Auteursarchief: maaklimonade

Then let them eat cake…

Vandaag weer inspirerende woorden van gastblogger Wibo Kosters

 

mooie liedjes

Désanne van Brederode stelde in een essay in Trouw afgelopen weekend dat veel moderne wereldbeschouwingen die focussen op de mens als creator van zijn eigen universum leiden tot egocentrisme. Als we zelf onze werkelijkheid creëren, dan zijn negatieve gebeurtenissen op de eerste plaats je eigen schuld; je hebt niet het juiste gemanifesteerd. Waarom zou iemand daar medelijden mee moeten hebben? Bovendien, stelt van Brederode, leidt het bovenmatig focussen op positieve dingen tot een soort van zelfbevestigende schijnwereld waarin alles goed gaat als we maar hard genoeg ons best doen en positief denken. Denk maar aan Nike, Just do it. Ook daar kan de keerzijde zijn dat wie het niet ‘maakt’ kennelijk gewoon niet genoeg zijn of haar best doet.

Nu ben ik zelf niet zo van de maakbaarheidsschool. Ik kan me een zelfhulpboek herinneren waarin de schrijfster, die in Los Angeles woonde, zei dat ze nooit haar auto op slot deed, omdat in haar werkelijkheid geen plaats was voor autodiefstallen. Daarin openbaarde zich toch een bepaald egocentrisme; al die werkelijkheid beïnvloedende gedachten werden niet ingezet om het probleem autodiefstal voor eens en voor altijd uit te bannen, maar vooral om haar eigen auto te vrijwaren.
Ook boeken als The Secret gaan over dat manifesteren (Bärbl Möhr – Bestellen bij het universum is een mooi voorbeeld in dezelfde categorie), maar toch vraag ik me af of daar geen grenzen aan zijn. Als er zes miljard mensen tegelijkertijd hun werkelijkheid creëren zullen die werkelijkheden onvermijdelijk met elkaar botsen en elkaar inperken, lijkt mij.

Wat mijn lichte cynisme en Hollandse koopmansgeest vooral zeggen is dat het oude Marktplaatsgezegde ook hier opgeld doet: “Als iets te mooi klinkt om waar te zijn, is het dat meestal ook.” Denken dat we de wereld veranderen met alleen onze gedachten is hetzelfde als geloven dat we afvallen van een trillende gordel om ons middel en dat die aardige Nigeriaan in de mail echt 3,5 miljoen euro aan ons gaat geven in ruil voor het gebruik van onze bankrekening voor een transactie.

Toch wil ik positief denken niet uitvlakken in die zin dat mensen die positief denken beter omgaan met tegenslagen en eerder geneigd zijn dingen aan te pakken. Aan de andere kant denk ik dat er absoluut grenzen zijn aan de maakbaarheid. We maken onze plannen en ondertussen voltrekt het leven zich aan ons, om Lennon maar eens te parafraseren. Dat houdt ook in dat er dingen mis gaan. En dat vraagt om empathie, voor anderen, voor jezelf. Ook vraagt het om wijsheid, de wijsheid te kunnen zien wat je eigen aandeel is en wat buiten je ligt. Bovendien ook de wijsheid om een positieve les te trekken uit het gebeurde.

Ik denk dan ook dat een wereld van mensen waar het allemaal maar goed mee gaat een verschrikkelijke wereld moet zijn, een glimmend gepoetste meedogenloze wereld waarin mensen naast elkaar kunnen zitten en hun eigen successen als mantra’s opdreunen. Een wereld van Marie-Antoinettes die zich niks meer kunnen voorstellen bij honger en roepen dat de mensen dan maar cake moeten eten. Nee, laten we koesteren dat het soms niet meezit en dat we niet altijd krijgen wat we willen. Dat houdt ons menselijk. Bovendien gaan de beste liedjes over verlangen naar dingen die we niet krijgen.

Zolang mollen hopen maken…

Uitzicht werkkamerOngeveer een jaar geleden zat ik voor het eerst achter dit bureau door dit raam in de werkkamer naar buiten te kijken. Ik vroeg me toen af waar de treinen heen gingen die voorbij reden, inmiddels weet ik dat dat naar Zwolle en verder is. Ook toen waren de bomen kaal en keek ik uit op de gebouwen van het gezondheidscentrum aan de overkant van het spoor. Weet je trouwens dat bomen helemaal niet zo kaal zijn als misschien op het eerste gezicht lijkt. Er zitten geen bladeren aan, nee dat klopt, maar als je goed kijkt zie je dat al die takken weer uitlopen in kleinere takken en in nog kleinere takjes, bijna zo dun dat je je afvraagt hoe ze met deze windstoten aan de bomen vast kunnen blijven zitten, en een soort vleugeltjes, naar beneden hangend als kleine helikoptertjes. En de bomen aan de overkant van het spoor hebben zelfs hun stammen begroeid met klimop, dus daar is al helemaal niets kaals meer aan.
Op een verroest stuk rails zit een kauwtje haar verlangen, leed of honger uit te schreeuwen. Voelt ze dat ik naar haar kijk? Het ziet er somber uit buiten, het is een goede dag om binnen te blijven, dicht bij de verwarming met dikke sokken en een warme trui. Ik houd me vast aan de hoop dat het snel lente wordt. Gisteren vertelde iemand me dat de mollen nog hopen maken. Dat betekent dat het niet kouder gaat worden voorlopig. Zolang de mollen hopen maken, is het goed. Mijn kauwtje is terug. En weer weg. Misschien is ze de lente halen…

Limonade heeft geen ander verlangen dan zichzelf te vervullen

Kahlil GibranLemonade has no other desire but to fulfill itself.
But if you make lemonade and must needs have desires,
let these be your desires:
To melt and be like a running brook that sings its melody to the night.
To know the pain of too much tenderness.
To be wounded by your own understanding of lemonade;
and to bleed willingly and joyfully.
To wake at dawn with a winged heart
and give thanks for another day of lemonade making;
To rest at the noon hour and meditate lemonade’s ecstasy;
To return home at eventide with gratitude;
And then to sleep with a prayer for the lemonade in your heart
and a song of praise on your lips.

Vrij naar De profeet van Kahlil Gibran

Iemand nog voornemens?

DSCN5471Zo aan het begin van een nieuw jaar borrelt het in onze hoofden van de mooie plannen, prachtige voornemens, maar soms ook onrealistische verwachtingen. Ik heb mijn doelen niet al te hoog gesteld voor het nieuwe jaar. Geen plan de campagne om te stoppen met roken, geen grootscheepse dieetplannen of red-de-wereld-missies. Eigenlijk vallen al mijn voornementjes als kleine subdoelen onder mijn grote voornemen: limonade blijven maken.
Dat betekent steeds opnieuw zoeken naar positieve dingen in het leven van alledag. En ook: mijn citroenen van alle kanten bekijken in het kader van know thy lemons… Onbekend maakt onbemind, dus krijg je van citroenen die je goed kent vast hele lekkere limonade.
Aangezien yoga en meditatie voor mij superlimonade zijn en daar de afgelopen maanden nogal de klad in is gekomen, is dit een erg serieus voornemen: yoga en mediteren weer oppakken. Om de daad maar meteen bij het woord te voegen, ga ik nu gewoon een plek uitgraven in onze rommelkamer en daar mijn meditatiekussen neer plempen en daar kom ik het komende half uur niet meer van af. Be right back…
Nou, nu ik helemaal zen ben, durf ik gezond eten ook wel bij mijn limonade te rekenen. De afgelopen maanden waren augurken, gehaktballen en chocola veruit favoriet op mijn menu en de terugkeer naar broccoli en tofu zal even moeilijk zijn. Desalniettemin is ook dat een voornemen.
Een ander voornemen is om dit jaar meer in te zetten op schrijfklussen. Hoe leuk en uitdagend ik redactie- en eindredactiewerk ook vind, door te schrijven orden ik mezelf en houd ik mezelf scherp. Onontbeerlijk dus denk ik, terwijl ik mezelf dat zo hoor zeggen. Duidelijk zat.
En verder ga ik weer veel kaartjes sturen, complimenten uitdelen, glimlachen op straat, gesprekjes aanknopen met vreemden, nog meer lieve mensen om me heen verzamelen en degenen koesteren die er zijn.

Wat voor mooie dingen nemen jullie je voor?

Limonade 2.0.1.4.

Op deze laatste dag van het oude jaar blijkt er maar weinig tijd voor reflectie op het afgelopen jaar. Wat is er ook alweer allemaal gebeurd de afgelopen twaalf maanden? Wat had ik me een jaar geleden voorgenomen en heb ik dat bereikt? Was het een goed jaar? Over die laatste vraag hoef ik niet lang na te denken, ja, het was een goed jaar. Hoewel er natuurlijk ook veel momenten zijn geweest dat ik het jaar helemaal niet zo leuk vond, was het een goed jaar. Zeker in vergelijking met het jaar daarvoor.
Het limonade maken behoort tot die goede dingen. Ik hoop -en denk zelfs- dat het limonade maken tot op zekere hoogte heeft bijgedragen aan de goede dingen. Steeds weer op zoek gaan naar positieve kanten en vooral niet stil blijven staan, hebben mij het afgelopen jaar wel een flinke boost gegeven. Ik heb Deventer en mijn nieuwe leven als freelancer omarmd, heb weer even van India mogen genieten, ben getrouwd met de leukste man ter wereld, ja, het was een goed jaar. Het was een jaar waarin ik uitdagingen ben aangegaan, een jaar waarin ik weer JA durfde zeggen.

DSCN5454

Op deze laatste dag van 2014 hebben jullie nog wat lijstjes van me tegoed. Want jullie hebben massaal gestemd en titels aangedragen voor de Limonade Boeken Top Tien en de Limonade Film Top Tien. So here goes:

Limonade Film Top Tien
1. Amélie
2. The Big Lebowski
3. As it is in Heaven
4. Down by Law
5. The Straight Story
6. Oh Brother Where art Thou
7. Dead Poets Society
8. Big Fish
9. Slumdog Millionair
10. Taare Zameen Par

Limonade Boeken Top Tien
1. Honderd jaar eenzaamheid – Gabriel Garcia Marquez
2. Norwegian Wood – Haruki Murakami
3. Het verstoorde leven – Etty Hillesum
4. Siddharta – Herman Hesse
5. Wat is de wat – Dave Eggers
6. Het wezen van de olifant – Toon Tellegen
7. Niemand is onsterfelijk – Simone de Beauvoir
8. Dit boek redt je leven – A.M. Homes
9. Het boek der omhelzingen – Eduardo Galeano
10. 1984 – George Orwell

 

Ik wens jullie een hele fijne jaarwisseling toe en laten we van 2015 een heel mooi limonadejaar maken!

 

Maak Iets Maandag

DSCN5451

Voor deze laatste Maak Iets Maandag ben ik opnieuw mijn oude stofjeskast ingedoken. En daar zijn nogal wat schatten te vinden. Deze keer viel mijn oog op een oude trui, waar eigenlijk al sinds ik ‘m ooit – zo’n zes jaar geleden – kocht STREEPJESKAT op geschreven stond. Sommige kledingstukken hebben dat; terwijl ze in hun ene hoedanigheid gekocht worden, schemert er al een andere potentiële hoedanigheid doorheen. Met deze trui was dat duidelijk het geval.  Uit deze trui diende een kat geboren te worden.

Wat ik heb gedaan? De schaar erin. Wie mij al wat langer volgt, weet dat ik niet zo goed ben in voorbereid te werk te gaan. Schetsen, uittekenen, spelden, aaahh, niets voor mij. Ik heb de col van mijn trui geknipt en er een lijfje van het een of andere monstertje – oké, de inzet was een kat – uitgeknipt. Het tweede lijfje heb ik van het eerste overgetrokken, dat dan weer wel. Twee oortjes, allebei net een beetje anders van vorm, wat niet de bedoeling was, maar er wel prima uitziet. Voor de staart mogen jullie van mijn fout leren. Eerst aftekenen hoeft niet, maar zorg ervoor als je de staart zo uit de losse pols knipt, dat je ‘m wel wat dikte geeft. Mijn eerste staart was zo dun, dat ik ‘m niet meer binnenstebuiten kon keren en dus overnieuw moest beginnen. Het zielige staartje waar mijn monstertje het nu mee moet doen, is ook niet om over naar huis te schrijven. Jullie kunnen dat vast beter.

Nou, en dan heb je alles geknipt en hoef je ’t alleen nog maar vast te naaien. Eerst de oren naaien – pomtiedomtiedom – binnenstebuiten keren, vullen en dan met de goede kanten naar binnen aan het lijfje spelden. Staartje naaien – pomtiedomtiedom – binnenstebuiten keren, vullen en met de goede kant naar binnen op het lijfje spelden. Lijfje naaien – pomtiedomtiedom – aan de onderkant een klein stukje openhouden, zodat je het hele monstertje binnenstebuiten kunt keren, vullen, oogjes erop naaien en dan tenslotte ook het laatste stukje dicht naaien. Et voila: Dizzy Cat

Laten jullie even zien wat jullie van oude truien maken?

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Fijne kerst

DSCN5441


uit het boek Het meisje met de zwavelstokjes, geïllustreerd door Bernadette

“Haar handen waren bijna bevroren van de kou. Ach, één zwavelstokje zou ze toch wel kunnen aansteken. Dat zou haar zo goed doen. Voorzichtig trok ze een zwavelstokje uit het bosje in haar hand. Rits – wat gaf dat een vonkenregen en wat brandde het mooi. Het zwavelstokje gaf een warme, heldere glans; toen ze haar hand er omheen hield, was het net een klein kaarsje.”

Wie kent het verhaal van het meisje met de zwavelstokjes van Hans Christian Andersen niet? Het arme meisje dat op haar blote voetjes door de sneeuw loopt en binnen in de huizen andermans feestvreugde ziet. Ze heeft het koud, ze heeft honger. Maar bij het schijnsel van haar zwavelstokjes ziet ze allemaal mooie dingen voor zich. Verlichte kerstbomen, lekker kersteten…

“Weer streek ze een zwavelstokje langs de muur af. Het licht straalde en in die glans stond haar oude grootmoeder glimlachend bij haar. ‘Grootmoeder’, riep het meisje. ‘O, neem mij toch mee! Ik weet dat je weer weg bent als het zwavelstokje uitdooft.’ Haastig streek het meisje alle overige zwavelstokjes van het bosje af. Ze wilde haar grootmoeder bij zich houden. De zwavelstokjes straalden met zo’n glans, dat het lichter werd dan op klaarlichte dag. Nog nooit was grootmoeder zo mooi en zo groot geweest. Ze nam het kleine meisje op de arm en in het stralende licht vlogen ze samen steeds verder omhoog. En daarboven was geen kou, geen honger, geen angst – ze waren bij God.”

Het meisje sterft van de kou. Net zoals er deze kerst andere meisjes van de kou, van de honger, door oorlog en ziekte, zullen sterven, terwijl wij lekker warm binnen met onze families aan tafel zitten. Een heel droevige gedachte, maar niet één die daarom maar weggestopt moet worden. Dit is ook de wereld waarin we leven. Reden des te meer om ons deze kerst nog meer dan alle andere dagen van het jaar te realiseren hoe goed wij het hebben, te genieten van de mensen met wie wij deze dagen mogen doorbrengen, te missen wie er niet bij kunnen zijn en dankbaar te zijn voor de warmte en de liefde waardoor we omringd worden.

Ik wens jullie een hele fijne kerst.

De lange donkere theetijd van de ziel

Omdat uw limonademaker geveld is door migraine komt deze Maak Iets Maandag te vervallen. Maar niet getreurd, we hebben iets veel leukers: limonade van onze gastblogger Wibo Kosters. Teatime

De lange donkere theetijd van de ziel

Voor je dit allemaal leest, wacht even, kijk nog eens naar die titel. Die prachtige, evocatieve en verschrikkelijk onlogische titel. De eerste keer dat ik hem las was ik meteen verkocht – het was een boek en ik nam het mee. Het beloofde iets van winteravonden, de melancholie van teveel straatverlichting en thuis de verwarming aan.

Het betreffende boek, the long dark teatime of the soul is van niemand minder dan Douglas Adams, schrijver van het legendarische the Hitchhiker’s guide to the galaxy. Hiermee waagde hij zich aan een nieuw genre, de detective. Alleen dan wel een holistische detective: Dirk Gently. Onder Adams-fans worden deze detectives vaak nog hoger gewaardeerd dan de ‘Hitchhiker’s guide’ boeken.

Op dit moment zit ik een beetje in een persoonlijke donkere theetijd van de ziel. Het jaar loopt op zijn einde, ik ben vooral heel erg moe, en er gebeurt van alles in mijn leven waar ik geen invloed op kan uitoefenen. En dan kun je je druk maken, óf je kunt limonade maken.

Dus heb ik the long dark teatime of the soul uit de kast gepakt en herlees die, in bed, met een stapel kussens in mijn rug. De telefoon is uit, mijn wederhelft heeft een puzzelboekje, en ik verlies me in prachtige zinnen, herontdek waarom ik dit boek zo waardeerde. Mijn limonade is dan ook dat er soms gewoon niet meer in zit. Als je dat accepteert ontstaat er ruimte om te genieten van wat je wel doet. Enjoy.

P.S. Als je niet van lezen houdt; ik lees net dat de detectives van Adams ook tot een televisieserie verwerkt zijn….

100 x limonade

maak limonade citroen

Dit is mijn 100e bericht. Een mijlpaal toch wel een beetje. Er waren al vele blogideeën de revue gepasseerd voor ik MaakLimonade omarmde, en ik vond het toch ook erg spannend. Mijn hart klopte in mijn keel toen ik acht maanden geleden mijn eerste blogpost plaatste. Zal ik wel elke dag in staat zijn tot limonade maken, was mijn grootste zorg. Ik ben niet bepaald een positivo. Elke dag werd al snel om de dag, toen 3 keer per week en inmiddels zelfs tijdelijk twee keer per week. Dat is prima. Zo is het voor mij te doen en bombardeer ik jullie, trouwe volgers, ook niet voortdurend onder nieuwe berichten. Het moet ten slotte wel leuk blijven.

100 x Limonade. Heeft het jullie wat gebracht? Wat het mij gebracht heeft? Toch wel veel. De trap onder mijn kont die ik mezelf met mijn blog hoopte te geven, geef ik mezelf inderdaad. Er gaat namelijk een enorme stimulans uit van een paar keer per week iets limonadigs moeten melden. Ik zou mezelf echt nog geen professioneel limonademaker durven noemen, maar de amateurstatus ben ik toch inmiddels ook wel ontgroeid.

Af en toe baalde ik echt van dat limonade-gedoe. Dan wilde ik wegkruipen onder de dekens of me verstoppen onder het bed, maar juist op die momenten komt het op limonade maken aan. Juist vanwege die momenten wilde ik gaan limonade maken. En ik word er steeds beter in. En minder streng. Soms moet je limonade maken van je citroenen, maar soms ik het ook heel limonade om je even helemaal aan je citroenen over te geven.

Vandaag is in elk geval een dag van LIMONADE. En met die limonade in mijn hoofd en mijn lijf begeef ik mij op pad naar de volgende 100 x limonade. Stappen jullie nog mee?

Maak Iets Maandag

DSCN5424 DSCN5432 De oplettende kijker had op de foto van vorige week al een kersttak kunnen zien. Ik heb meteen de dag na Sinterklaas een kerstboom gehaald. Daarom kan deze Maak Iets Maandag eigenlijk niet anders dan over kerstversieringen gaan.
Mijn favoriete kerstboomhangers zijn zelfgemaakt. Van gekleurde was en witte klei. Supersimpel en superleuk. Je hebt er klei voor nodig, wat restjes kaarsen en bakvormpjes. De klei hoeft je alleen maar wat door te kneden en uit te rollen en daar kan je dan meteen al vormpjes uit steken. Zelfdrogende kinderklei is hier prima voor te gebruiken. Je kunt er ook meer gaatjes in prikken en daar een gekleurd touwtje doorheen rijgen.
De restjes kaars moet je au bain-marie laten smelten. Nou heb ik als kaarsenmaker het voordeel dat ik een echte gietplaat heb en heel veel vormpjes, maar ik neem aan dat je de gesmolten was ook best op een met bakpapier bekleed bakblik kan uitgieten. Zorg wel dat alles bedekt is met bakpapier, want was is niet makkelijk meer van wat dan ook te verwijderen. Laat de was enigszins drogen, en steek dan de vormpjes eruit. Prik overal een gaatje in, zodat je ze aan een mooi touwtje in de kerstboom kan hangen. DSCN5435

Een kersthanger met citroenen mag hier natuurlijk niet ontbreken. Vandaag maken we gewoon eens geen limonade van onze citroenen, maar we hangen ze in de kerstboom. Daarvoor snijd je de citroenen in plakjes en die laat je een paar uur drogen in de oven. Met sinaasappels doe je hetzelfde. Als de schijfjes droog zijn, maak je er een touwtje aan vast en hup… in de kerstboom ermee. Ook wel limonade, maar dan net even anders.   DSCN5437