Dagje limonade

DSCN5285De positieve psychologie heeft wetenschappelijke bewijzen dat positief in het leven staan –limonade maken dus- gelukkiger maakt. Niet dat je er ook maar iets mee verandert aan je levensomstandigheden, maar wel aan de manier waarop je die omstandigheden ervaart. Limonade heeft niets te maken met het creëren van je eigen geluk, met de maakbaarheid van je bestaan. Limonade gaat om je reactie op wat er gebeurt in je leven, om je heen. Ik geloof niet dat je zelf in de hand hebt wat je overkomt, ik geloof niet dat je zelf schuld hebt aan vervelende dingen die je overkomen. Ik geloof wel dat je zelf in de hand hebt hoe je op die dingen reageert. Daar zit je kans om limonade te maken.

Ook wetenschappelijk bewezen is dat je gelukkiger bent als je tegenover elke negatieve uitlating 3 positieve uitlatingen stelt (dan wanneer die verhouding bijvoorbeeld omgekeerd is). Je doet jezelf dus niet alleen een plezier door op de positieve dingen in je leven te focussen, maar ook door je uitspraken daar op aan te passen. Veel positieve uitspraken doen dus.

Proberen jullie het ook een dagje?

Limonade in een notendop

Misschien denk je dat limonade maken niks voor jou is, omdat het ingewikkeld is. Misschien denk je dat het veel tijd kost. Misschien denk je: ik heb helemaal geen zin in dat positieve gedoe. Check: limonade maken is niet ingewikkeld, kost geen tijd en is ook geen gedoe. Het is gewoon een andere manier van je aandacht sturen. Als we die namelijk niet bewust een beetje bijsturen, gaat al je aandacht naar alles wat niet goed is. Zo zit onze geest nou eenmaal in elkaar. Negatief denken is makkelijk en geeft een soort gevoel van controle. Als je op het ergste bent voorbereid, kan het alleen maar meevallen. Maar dat is niet zo: als je op het ergste bent voorbereid, mis je waarschijnlijk alles wat goed gaat. Je leeft eigenlijk voortdurend vanuit angst. En angst maakt heel passief. Waarom zou je iets doen als het allemaal toch geen zin heeft? Met de limonadeblik focus je op het goede. Dat geeft vertrouwen en maakt actief. Eigenlijk is limonade maken je geest een beetje dollen. Voor iedereen met weinig tijd, hier wat limonade in een notendop:

20160208_112716 (1)

Focus op positieve dingen  Wees dankbaar  Relativeer  Lach
Wees mild (voor jezelf en de mensen om je heen)  Kijk omhoog

Limonade in droeve tijden

Op momenten dat je verdrietig bent, is het moeilijk om de positieve dingen te zien. Limonade maken is eigenlijk een soort training om dat toch te doen. Om jezelf te dwingen als je treurig binnen zit, naar buiten te kijken, naar de lucht, de wolken voorbij te zien drijven, naar een boom die voor je raam staat. Of zelfs naar buiten te gaan, de frisse lucht in te ademen, je te bukken om een krokus van dichtbij te bekijken, of een eenzaam sneeuwklokje dat nog dapper standhoudt in de lentewind. Je staat jezelf toe verdrietig te zijn, maar ziet ook de voorbij vliegende vogel met een takje in zijn bek om een nestje te bouwen. Dat is limonade.

Op momenten dat je midden in het verdriet bent, zoals vorige week na afloop van een crematie, kan er toch zomaar ineens een beetje limonade voor je voeten vallen. Druppelen. Die limonade kwam in de vorm van een cadeautje en zag er zo uit:DSCN5539

Treurend om de dood van de een kreeg ik even een injectie limonade die me dwong me te richten op het nieuwe leven in mij. Alsof er vanuit mijn baarmoeder een telegram kwam. Hallo, er is ook reden tot vreugde, riep het. En terecht. Zo bracht onze nog ongeboren limonadebaby een beetje troost terwijl we afscheid namen van haar opa, die zij nooit kennen zal.

Limonade als plicht

DSCN5285

Het is je morele plicht om positief te zijn, zegt David de Kock in een filmpje dat hij samen met Arjan Vergeer maakt voor 365 Dagen Succesvol. Missie van beide heren is om Nederland in 2020 het gelukkigste land van de wereld te laten zijn. Stap 4 van hun 13 stappen naar geluk en succes gaat over kernwaarden. Positiviteit is een kernwaarde van David. Jullie zullen begrijpen dat deze kernwaarde mij nogal aanspreekt, als limonademaker. Dat is er een die ik ook hoog in het vaandel draag. Maar het doet meer met me dan me alleen maar aanspreken. Davids formulering raakt mij, het doet iets kriebelen van binnen, ik word er warm van.

Ik heb het op mijn blog natuurlijk steeds over limonade maken als een keuze. Je hebt de keus tussen in je citroenen blijven hangen of voorbij je citroenen kijken en er limonade van maken. Ik stuur uiteraard wel wat met betrekking tot de te prefereren keus, maar ik laat de uiteindelijke keus aan jou. Maar David stelt het veel sterker: het is geen keuze, maar een morele plicht. BAM! Hij zei het en ik dacht: ‘ik ben het zo ongelofelijk verschrikkelijk hartgrondig met jou eens.’ Ja, ik heb de plicht om positief te zijn. Dat is verantwoordelijkheid nemen voor mijn leven, voor mezelf en voor elkaar. Dus, ik pak ‘m op als plicht.

Wat vinden jullie? Is limonade maken een keuze of een plicht?

Limonade voor beginners

We willen allemaal een fijn leven. We willen allemaal gelukkig zijn. Niet een beetje, maar heel veel. Sprookjesgelukkig willen we zijn. Vaak zijn we dat ook. Maar soms vinden we citroenen op ons pad. Je prins verandert in een kikker, je lichaam loopt niet meer gesmeerd, je prinses gaat er vandoor met een kikker of je grote wens komt niet uit. Citroenen geeft het leven ons helaas allemaal. Dat is een gegeven. Maar of je die citroenen je leven laat bepalen, heb je voor een groot deel zelf in de hand. Het is zuur om in je citroenen te blijven hangen. En waarom zou je dat doen als je ook limonade kan maken! Het leven is te kort om geen limonade te maken. Dus… let’s go, let’s make us soms lemonade…

DSC_0041

Neem een citroen. Houd ‘m voor je ogen, zodat je nauwelijks iets anders kan zien. De citroen maakt het je onmogelijk om echt te kijken. Dit is je citroenblik. Deze blik ziet citroentjesgeel van ellende. Deze blik zegt: in den beginne was citroen, en als citroen zult gij eindigen. Ashes to ashes, citroen to citroen. Of zo. Haal nu de citroen weg voor je ogen. Laat je ogen even wennen aan het licht. Wat een ruimte ineens. Er is meer dan citroen. Er is een hele wereld buiten de citroen. Laat dit even goed tot je doordringen. Er is meer dan citroen.

Er zijn een heleboel leuke dingen. Je leven an sich is er daar al een van. Het feit dat je ademt, loopt, slaapt, lacht, huilt, voelt, praat, wonderbaarlijk, toch? Limonade maken is ervoor kiezen om naar de dingen te kijken die op dit moment goed zijn. Kiezen voor een positieve blik. Als het regent en je had een fietstocht willen maken en picknicken in de zon, dan kan je daar van balen, of je grijpt de kans aan om lekker binnen te zijn en daarvan te genieten, met warme chocolademelk en een joggingbroek en pantoffels aan. Of je regenlaarzen aan te trekken en in de plassen te stampen. Als je je baan kwijtraakt isDSC_0048 dat tegelijk knap beroerd en een nieuwe kans. Als je grote liefde vertrekt is dat knap beroerd en tegelijk opent het de deur naar iets of iemand anders. Alles is altijd op meerdere manieren te bekijken. Limonade is daar één manier van. Zoet en kleurig. Een beetje plakkerig.

Probeer het vandaag eens. Kijk voorbij je citroenen. En laat me even weten wat je daarachter ziet…

Geluk leidt tot vrede

2014-07-29 19.07.23Het is vooral mijn eigen twijfel die me het gevoel geeft dat ik mijn vorige blogposts moet verantwoorden. Het houdt me nogal bezig, hoe je limonade kan maken in en van deze boze tijden. Een stapel oude edities van de Happinez doorbladeren, lijkt een goede poging om een antwoord te vinden. In een editie van vorig jaar kom ik de Japanse Masami Saionji tegen, die de hele wereld over reist om voor vrede te pleiten. Ik heb haar antwoord op de vraag hoe we vrede kunnen bereiken, en vooral wat onze eigen rol daarin is, integraal overgenomen in mijn dagboek en ik wil dit graag met jullie delen:

“Vaak hoor je mensen zeggen: ‘Om vrede te bereiken heb je voedsel nodig, en geld, en betere medische zorg’, maar dat is een materialistische benadering. De oplossing ligt juist bij het spirituele. Alleen maar vragen om dingen als voedsel en geld betekent terugvallen op anderen, en dat maakt een mens zwak, terwijl op jezelf vertrouwen juist sterk maakt. Wie verantwoordelijkheid neemt voor zijn eigen leven, geeft anderen niet meer de schuld van zijn problemen en is vrij van hebzucht, egoïsme, onwetendheid, angst, zorgen, haat, woede en frustratie. Dát maakt een mens gelukkig, en geluk leidt tot vrede.  Vrede krijg je dus niet door in één keer alle oorlogen stop te zetten en iedereen op aarde voldoende voedsel te geven. Dan zouden de mensen namelijk nog steeds hebzucht voelen in hun hart; we zouden onszelf nog steeds vergelijken met anderen die meer hebben. Alleen door ons bewustzijn te veranderen, kunnen we vrede creëren.” – Masami Saionji –

Limonade is een koude douche

vrouw onder douche Filosofie is efficiënt tobben, las ik een paar dagen geleden op mijn Flow-kalender. Het is een uitspraak van René Gude, die stelt dat tobben tijd kost, onaangename tijd, en dat filosofie net zo veel tijd kost, maar die tijd is aangenamer. Zijn uitspraak zet me aan het denken. Mijn limonade maken is ook een soort filosofie, een praktische filosofie om het tobben een positieve wending te geven, of het zelfs helemaal naar de achtergrond te verbannen. Terwijl ongetwijfeld iedereen genoot van het heerlijke zomerweer de afgelopen dagen, lag ik ziek op de bank. Daar was weinig limonade aan. Maar nu ik weer op de been ben –altijd op het moment dat er weer gewerkt moet worden- heb ik de keuze om me zielig te blijven voelen om alle leuke dingen die ik gemist heb of te gaan genieten van het feit dat ik nu niet meer ziek ben. Dat laatste is limonade maken. En voor dat laatste kies is.

Ik geef mezelf een limonademomentje. Als pauze. In de vorm van een koude douche. Niks snel snel, praktisch, maar een limonadedouche, dat wil zeggen: met tijd en aandacht. De waterdruppels strijken langs mijn lichaam. Ik stel me daarbij voor dat de afgelopen dagen door het doucheputje wegspoelen. Het koude water verkoelt mijn lichaam, brengt mijn hoofd tot rust. Ik ben me bewust van elke druppel die mijn huid aanraakt. Het voelt weldadig. Limonade is een koude douche, denk ik, en vraag me af of René Gude dat filosofisch zou vinden.

Raindrops keep falling on my head

regenbui4

Ik had er eigenlijk al spijt van. Van mijn column in de regionale krant over hoe ik als nieuwe inwoner Deventer ervaar. Want er moesten foto’s bij. En op die foto’s moest ik staan. En ik ben niet erg goed in foto’s. En dat is zacht uitgedrukt. Ik heb mijn ogen dicht, kijk scheel, lach alsof ik kiespijn heb, of toon een driedubbele onderkin. Mijn idee was om me dan erg op de achtergrond te houden, liefst zelfs van achteren op de foto te laten zetten. Maar daar was de redactiechef het niet mee eens.

Gisteren moest het gaan gebeuren. De foto’s voor bij mijn opgewekte, allemaal-naar-buiten zomercolumn. In de stromende regen. Hoe dat eruitzag? Park in de regen. Verregende terrasjes. Uitgestorven normaal gesproken leuke drukke winkelstraten. Al bij de eerste foto, voor de Grote of Lebuïnuskerk (Grote óf Lebuïnuskerk? hoor ik iemand nu vragen) stap ik in een grote regenplas en heb de rest van de dag doorweekte voeten. Mijn haar druppelt lusteloos meer regen op de grond. Voor het eerst sinds jaren heb ik weer eens mascara opgedaan en die loopt in zwarte strepen over mijn gezicht. Natuurlijk had ik het weerbericht wel gecheckt vanmorgen, maar me daar vervolgens niets van aangetrokken. Het is mei immers, eind mei nota bene. Dan hoort het geen hele dag te regenen. Dus had ik een zomers hemdje aan. Met een zomers vest. Zomerse, niet-waterdichte gympen. En geen paraplu.

Tsja. Ik had er al spijt van. Toen die chef over foto’s begon, leek de column daarmee een vroege dood te sterven. En toch. En toch. Het was wel leuk. Ik vind door de regen fietsen best wel leuk. En eigenlijk past zo’n verregend koppie wel bij mij. Misschien zou je zelfs kunnen stellen dat de lezer van mijn column meer waar voor zijn geld krijgt, misschien is het juist door die regen wel heel erg ‘ik’ geworden. Ik heb drie weken in India op natte voeten rondgelopen, omdat deze zelfde gympen op de eerste dag al waren nat geregend. En natuurlijk ga ik niet met een paraplu lopen in India. En niet op goede schoenen en in warme kleren, want in India hoort het gewoon warm te zijn. Kan ik toch niets aan doen als het dat niet is. Ja, eigenlijk ben ik het wel ten voeten uit, zoals de fotograaf mij gisteren heeft vastgelegd.

En dat dan vandaag het zonnetje weer lijkt te gaan schijnen, ach. Regen maakt lekkere limonade.

Maak Limonade

IMG_20140304_195543

Ik ben een verzamelaar van mooie quotes. Alles wat ik tegenkom in boeken, tijdschriften, interviews, op muren in de stad en inspirerend vind, noteer ik in mijn boekje dat op dat moment al mijn zielenroerselen in zich bergt. Soms resoneert een uitspraak, doet letterlijk iets trillen diep van binnen, soms heb ik dat zelf niet eens door. Ik weet niet meer waar ik de uitspraak tegenkwam nieuw is ie natuurlijk niet- maar ik schreef When life gives you lemons, make lemonade niet alleen in mijn boekje, maar ook op een post-it met klaprozen- en die plakte ik op het toetsenbord van mijn laptop en daar staarde de citroenen me een paar weken aan. Tot het ineens begon te zingen, in me, ergens tussen mijn longen en mijn hart, maak limonade, tralala, maak limonade. En het liedje hield niet meer op. Het maak limonade achtervolgde me onder de douche, op de fiets, tijdens de yogales, tijdens een werkbespreking, tijdens het knuffelen met de kat, zelfs in bed hield een zacht neuriënd maak limonade me wakker.

Na een jaar overspannen thuis zitten en boos en verdrietig zijn om de Citroenen in mijn leven, is het Maak Limonade dat maar door me heen blijft zingen, welkom. Meer dan welkom. Ik ben al lang op zoek naar een manier om verder te gaan, zin te vinden, weer levenslust te krijgen, de citroenen de citroenen te laten. Nu het zingen maar niet wil ophouden, besluit ik het te omarmen.  Maak Limonade is vanaf vandaag mijn Strijdkreet. Met goede moed en ook wel iets van dapperheid trek ik ten strijde om van mijn citroenen limonade te maken!