofd zegt wel MINDER, maar vanbinnen blijven we MEER willen. En volgens mij is het niet eens om het hebben van die spullen, maar omdat het kopen ervan zo leuk is. Het zoeken naar koopjes, het afdingen, kijken hoe ver je kan gaan. De leuke gesprekken die bij elk kraampje hetzelfde en weer totaal anders zijn. De cd’s die je ruilt voor een biertje. De stukjes geschiedenis die de spullen die we kopen al aan zich hebben kleven, en die wij verder mogen uitbouwen. Een kwart verdwijnt waarschijnlijk in een tas voor de kringloop, maar dat maakt niet uit, dan wordt iemand anders er blij van.

Ik denk dat het zo werkt: we willen rust om ons heen. Minder spullen belooft meer rust. Maar het wegdoen van spullen leidt niet automatisch tot meer rust. Dus zijn we teleurgesteld en voelen ons onrustig. Die onrust in onszelf proberen we weg te kopen met nieuwe spullen. En dat geeft weer onrust, en dus willen we meer spullen. Enzovoort. Ik ga zo te midden van mijn nieuw verworven spullen een half uur mediteren en besluit daarna wat er mag blijven. En voor alles wat er blijft, gaat er iets anders weg. Adem in adem uit. Mijn boek van Sri Sri Ravi Shankar over de kracht van stilte blijft. 100 Recepten voor muffins gaat eruit. Kan ik daar iemand blij mee maken?

Een nieuw begin

paashaas

Hoe moet je limonade maken van een Pasen die grotendeels in het ziekenhuis werd doorgebracht? Ik denk door allereerst de hoofdrolspelers aan jullie voor te stellen: mijn schoonmoeder en een paashaas.
Die haas rende zichzelf midden in de nacht tussen Groningen en Deventer te pletter tegen onze auto, toen we donderdagnacht terugreden uit het UMCG van een levertransplantatie voor mijn schoonmoeder die niet doorging omdat de lever werd afgekeurd. Deze haas is niet meer dan symbolisch: een teken dat er met Pasen opnieuw iemand zou sterven met een voor haar geschikte lever.
Dan mijn schoonmoeder. Ik weet niet of zij aan de paaseieren zat toen het telefoontje op eerste paasdag haar vertelde dat ze weer snel naar het ziekenhuis moest komen. Misschien keek ze televisie. Of lag ze te slapen. Waarschijnlijk was er in de tuin een kat aan het miauwen. Dit is speculatie. Ik weet wel dat ze bang was vlak voor ze de OK in ging, en heel dapper. Ik weet dat ze haar oude lever in de OK achterliet en tien uur later met een nieuwe lever naar de IC werd gereden. Ik weet dat ze daar nu met tientallen slangetjes en draadjes aan allerlei piepende en knipperende apparaten is vastgekoppeld.
Pasen draagt de belofte in zich van een nieuw begin. Al die eieren, bloemen, broedende vogels, lammetjes in de wei. Met Pasen bruist alles van nieuw leven. En een nieuwe lever voor mijn schoonmoeder betekent voor haar in zekere zin ook een nieuw leven. Er waren geen paaseitjes in het ziekenhuis. Maar er was een haas die een nieuwe lever bracht. En dat is een heel goed begin. Misschien een wat povere poging tot limonade, ik weet het. En een dappere schoonmoeder die beter verdient. Maar in elk geval limonade gemaakt met heel veel liefde.

Ik adopteer een appelboom

tuinkers sla

Heb ik mijn roeping gemist, vroeg ik me gisteren af terwijl ik de sla uit de tuin aan het oogsten was, er wat zelf gekiemde tuinkers doorheen deed en bieslook uit de tuin plukte. Ik keek om me heen, zag de aardbeienplantjes vrolijk de lucht in schieten, paprika en komkommer dapper verder groeien en de door slakken aangevreten radijs zich weer herstellen. Terwijl ik de veel te lang verwaarloosde tomatenplantjes eindelijk verpotte, bedacht ik dat ik binnen op de vensterbank nog ui, lavendel en wat kruiden had gezaaid, die inmiddels ook wel een buitenplekje verdienden.
Het liefst zou ik een appelboom hebben. Nog liever een appelboomgaard. En het allerliefst een kersenboomgaard. Maar in ons tuintje van 2 x 3 is dat niet erg haalbaar. Dus ben ik blij met mijn aalbessenstruik, met mijn doornloze braamstruik met extra doorns en mijn vijg. En de druif van de buurvrouw. Maar toch, een echte boom… Waar je een schommel in kan hangen. En dan een kindje op de schommel dat eindeloos geduwd wil worden…
Maak Limonade is voor mij: die laatste gedachte niet denken. Of er in elk geval niet te lang bij stil blijven staan. Bedenken dat het ook fijn is om zelf bij maanlicht onder bloesemende takken te schommelen. Met mijn innerlijke kind. Of zoiets. Ik denk dat ik een appelboom ga adopteren. Dat kan. Dan krijg je een eigen boom met een naambordje en die mag je dan in het najaar zelf leeg komen plukken. Geweldig toch? Niet zo leuk als een boom in eigen tuin, maar toch een goed alternatief. En dan ga ik zelf vijf kilo appels plukken. Met mijn innerlijke kind. Als dat geen lekkere Limonade geeft.

Fall in love!

IMG_20140322_121701

Op mijn bureau zwerven altijd briefjes rond met mooie uitspraken, of gewoon dingen die ik af en toe wil tegenkomen als korte reminders om van het leven te genieten, af en toe rust te nemen, aan mezelf te denken, aan anderen te denken. Dit is daar een van. Fall in love with as many things as possible. Oké, mijn zondagochtendlijst:

cappuccino op bed – narcissen – zon – mijn bed – versgebakken brood – markt – marktverkopers – mooi papier- mooie uitspraken – mijn vriendje – Willy de kat – warme douche – opkomende tomatenplantjes – gekookt eitje – schrijftips van Julia Cameron – Mumford and Sons – to-do-stempel – notitieblokjes – bloeiende Oleanderboom – modelbouwhuisje op het bureau van mijn vriend waar hij een stad van gaat bouwen – mijn vijg – blaffende honden van de achterburen –  het park naast de deur – knaloranje Palladiums – nostalgie – nieuwe Flow – wind door mijn haren voelen op de fiets – yoga:heldhouding – Deventer – klimop tegen de boomstam van de boom voor mijn raam – zingende merel – krokussen – paaseitjes – voorbijdrijvende wolken – al mijn vrienden en vriendinnen – India – papieren tuintje op mijn bureau – piepen van een trein die voorbijrijdt – mijn ringen – tandpasta – verse ananas – mijn engelentoilet – mijn Ganesha-altaar – mijn trommel en de herinneringen aan optredens die eraan kleven- Helleborus – kleurboek van vogels –  ongelezen boek dat wacht om gelezen te worden – het woord Namasté en het beeld van de handen gevouwen voor je borst – kaartjes in de brievenbus – plantenkasjes – inspiratiemail – mijn neefjes en nichtjes – de ouders van mijn neefjes en nichtjes – mooie stofjes – plotseling je geest overspoelende ideeën – mijn Siberische bedbank – kaasfondue – verse sinaasappelsap – lieve woorden – zaterdagmiddag in de stad zonder iets te hoeven – Angkor Wat – Ohm-mantra – brieven – door oude fotoalbums bladeren – tweedehands vondsten – vakantie – op mijn blote voeten door nat gras lopen – schommelen – de geur van net met Henna geverfd haar – eekhoorns – vlinders – hommels – ooievaars -reigers – de IJssel met mist erboven – de IJssel in de zon – lente –  herfst – Indiase curry – Thaise curry – pannenkoeken met kaas en appelstroop – de gedachte aan het gezicht van iemand die een lief kaartje van me in de brievenbus vindt – stilte – roofvogels – lammetjes in de wei – het tikken van regen op een tent – biertjes drinken met vrienden in de kroeg -zelf gekiemde taugé –  de geur van een bos net na een regenbui – bloesem – kleine plantjes in vintage theekopjes – zingen op de fiets – taal – een mooi gevonden zin – zelfgebakken appeltaart –  schone was

Waar houden jullie allemaal van?
Follow my blog with Bloglovin