Hoera, het is vandaag!

Noise, by Pooh

Oh, the butterflies are flying,
Now the winter days are dying,
And the primroses are trying
To be seen.

And the turtle-doves are cooing,
And the woods are up and doing,
For the violets are blue-ing
In the green.

Oh, the honey-bees are gumming,
On their little wings, and humming
That the summer, which is coming,
Will be fun.

And the cows are almost cooing,
And the turtle-doves are mooing,
Which is why a Pooh is poohing
In the sun.

For the spring is really springing;
You can see a skylark singing,
And the blue-bells, which are ringing,
Can be heard.

And the cuckoo isn’t cooing,
But he’s cucking and he’s ooing,
And a Pooh is simply poohing
Like a bird.

A.A.Milne
uit: The House at Pooh Corner

IJsheiligen ammehoela

Oké oké, ik weet het, ik neem een risico. Het is nog meer dan een maand tot IJsheiligen. Het kan maar zo gebeuren dat de kleine kwetsbare plantjes die ik nu zo enthousiast al buiten zet, hartstikke doodvriezen de komende maand. Maar ik wil zo graag dat het al warm genoeg is voor een weelderig bloeiende tuin! Waar vlindertjes vrolijk fladderen, appels en peren de takken van mijn bomen doen doorbuigen, ik lekker aardbeitjes en besjes en frambozen en bramen van de struiken kan plukken. Ik wil zo graag! Dus kan ik niet wachten tot de verjaardagen van de strenge heilige heren met vorst in hun naam voorbij zijn. Dat duurt gewoon nog te lang.

Mijn appel- en mijn perenboom zijn geheel naar eigen inzicht begonnen zich op te maken voor een vruchtbare zomer. Nu de eerste knoppen en bladeren zich laten zien, krijgt de tuin meteen een ander uiterlijk. Alsof het echt een tuin is en niet gewoon een klein stenen plaatsje achter het huis. De aubergine en spinazie mogen het vanaf vandaag buiten gaan proberen.

Mijn bessenstruikje was oktober vorig jaar bijna in de groencontainer beland. Het struikje had de hele zomer niets gedaan dan treurig haar kopje buigen en leek gewoon niet meer te willen. Een suïcidale plant, zeg maar. Dat kan natuurlijk niet goed zijn voor de sfeer in de tuin. Maar manlief die de zware pot met struik diende te verplaatsen, was daar nog niet aan toegekomen, en kijk het struikje nu toch eens. Een blozend levenslustig struikje, dat vast heel veel besjes gaat geven deze zomer!

Op de olifant staan verschillende soorten sla zich al heel dapper teweer te stellen tegen de zon overdag en de kou ´s nachts. Over een paar weken verwacht ik de eerste sla al te kunnen oogsten. Prei, andijvie en lente-ui zullen nog wat langer op zich laten wachten, maar dat mag. Ondertussen hebben ook mijn aardbeienplantjes van vorig jaar bedacht dat het tijd is om zich eens goed uit te rekken en hun bladeren uit te slaan.

Ik doe dus net alsof ik het volgende rijmpje nog nooit gehoord heb.

Voor IJsheiligen de bloempotten buiten,
veelal kun je er dan naar fluiten,
wacht af tot de heiligen zijn voorbij,
de bloemen zijn u daarvoor blij.

St. Mamertus, St. Pankratius, St. Servatius en St. Bonifatius, nooit van gehoord. Leve het voorjaar!

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Kasberichten

Bij de eerste schijn van een piepklein vleugje lente beginnen mijn wanna-be-groene vingers te jeuken. Zaadjes van groenten en kruiden liggen nog in overvloed in een keukenlaatje, en daar komen nog eens een heleboel AH moestuintjes bij van mijn ouders. Genoeg reden om mijn eigen kasseizoen voor geopend te verklaren. Niets zo limonade als je eigen groenten verbouwen immers.

En zo ziet die kas er een week later uit. De kropsla en de veldsla hebben er zin in, de wortels gaan zo hard, die kunnen eigenlijk wel naar buiten. De andijvie is beschimmeld en de aubergine en de paprika doen nog helemaal niks. Mijn vleesetende plant is verzopen. De tijm en de broccoli komen goed op en de spinazie voorzichtig ook. Het lijkt wel een wedstrijdje. In de tuin heb ik de bloempotten tevoorschijn gehaald, alles staat klaar om weer een nieuwe moestuin te verwelkomen. Dus kom maar hoor, zonnetje, wij zijn er klaar voor.

Wrange lente

Mijn eerste krokus zag ik al weken geleden, de vogels zijn allang druk met hun nestjes in de weer en de eerste lammetjes heb ik ook al in de wei zien lopen. Toch is het officieel volgens mij nog geen lente. Althans, dat heb ik even opgezocht en het is maar net wanneer je die lente wilt laten beginnen. Astronomisch gezien begint de lente als de dag en de nacht even lang zijn; de zon staat dan precies boven de evenaar. Dat is rond 20 maart. Dit jaar is dat om precies te zijn op 20 maart om 23.45 uur. Maar er bestaat ook nog zoiets als de meteorologische lente. En die is al op 1 maart begonnen. De astronomische indeling van seizoenen schijnt gebaseerd te zijn op de positie van de aarde ten opzichte van de zon, terwijl de meteorologische indeling ervan uitgaat dat ieder seizoen drie complete kalendermaanden telt. Meteorologisch is het dus al vijf dagen lente, astronomisch dus nog niet. Snap jij er nog iets van?

Wat maakt het ook uit. De natuur is wakker. En zal nu steeds wakkerder worden. En dus moeten wij ook steeds wakkerder worden. De lente wordt natuurlijk geassocieerd met vruchtbaarheid en nieuw leven. Die letterlijke associatie heb ik jarenlang moeilijk gevonden, terwijl ik de symbolische ervoer als een tijd van hoop en belofte. Je kunt van alles zaaien, de toekomst ligt een beetje open. Maar nu, met een buik vol nieuw leven, een letterlijke lente in mij, is er om mij heen veel leven dat afloopt. Dat maakt deze lente nogal wrang. Het maakt mijn buik zelfs op een bepaalde manier wrang. Een wrange buik in een wrange lente. En tegelijk de wrede troost van dat wrange: dat de natuur altijd verdergaat, volgens haar seizoenen, wie of wat er waar ook stopt. Maar dat het in de lente volop winter kan zijn in een mensenleven. Voor jullie die overvallen zijn door een koude dreigende winter, veel sterkte en warmte. Voor de rest, geniet van de lente.

Tijd voor lente

Het begint mij allemaal wat te lang te duren, dat winterse gedoe. Dat ik binnen nu en een week mijn winterjas uitgroei heeft daar slechts zijdelings iets mee te maken, ik verlang gewoon naar de lente. Ik verlang ernaar de eerste narcissen en krokussen te zien opkomen, de bomen te zien bloesemen. Ik verlang naar kwetterende vogeltjes, eerste schuchtere zonnestralen. Ik verlang ernaar mijn eigen plantjes te zaaien, niet in de vensterbank maar in de tuin. Ik verlang naar groen in plaats van grauw.

Gisteren in de trein van Deventer naar Amersfoort werd ik overvallen door een geluksmomentje. In de verte in een weiland zag ik een eerste ooievaarspaar in een nest. Niet duidelijk, want echt wel ver weg, maar duidelijk genoeg. En zonder te spreken wisten ze helder en scherp aan me over te brengen dat de lente er nu echt wel snel aan komt. In een vreemd ooievaarstaaltje lieten ze me weten dat er geen Elfstedentocht meer komt dit jaar, geen nieuwe sneeuwstormen, het is voorbij. We mogen ons uit onze warme winterholen bevrijden, onze stramme ledematen uitrekken na onze winterslaap, de lente komt eraan. De wind blies die boodschap van de ooievaars in het weiland zachtjes tegen het treinraam waardoor ik naar buiten keek.

Zolang mollen hopen maken…

Ongeveer een jaar geleden zat ik voor het eerst achter dit bureau door dit raam in de werkkamer naar buiten te kijken. Ik vroeg me toen af waar de treinen heen gingen die voorbij reden, inmiddels weet ik dat dat naar Zwolle en verder is. Ook toen waren de bomen kaal en keek ik uit op de gebouwen van het gezondheidscentrum aan de overkant van het spoor. Weet je trouwens dat bomen helemaal niet zo kaal zijn als misschien op het eerste gezicht lijkt. Er zitten geen bladeren aan, nee dat klopt, maar als je goed kijkt zie je dat al die takken weer uitlopen in kleinere takken en in nog kleinere takjes, bijna zo dun dat je je afvraagt hoe ze met deze windstoten aan de bomen vast kunnen blijven zitten, en een soort vleugeltjes, naar beneden hangend als kleine helikoptertjes. En de bomen aan de overkant van het spoor hebben zelfs hun stammen begroeid met klimop, dus daar is al helemaal niets kaals meer aan.
Op een verroest stuk rails zit een kauwtje haar verlangen, leed of honger uit te schreeuwen. Voelt ze dat ik naar haar kijk? Het ziet er somber uit buiten, het is een goede dag om binnen te blijven, dicht bij de verwarming met dikke sokken en een warme trui. Ik houd me vast aan de hoop dat het snel lente wordt. Gisteren vertelde iemand me dat de mollen nog hopen maken. Dat betekent dat het niet kouder gaat worden voorlopig. Zolang de mollen hopen maken, is het goed. Mijn kauwtje is terug. En weer weg. Misschien is ze de lente halen…

Vijftig tinten groen

Wat is de natuur in een paar dagen veranderd! Vorige week waren de bomen nog kaal, -bloesemende bomen uitgezonderd- en deze week is alles groen. Knalgroen, intens groen, neongroen. Als klein meisje, en eerlijk gezegd -maar houd dit maar tussen ons, oké- als groter meisje ook nog, probeerde ik altijd het moment te vangen dat de bomen van kaal ineens weer blad hadden. ’t Gebeurt altijd binnen enkele dagen. Nu begon het afgelopen maandag. Een groene explosie, of om preciezer te zijn: een schuchter groen explosietje, die dinsdag al iets uitbundiger was, en vandaag staan de bomen in het park al in vol ornaat groen te wezen. De straat waar ik van mijn werkkamer op uitkijk, begint zich aan mijn oog te onttrekken. Groene bladergordijnen, wapperend in de wind, ontnemen me het zicht. En geven me er een veel spectaculairder uitzicht voor terug. Groen, overal waar ik kijk. Heerlijk vind ik het. Zo is die stiekeme kou ook wel te dragen, omdat er in groene kou een belofte schuilt dat het snel weer warm gaat worden. En anders sla je toch gewoon zo’n bladerdekentje om.

Are you kidding me?

In mijn voornemen om elke dag een uur computertijd in te ruilen voor buitentijd zat geen enkele restrictie ingebouwd dat die wandeling of fietstocht niet ergens heen zou mogen gaan. Dus fietste ik gisteren bij wijze van middagpauze naar het tuincentrum, om me te vergapen aan hortensia’s in de prachtigste kleuren en roze bloesemende boompjes, en om helemaal verliefd te worden op een klein nectarineboompje, dat instant geluk beloofde, maar in mijn tuin noch fietstas paste. Met aardbeienplanten aan mijn stuur, een Helleborus in mijn ene fietstas, viooltjes in mijn andere fietstas en potgrond onder de snelbinders fietste ik volledig uit balans terug naar huis. En was heel blij. En bleef ook de hele dag heel blij. Met die vrolijke kleurtjes, de zon die er maar geen genoeg van kreeg om die leuke plantjes te beschijnen.

Tot de zon onder ging. En mijn vriend thuiskwam, en een grote bloemenoase aantrof in zijn tuin. ‘Volgende week gaat het sneeuwen,’ zei hij. Ik keek hem ongelovig aan. ‘Echt niet. Toch?’ Hij bleef volhouden van wel. Dus heb ik de hele morgen alle weersites afgezocht. Het wordt wel iets kouder volgende week, maar nergens een teken van sneeuw. Zou hij me dan toch voor de gek hebben gehouden? Hij is meestal niet zo’n grapjas.

La la lente…

Wat was het een heerlijk weekend. Begin maart en het voelt als zomer. Ik heb in mijn T-shirtje langs de IJssel gefietst, rosébier gedronken op een terrasje, een enkel lammetje in een wei toegezongen en overvliegende reigers nagewuifd. Elke keer verrukte kreetjes geslaakt bij weer een boom met roze bloesems. Mannen op heuse klompen begroet. Stadsmeisje op het platteland.

Stroom maar binnen met die vitamine D. Geweldig toch dat het goed voor je gezondheid is om naar buiten te gaan als de zon schijnt. Dat maakt het een stuk makkelijker om goed voor jezelf te zorgen. En aangenamer. Mijn voornemen voor deze lente en zomer: elke dag minstens een uur weg van mijn computer en een wandeling of fietstochtje maken. Ik heb er nu al zin in.

Maak Limonade

POSITIEVE DINGEN

Tagarchief: lente