Limonade voor zwangeren

Limonade maken ziet er voor iedereen anders uit. En zelfs voor een en dezelfde persoon kan limonade maken er op verschillende momenten anders uitzien. Soms bestaat mijn limonade eruit me een enorme schop onder mijn hol te geven en een andere keer kan het juist heel limonade zijn lief voor mezelf te zijn en lui op de bank te liggen met de kat op schoot.

Dat merkte ik de afgelopen weken maar weer eens. Erg mobiel ben ik niet meer. Toch vind ik dat ik nog van alles moet doen. Natuurlijk de gebruikelijke boodschappen, eten koken, dat soort dingen, maar ook de badkamer schoonmaken moet toch nog best lukken. Dus rol ik met mijn dikke buik over de badkamervloer, valt de emmer sop om van mijn gespartel en kom ik niet meer overeind. Ik ben een soort cartoonfiguurtje geworden. Hardleers bedenk ik een volgend project. De tomatenplanten verpotten. Dat moet toch zeker wel kunnen? Lekker in het zonnetje in de tuin. Al bij de derde lading zand die ik in de grote bloempot schep, blijf ik in mijn houding steken. Mijn rug gaat op slot. Even zitten. Nog een schep. Weer zitten. Uiteindelijk ben ik meer dan een uur bezig om één plantje verpot te krijgen. Ik slaap er daarna twee.

Het is niet makkelijk om het rustig aan te doen. Elk moment niets doen komt me op een venijnige reprimande van een stemmetje in mijn hoofd te staan. Nu ik niet meer werk, zegt dat stemmetje dat ik dan maar weer eens een boek moet gaan schrijven. Nu ik niet meer sport, zegt het stemmetje dat ik rondjes door het park moet lopen. En nu ik -volgens het stemmetje veel te- veel op de bank lig, moet ik me dan toch eindelijk door mijn boekenkast met honderden ongelezen boeken heen lezen. Zegt het stemmetje.

Nog 2,5 week tot mijn uitgerekende datum. Mijn limonade de komende tijd is me rustig houden. En daarvan proberen te genieten. Het stemmetje in mijn hoofd het zwijgen opleggen. Moeilijk hoor!

La la limonade

Ik kan ze nog net niet uit mijn eigen tuintje oogsten, maar afgelopen weekend waren ze op de markt in de aanbieding, dus ik heb lekker wat bakjes mee naar huis genomen. En daar maken we dan dus limonade van. Dat doe je zo:

een gegeven maand niet in de bek kijken

Mijn maand geven zit er bijna op. Ik ben blij als het voorbij is. Op deze manier, als het moet, is de lol er voor mij snel vanaf. Gisteren verscheen er een mailtje in mijn inbox met het volgende citaat van Swami Atmanand: ‘I have given, I have to receive’ is the way to sorrow. ‘I have received, I have to give’ is the way to happiness. We need to mature from the joy of getting to the joy of giving. Mooi toch weer, van die schijnbaar toevallige uitspraken die zo op het juiste moment bij je terechtkomen. Voor mij is de blijdschap van het geven gekoppeld aan spontaniteit, weet ik nu. Geven vanuit je hart en niet omdat je jezelf hebt opgelegd een maand lang te geven.

Wat heeft de afgelopen maand mij geleerd? Dat ik al veel geef. Maar dat het ook altijd meer kan. Ik kan bijvoorbeeld meer complimenten geven. Maar ook dat je soms gewoon nooit genoeg kan geven. Mijn donaties aan Nepal bijvoorbeeld, welk verschil maken mijn kleine beetjes nou helemaal? Wat natuurlijk geen reden is om dan maar niet te geven. Maar frustrerend is het wel. Ik dacht, misschien moeten we een grootscheepse kaartenactie opzetten, allemaal kaartjes sturen naar Nepal om de mensen daar te laten weten dat we aan ze denken en met ze meeleven, maar wie zit daar nou op te wachten als je geen dak boven je hoofd meer hebt en dringend verlegen zit om water en eten? Dus maar weer wat geld die kant op, in de wetenschap dat ik mijn eigen geweten aan het sussen ben. En dat ondertussen overal ter wereld mensen hulp nodig hebben.

Dat is denk ik het belangrijkste dat deze maand mij gegeven heeft; dat het me er weer even heel erg van bewust heeft gemaakt hoe bevoorrecht ik ben dat ik kan geven, dat ik iets te geven heb. Als je dat geluk hebt, -een huis vol spullen, een hart vol liefde- kan en mag je toch eigenlijk ook niet anders dan dat delen. Dat is limonade!

Maak Iets Maandag

Het kon natuurlijk ook eigenlijk niet anders dan dat deze Maak Iets Maandag, precies vier weken voor mijn uitgerekende datum, een of ander project voor de babykamer zou behelzen. Ik had in mijn engelentoilet -vroeger- allemaal wijnkistjes hangen, die nu het toilet ontmanteld is en de engelen gevlogen zijn, doelloos stof staan te verzamelen in huis. Maar zonde om weg te doen, vonden mijn man en ik. ‘Ik schroef ze wel voor je aan elkaar,’ zei mijn man, ‘dan maken we er een kastje van voor de kinderspullen.’

Aangezien ik momenteel nog wel op de grond kan zitten, maar vervolgens niet meer op eigen houtje overeind kan komen, keek ik toe hoe mijn man de kistjes vakkundig tot kast in elkaar schroefde en nam vervolgens het schilderen op me. Met verf op waterbasis uiteraard, wat betekende dat er soms wel drie lagen verf nodig waren, maar goed, met deze verf mag ik tenminste nog werken.

En het is ook niet alsof ik geen tijd zou hebben voor nog een extra laag dekkende verf, want vandaag is officieel mijn zwangerschapsverlof begonnen! En het kastje is klaar. Wat zal ik nu eens gaan doen? Hmm, misschien eerst even uitrusten…

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Geven – gaf – gegeven

En zo zat er weer bijna een week geven op. Wist je dat er nogal wat te geven valt? De vrije hand, de bons, pap, de schop, acte de présence, de brui, de pijp aan Maarten, de toon, de draai, een pluim, een goede beurt, lucht, een pink, gehoor, gevolg, belet, een bokking, het volle pond. Een steek onder water, liefst in een koud bad. Het kruis of de zak, al dan niet van katoen. Maar vooral geen krimp of teken van leven. Het Nederlands telt maar liefst 75 spreekwoorden met het woord ‘geven’. Dat zou ons toch tot een goedgeefs volk moeten maken…

Ik merkte afgelopen week een zekere onwil om te geven. Of nee, dat klopt niet. Het was geen onwil om te geven, maar om elke dag te geven. Het geforceerde begint me erg tegen te staan. Vooral omdat ik allang gemerkt heb dat ik over het algemeen al veel geef, aan kleine attenties, donaties, glimlachen, kaartjes, maaltijden. Ik maak de maand wel vol hoor, maar kijk stiekem wel uit naar het eind ervan. Dat het zonder moeten weer gewoon leuk is om iets te geven.

Chinees spreekwoord

Twee gegeven weken

Inmiddels zit mijn tweede week geven er bijna op. En opnieuw las ik een roman die zo op het eerste gezicht niets met geven te maken heeft en me toch weer prachtige lessen meegaf over dit onderwerp. Zoals de kraai vliegt van Deventer schrijver Jan van Kessel speelt in een klein dorpje in Montana met 23 inwoners, waarvan je er zeven vrij goed leert kennen. Ze weigeren zich aan te passen aan de wereld om hen heen, maar streven ernaar authentiek te leven. Te doen wat echt bij hen past, omdat ze daarmee zichzelf, maar ook de wereld en elkaar het best dienen. Leef je echt of ben je vooral bezig met overleven, is een vraag van hoofdpersoon Blase, wolkenkijker, die mij ook bezighoudt. Wat wil je het liefst doen en waarom doe je dat dan niet? Wat weerhoudt je ervan om te zijn wie je ten diepste bent?

Al deze mooie personages organiseren één keer per jaar een groot weggeeffeest. Dit vindt zijn oorsprong in een oude Indiaanse traditie. Het is allesbehalve een rommelmarkt, het gaat er juist om iets weg te geven dat je dierbaar is. Het gaat om loslaten, om onthechting. Jan van Kessel schrijft: “Het geeft ons de kans onszelf te vernieuwen. Het is net alsof je met een scrubborstel een laag van oude huidcellen eraf boent. Er ontstaat weer ruimte om te ademen.” Prachtig, toch?

Ik denk dat ik met het weggeven van mijn Ganesha’s en engelen een tijdje geleden een beetje van mezelf heb losgelaten. Wat ik de afgelopen week heb weggeven varieerde van verjaardagscadeautjes tot nog een Nepal donatie, van complimenten tot een etentje, van mooie stofjes tot geld voor een straatmuzikant. Ik ga de komende week geven in met het idee van ‘geven om mezelf te vernieuwen’. Kijken wat dat oplevert. Doet er nog iemand mee?

Limonademaker Martin Aart de Jong blogt voor Nepal

Tien jaar geleden was hij er voor het laatst. Voor die tijd woonde hij er vijf keer voor langere tijd, gaf Engelse les aan Nepalese kinderen en diverse andere vakken, sloot hen in zijn hart en hielp bij de Reddingshonden Brigade. Daarna was hij ook nog actief als reisbegeleider en ging er op vakantie met familie.

We hebben allemaal de verschrikkelijke beelden van het zwaar door een aardbeving getroffen Nepal op het netvlies staan. Deze vreselijke beelden waren voor dichter Martin Aart de Jong meer dan dat; vreselijke beelden van een ramp die zich voltrok op plekken die hij kent, waar hij liep met zijn studenten, at met vrienden, leefde met mensen van wie hij houdt.

Twee van zijn vroegere studenten begonnen meteen na de aardbeving hulp te verlenen. Karna Dura kwam wel in de moeilijkst bereikbare gebieden, terwijl de andere hulpverlening maar moeizaam op gang kwam. Jochies die hij vroeger de lucht in tilde, nu volwassen mannen met reddingshonden van SAR (Search and Rescue) Dogs Asia op zoek naar overlevenden onder het puin. Ook Deepak Gurung die onder meer een tehuis voor kansarme en verweesde kinderen runt, trok er meteen op uit met een medisch team en een grote voorraad voedsel, tenten en beddengoed.

De bitter-zure citroenen van de Nepali’s zijn de citroenen van Martin. Hartstikke goed hoor, vindt hij, al dat geld dat nu via Giro 555 is ingezameld, maar er is vooral straks ook geld nodig, op de lange termijn, om het land weer op te bouwen. ”Ik peins me rot hoe ik het voor elkaar ga krijgen”, schrijft hij op zijn blog martindicht.blogspot.nl. “Bovendien ben je nooit klaar. Kleine stukken kun je doen, zichtbaar resultaat leveren alsof je net de afwas hebt gedaan. Er gaat veel geld naartoe. Maar het is nooit genoeg om de huizen op te bouwen van alle mensen die het kwijt zijn. Hele dorpen zijn weg gevaagd. De ergste noodgevallen moeten eerst. Het verhaal van Khrishna vind ik schrijnend. Die staat met zijn jonge gezin op straat. Zijn vrouw en kinderen tijdelijk bij familie die het al niet breed heeft en zelf slaapt hij in een tent bij de puinhopen van zijn huis.”

Volgend jaar gaat hij er zelf weer heen. Tot die tijd probeert hij limonade te maken van de Nepalese citroenen door het hele jaar alles wat hij verdient met zijn optredens te doneren aan Nepal. Daarnaast kun je op zijn blog voor 5 euro of meer een blog bestellen. Martin zegt: “Bloggen, betalen en bouwen is het credo waaronder ik ga schrijven. Om bij te dragen aan de wederopbouw, of nieuwbouw van door de aardbeving verwoeste huizen in Nepal. De eerste stenen gaan naar Khrishna Tamang in Sundarijal.”

Ik vind het super limonade wat Martin doet. En hoe meer limonade hoe beter. Dus bestel allemaal een blog bij hem. Dat doe je door 5 euro of meer over te maken naar Stichting Sanghimala in Alkmaar, IBAN: NL30ABNA0580139948, onder vermelding van ‘Stenen voor een huis’. Vijf euro is al snel een stapeltje stenen of hout. En een heleboel keer een stapeltje stenen of hout is op den duur een huis. Laten we er met z’n allen voor zorgen dat Khrishna en zijn familie weer een dak boven hun hoofd krijgen. En dan hun buren. En hún buren. En iedereen in wat vroeger de straat was, de buurt, het dorp.

Een weekje geven

Het kan geen toeval zijn, dat je het ene moment besluit dat geven je focus wordt, een hele maand lang, en dat je dan ‘s avonds het boek dat je aan het lezen bent openslaat en leest: “Er is niets mis met de aandrang oneindig veel te willen ontvangen van het leven. Maar de bron van vreugde van dit ontvangen droogt op, wanneer we ophouden met geven. Niets van wat we dan nog ontvangen, vult de leegte van ons hart. Het universele principe van het heelal is het onbaatzuchtig geven zonder er iets voor in ruil te verwachten.” En een honderd bladzijden verder: “Een vlinder die op een bloem landt in Egypte, kan hier in Tsfat een aardbeving veroorzaken. Alles beïnvloedt alles. Elke zuivering, hoe klein ook, die wij bij onszelf voltrekken, heeft een reikwijdte die niet is te overzien. En uiteindelijk zullen we merken dat geven ons meer vreugde schenkt dan al het geld van de aarde.” Aan het woord is Yitschak, de Kabbala-leraar van Chaim Vital. Niks toeval. Gewoon de juiste roman op het juiste moment. ‘t Is trouwens De kabbalist van Geert Kimpen, een aanrader.

Hoe het mij vergaan is deze eerste week geven? Goed, maar ik moet er soms wel echt over nadenken. Of in elk geval de juiste situatie creëren. Geven gebeurt toch meestal spontaan en die spontaniteit is er wel af nu ik mezelf een groot MOETEN heb opgelegd. Maar dat is niet erg. Ik denk wel dat ik de afgelopen week meer gegeven heb dan wanneer ik mezelf die opdracht niet gegeven had. Wat ik zoal gegeven heb? Dat loopt uiteen van een donatie aan Giro 555 en de straatnieuwsverkoper tot bedankmailtjes, hotdogs, kleine cadeautjes en bewust oprechte aandacht voor mensen. Geen slechte eerste week wat mij betreft.

Hoe vergaat het jullie?

groen – groener – groenst

Hoe is het toch mogelijk, elk jaar weer lijk ik het precieze moment dat er in de natuur een explosie van groen plaatsvindt, te missen. Drie weken geleden wees ik mijn man nog op de knoppen aan de bomen in het park. Toen stond alles ineens prachtig te bloesemen. En nu, groen, overal. Terwijl ik toch elke dag van achter mijn computer door het raam naar buiten kijk en zicht heb op de bomen. Alsof er pas vandaag ruimte is om het te zien, hoe groen alles is.

Een rondje groen voor jullie dan vandaag.