Auteursarchief: maaklimonade

Boeddha en de vogels van Tibet

DSCN5524

En de Koekoek, de Grote Vogel, neemt het woord en zegt:
O vogels die hier zijn verzameld, luister nu aandachtig en vol eerbied!
Alles in de wereld van Samsara is een illusie, een droom.
Is er, waar je ook kijkt, iets dat blijft?
Schone paleizen, gebouwd van leem, stee en hout;
welgestelde mannen, rijkelijk voorzien van voedsel,
kleding en sieraden;
horden vazallen die zich rond de machtigen
verdringen –
het zijn slechts luchtkastelen, even vluchtig als
een regenboog.
Hoe bedriegt men zichzelf, als men dit voor
werkelijkheid houdt!
[…]
De prachtige veren van de pauw, met z’n rijkdom aan
kleuren,
onze melodieuze spraak, waarin hoge en lage noten
zich zo bekoorlijk vermengen,
de keten van oorzaak en gevolg die ons hier bijeen
heeft gebracht –
het is niet meer dan het geluid van verre echo’s, een
vermakelijk spel van verschijnselen.
Mediteer op deze verschijnselen, maar houd ze niet
voor waarheid!
Mist boven een meer, wolken aan de zuidelijke hemel,
de wind die van de golven van de zee een nevel van
waterdruppels doet opspatten,
sappige vruchten gerijpt in de zomerzon –
niets van dit alles blijft, in een oogwenk valt het uiteen
en is het verdwenen.
[…]
Het bestaan op aarde is niet veel meer dan een spel
voor de kinderen; wanneer lichaam en woorden stof zijn
geworden, leven alleen de daden voort.
Maak je los uit deze wereld van schijn en illusie.

Uit: Boeddha en de vogels van Tibet – Tibetaanse tekst in de 18e eeuw geschreven door een onbekende lama, vertaald door Arjen F. de Groot

Afscheid van een hobby

DSCN4759Toen ik jaren geleden weer eens geen flauw idee had van wat ik met mijn leven wilde, net terug van een lange reis door India, leek het beroep van kaarsenmaker me wel wat. Ik schreef me in voor een cursus, leerde alle ins en outs van het kaarsen maken en mocht me na het behalen van het certificaat ambachtelijk kaarsenmaker noemen. Niet dat het mijn beroep werd, maar wel een hobby waar ik zo af en toe erg van kon genieten. Het aanrecht in mijn appartement in Utrecht was voor de helft in beslag genomen door spullen die ik daarbij nodig had, en op mijn kookplaat waren altijd wel sporen van kaarsvet te vinden. Mijn verzameling mallen en kleuren breidde zich met de jaren uit en mijn voorraad kaarsen evenzo. Ik had er doorgaans meer dan ik kon branden, bovendien waren de meeste te leuk om zomaar in de hens te steken.DSCN4762

Die voorraad kaarsen verhuisde niet mee naar Deventer. Veel spullen om een nieuwe voorraad aan te kunnen leggen, wel. Die stonden een jaar lang stof te vergaren in de schuur. Ja, inderdaad, die schuur die nu leeg moet. Ik wil nog steeds kaarsen maken, maar in ons mooie keukentje met nieuwe kookplaat en oud granito aanrechtblad van oma kan ik niet zomaar kaarsvet knoeien. Dat is een dilemma. Of eigenlijk niet. Ik heb geconcludeerd dat kaarsen maken in dit huis gewoonweg niet gaat. Die conclusie doet wel een beetje pijn.

Vandaag heb ik met Anneke bij haar thuis kaarsen gemaakt. Heerlijk die sensatie van warme was op je handen en die geur. En ook erg leuk om samen bezig te zijn. Het resultaat zit nog in de mallen, maar ik kan jullie natuurlijk wel eerdere resultaten laten zien. En mijn kaarsenmaak spullen… die heb ik met een goed gevoel bij Anneke achtergelaten. Dat zij er nog maar veel mooie kaarsen van mag maken!  DSCN4761  DSCN4764

Ben ik een limonade narcist?

boeddhaIn Psychologie Magazine las ik een artikel van Roos Vonk over spiritueel narcisme. Het ging over zogenaamd spiritueel verlichte mensen die zichzelf daardoor beter vinden dan anderen – spirituelen die in de valkuil van het ego vallen dus. Spiritueel narcisme kan je omschrijven als het idee dat je door je spirituele wijsheid een bijzonder persoon bent, beter dan anderen. Terwijl als je echt spiritueel verlicht zou zijn, je je helemaal niet druk zou maken over of je bijzonder bent of niet en al helemaal niet of anderen wel zien hoe bijzonder je bent.

Het zette me aan het denken over mijn limonade maken. Bestaat er ook zoiets als limonade narcisme, vroeg ik me af. Of specifieker nog: ben ik een limonade narcist? Deze gedachte heeft me twee nachten wakker gehouden. Uiteindelijk denk ik te durven zeggen dat ik de vraag negatief kan beantwoorden. Mijn limonade maken heeft niets te maken met jullie, maar uitsluitend met mezelf. Dat deze blog bestaat is niet om jullie te laten zien hoe goed ik limonade kan maken, maar om mezelf aan te moedigen om limonade te blijven maken. Daarmee ben ik volgens mij geen limonade narcist. Ik klop mijzelf niet op de borst na een geslaagde poging tot limonade maken.

Maar Roos Vonk verwijst ook naar Chögyam Trungpa, die het heeft over spiritueel materialisme. Daarmee bedoelt hij dat je je door spirituele verlichting beter gaat voelen, dat het dus gericht is op je eigen welzijn. Ik vrees dat ik mezelf volgens deze visie moet ontmaskeren als limonade materialist. Zeker is mijn limonade maken erop gericht om me beter te voelen. Maar daarmee hoop ik ook dat door te geven aan de mensen om me heen, zodat die zich ook beter voelen en het ook weer doorgeven enzovoort enzovoort. Volgens Roos Vonk draait spirituele verlichting niet om iets willen of iets nastreven, maar om gewoon zijn bij wat er is, zonder daar iets aan te willen veranderen. Daar staat mijn limonade ver vanaf, mijn limonade wil wel veranderen. Ik denk niet dat er iets als limonade verlichting bestaat. Wat jij?

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Tijd voor lente

ooeivaars in nest

Het begint mij allemaal wat te lang te duren, dat winterse gedoe. Dat ik binnen nu en een week mijn winterjas uitgroei heeft daar slechts zijdelings iets mee te maken, ik verlang gewoon naar de lente. Ik verlang ernaar de eerste narcissen en krokussen te zien opkomen, de bomen te zien bloesemen. Ik verlang naar kwetterende vogeltjes, eerste schuchtere zonnestralen. Ik verlang ernaar mijn eigen plantjes te zaaien, niet in de vensterbank maar in de tuin. Ik verlang naar groen in plaats van grauw.

Gisteren in de trein van Deventer naar Amersfoort werd ik overvallen door een geluksmomentje. In de verte in een weiland zag ik een eerste ooievaarspaar in een nest. Niet duidelijk, want echt wel ver weg, maar duidelijk genoeg. En zonder te spreken wisten ze helder en scherp aan me over te brengen dat de lente er nu echt wel snel aan komt. In een vreemd ooievaarstaaltje lieten ze me weten dat er geen Elfstedentocht meer komt dit jaar, geen nieuwe sneeuwstormen, het is voorbij. We mogen ons uit onze warme winterholen bevrijden, onze stramme ledematen uitrekken na onze winterslaap, de lente komt eraan. De wind blies die boodschap van de ooievaars in het weiland zachtjes tegen het treinraam waardoor ik naar buiten keek.

Mezelf vinden in een lippenbalsem?

Het zijn niet alleen mijn engelen die moeten verhuizen, behalve de wc moet ook de hele schuur leeg. Mijn voorraad aan spullen is al gehalveerd toen ik een jaar geleden naar Deventer verhuisde. Tientallen ladingen tassen en dozen gingen naar de kringloopwinkel en De Slegte. Elke keer denk ik dat de grens bereikt is van wat er nog weg kan en elke keer blijkt die grens te verschuiven. Een jaar geleden was ik niet klaar om afscheid te nemen van mijn engelen, nu blijkbaar wel.
In de schuur staan zo’n tien dozen en vijftien plastic tassen, die ik moet zien terug te brengen tot twee kratjes. Het zijn vooral knutselspullen die het nu moeten bekopen; spullen om te mozaïeken, kaarsen maken, maar ook Ganesha’s die altijd een prominente plek hebben gehad op mijn altaar, dat –je raadt het nooit- er ook al niet meer is. 914Mijn mozaïekspullen gaan naar een verzorgingshuis hier in de buurt gegaan, die goede bestemming maakt het afscheid nemen minder moeilijk. Voor mijn kaarsenmaakspullen heb ik ook al iemand in gedachten. Maar terwijl ik zo mijn spullen aan het verdelen ben, overvalt me de vraag of ik nu niet bezig ben een stukje teveel van mezelf weg te doen. Zit er niet een stukje mij in juist die knutselspullen, in mijn engelen, in mijn Ganesha’s? Blijf ik wel wie ik ben, ook zonder die spullen? Of zit ik straks, weliswaar lekker poedelend in bad, in een identiteitscrisis?
Uit een van de dozen kwam een voorraad zelfgemaakte kettingen en oorbellen tevoorschijn, uit een andere zelfgemaakte lippenbalsems. In kleine jampotjes met zelfgemaakte etiketten, waarop staat: ambachtelijk geproduceerd in de keukens van K. – ©K.A.L.M producties. Hilarisch toch? De balsems dragen prachtige namen als: very berry, nothing but the lips en lemon submarine. Natuurlijk weet ik dat de kans niet heel groot is dat ik me de komende tijd door tien potjes lippenbalsem heen smeer. Maar toch… zoveel plek nemen die potjes nou ook weer niet in in zo’n krat. Nog even niet ter adoptie dus, maar ik heb wel het recept van deze zelfgemaakte lippenbalsems voor jullie. Ik garandeer je: ze zijn zeer limonade voor je lippen in deze koude winterdagen.

Lippenbalsem   DSCN5497

15 g olijfolie
6 g bijenwas
2 g honing
Etherische olie (mandarijn, grapefruit  en citroen zijn erg fijn)

Olie en bijenwas au bain-marie verwarmen en langzaam laten smelten. Als het vloeibaar is een paar druppels etherische olie en honing toevoegen, goed roeren en dan snel in je potjes schenken. Goed laten afkoelen en dan heb je een hele fijne, zelfgemaakte verzorging voor je lippen.  Succes!

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Plaagmeeuw

Aldus spreekt Wibo Kosters:

 

Kokmeeuw

Er zit een kokmeeuw boven op een relatief ongeschonden wit standbeeld van Jacob Jordaens. Mijn vrouw en ik zien hoe de meeuw geïnteresseerd het passerende verkeer gadeslaat. Het is een mooi gezicht; de kleine kokmeeuw staat als een zwierig hoedje op het krullenkapsel van de in steen gevangen kunstschilder. Ik pak mijn camera uit mijn tas om een foto van het tafereel te maken. De meeuw wacht tot ik heb aangelegd en vliegt dan weg naar een dakrand verderop. Van daar af bekijkt hij hoe ik mijn camera terug in de tas stop om vervolgens weer plaats te nemen op het hoofd.

Nu dichten wij mensen aan dieren (en dingen) vaak menselijke eigenschappen toe en menen we te weten dat honden trouw zijn en katten hooghartig. Vossen hebben streken, en ezels zijn koppig. Antropomorfisme heet deze manier van denken. Ik als eigenaar van Willy de wonderkat weet zeker dat hij een heleboel minder gunstige eigenschappen heeft als luiheid en gulzigheid, maar wetenschappers (mannen in witte jassen ergens) zeggen tegenwoordig dat ik dat fout heb. Het is een vorm van projectie. Toch geloof ik niet dat het zo simpel is; dat de eigenschappen die wij aan dieren toekennen alleen een vorm van wishful thinking zijn. Ik zou eerder zeggen dat het gedrag van dieren ons een spiegel voorhoudt, dat ze ons de kans bieden ons eigen gedrag te herkennen.

Zo zou ik kunnen volhouden dat als een kokmeeuw wegvliegt precies op het moment dat ik een foto wil maken dat louter toeval is. Maar als je zo’n schattig meeuwtje als een soort omgekeerde pierrot op een beeld ziet zitten, dan is het toch veel romantischer om te geloven dat het een vrolijke plaaggeest is die een spel met je speelt? Anders was dit toch een armzalig verhaal geweest? Ik weet zeker dat, als meeuwen zouden kunnen lachen, hij het gedaan had.

Engelen ter adoptie

DSCN2493 DSCN2496De afgelopen dagen heb ik mijn wc ontmanteld. Dat klinkt misschien een beetje raar, maar in mijn wc woonden zo’n 200 engelen. Daar valt dus best wat aan te ontmantelen.  Heerlijk hemels plassen dat je bij ons kon. Maar dat is nu dus voorbij. Want met de komst van een baby (wat fijn dat jullie het nu allemaal weten en ik er vrijuit over kan praten) wordt de wenselijkheid van een babyproof badkamer ineens een stuk groter. Een badkamer waar je niet elke ochtend naar excuses zoekt om een keer niet te douchen omdat het er zo koud is, je handdoek nooit droog wordt, waar het lekt en schimmelt. Een badkamer die zijn naam eer aandoet, een kamer met bad dus, waar het lekker fris en warm is. Zo’n badkamer vereist de ontmanteling van mijn engeltjes, die de afgelopen vijftien jaar tot een enorme en hechte familie is uitgegroeid.

Dus heb ik de afgelopen dagen meer tijd op de wc doorgebracht dan me lief is. Met mijn zwangere buik op een wankele stoel, hoofd in de hemel zogezegd. Alles wat er nu nog rest van dit gezellige kleine kamertje is een lege kale echoënde ruimte –heel rustgevend en ruim vindt mijn man, ik vind het verschrikkelijk saai. Maar uit deze leegte zal onze nieuwe badkamer glorieus oprijzen. Zonder vriendelijk glimlachende hemelbewoners.

DSCN2486 DSCN2494 Geheel tegen mijn zin heb ik mijn engelenfamilie wreed uiteen gescheurd. Een deel heeft een plekje gevonden in huis; het andere deel ligt droevig en afgedankt in tassen en dozen in de huiskamer te wachten op een nieuw toilet, op een nieuwe eigenaar. Voel je je aangesproken? Zie jij in jezelf of in iemand die je kent die nieuwe hoeder van mijn cherubijnen? Laat het me dan even weten. Met een beetje aandacht en liefde voor deze hemelingen is bij jou thuis straks Hemels toiletteren gegarandeerd.

Sneeuw voor het ongeboren kind

2015-01-24 12.54.10Wat ziet de wereld er anders uit nu de sneeuw weer is verdwenen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik daar niet rouwig om ben. Dit sneeuwvrije aanzicht bevalt mij beter. Of het nodigt me in elk geval meer uit om naar buiten te gaan dan wanneer ik door een dikke laag sneeuw en drap heen moet ploeteren.
Toch heb ik er ook van genoten afgelopen weekend. Omdat ik me voorstelde hoe prachtig dit eruit moet zien voor dat kindje dat in mij aan het groeien is. Had mijn buik maar een venstertje, dacht ik, waardoor je even naar buiten kon kijken. Kon je maar zien hoe magisch mooi de wereld nu is. Alsof je in een sprookje wandelt, de wereld helemaal betoverd is. Je zou het prachtig vinden, dat weet ik zeker. 2015-01-24 12.55.52
En zo liep ik druk in gesprek met mijn ongeboren kind door het park, mijn hand beschermend tegen mijn al behoorlijk bolle buik. Overal werden sneeuwpoppen gemaakt, en als mijn man niet in de stad op mij wachtte,  was ik er ook een gaan maken. Nu heb ik mezelf beloofd dat we volgend jaar samen van de sneeuw gaan genieten. Je bent dan nog wat te klein om zelf een sneeuwpop te maken, maar misschien doen je vader en ik dat dan wel. Speciaal voor jou.

Uitblinken op Blue Monday

Als je vanmorgen met een rotgevoel wakker werd, of met zo’n onbestemd vandaag-wordt-helemaal-niks-gevoel, troost je dan met de gedachte dat je waarschijnlijk niet de enige bent. Het is blue Monday. Op deze maandag van de laatste volle week van januari voelen de meeste mensen zich depri, verdrietig of weemoedig. De dagen zijn donker, er ligt sneeuw, de nieuwe werkweek begint, vakantie ligt niet in het verschiet en misschien zijn al je goede voornemens ook wel mislukt. Drama deze dag, zo blauw als wat. Tijd voor limonade dus…

Gelukkig heb je blauw in vele tinten. De lichtblauwe lucht op de omslag van het nieuwe tijdschrift Uitblinken geeft ademruimte. Als je je blik verder naar beneden laat gaan, beland je weliswaar midden in die donkere winter, maar deze winter is niet deprimerend, maar nodigt je uit om naar buiten te gaan, het ijs op, de natuur in -in plaats van je bedompte kantoor-.UItblinken!

Uitblinken gaat over doen wat je drijft, zegt hoofdredacteur Ineke Walravens. Dat is de bron van het uitblinken. En als je het oude durft af te sluiten, komt er altijd iets nieuws. Uitblinken gaat niet over groots en meeslepend, maar over uitdagen, wakker schudden, inspireren. Eerlijke en authentieke keuzes maken. Uitblinkers doen wat ze doen uit volle overtuiging. Kernwaarden van de uitblinkers die Ineke interviewde: niet uitstellen, maar nu handelen; jezelf zijn en blijven; jezelf uitdagen; authenticiteit; buiten je comfortzone treden; hulp omarmen; het maximale uit jezelf halen; jezelf blijven verbeteren; handelen vanuit je essentie; doen waar je goed in bent.

Ineke Walravens zegt geen echte, althans zure citroenen te hebben. “Natuurlijk zit het wel eens tegen in het leven, we lopen allemaal onze krassen op – ik ook. Alles is afhankelijk van hoe je er vervolgens mee omgaat. Accepteer je de situatie, dan kan je weer door. Er van leren en een sprong voorwaarts maken. Uiteindelijk maakt je dat sterker dan daarvoor.” Klinkt behoorlijk limonade, vind je niet?

Het is heel leuk om te zien waarin anderen uitblinken en hoe. Stiekem zijn het allemaal limonademakers… En eigenlijk zijn we dat allemaal. “Als je goed kijkt, als je dat durft, dan blinkt iedereen wel ergens in uit,” zegt Ineke. “Jij ook. Zelfs als je het nog niet weet.” Dat is een bemoedigende boodschap op deze Blue Monday, toch? Wil je Uitblinken lezen? Je kunt het magazine hier gratis downloaden.