Auteursarchief: maaklimonade

Limonademaker Tatjana Buisson

DSCN5397We hebben het allemaal van tijd tot tijd, even wat extra vriendelijke aandacht nodig. Omdat we ons rot voelen, voor een uitdaging staan of gewoon zomaar. En wat is er dan fijner dan een aardig kaartje in de brievenbus te vinden? De Zuid-Afrikaanse Tatjana Buisson zette een aantal jaar geleden het Postcard Happiness project op. Een project dat mensen die wel wat extra steun en aandacht kunnen gebruiken in de schijnwerpers zet in de hoop dat ze brieven en kaartjes van over de hele wereld toegezonden krijgen. Werkt dat dan? Zijn er echt mensen die vreemden kaartjes sturen aan de andere kant van de wereld? Jazeker. Meer dan een jaar geleden gaf ik mijn schoonmoeder voor het project op. Sindsdien heeft zij vele kaartjes ontvangen, uit Zuid-Afrika, uit Thailand, uit Amerika, uit China, maar ook veel uit Nederland. Kaartjes van lieve mensen die begrijpen hoe het is om ziek thuis te zitten en een lichtpuntje op de post doen als steun.

Het idee van Tatjana is dat een simpel kaartje aanmoediging en liefde kan brengen waar dat het hardst nodig is. “Encouraging the world to focus their positive energy onto a small rectangular piece of postcard and sending it to people who could physically and emotionally benefit from a little encouragement or acknowledgement in the form of kind, written words from strangers and friends.” Het werkt als volgt: als je iemand kent die wat kaartjesgeluk kan gebruiken, dan meld je die persoon aan bij Tatjana, op http://www.postcardhappiness.com. Zij vermeldt het verhaal op haar website en dan gaat het balletje rollen. Bezoekers van haar website zien het verhaal en besluiten een kaartje te sturen. En zo stroomt de brievenbus vol met kaartjesgeluk. Superlimonade, toch?

Hoewel de verhalen op de website vaak droevig zijn, is de insteek positief. Het gaat om potentieel geluk. Natuurlijk zijn het vaak hele verdrietige verhalen, maar het gaat erom dat je iets kan doen, hoe klein ook, om iemand die je niet kent en die weet ik veel waar woont en een moeilijke tijd doormaakt, een klein lichtpuntje te bezorgen. Voor jou een kleine moeite, maar voor de ontvanger hartstikke fijn.

Mocht je je nou niet geroepen voelen om iemand aan de andere kant van de wereld een geluksmomentje te bezorgen met een kaartje, maar wil je dat wel dichter bij huis, kijk dan eens hier. Laten we met z’n allen letten op wie er wat gelukspost kan gebruiken en dan zorgen dat die brievenbussen worden gevuld. Oké?

Troost voor dames

Yeah, we hebben een gastblogger! Wibo Kosters schreef de blog van vandaag. En wat mij betreft smaakt dat wel naar meer. Veel andere leuke dingen van hem zijn ook te lezen op zijn website: www.wibokosters.nl

Troost voor dames, troost voor iedereen

Annie M.G. Schmidt schreef de verhalenbundel ‘Troost vooTroost voor damesr dames’, vol observaties die de eerder genoemde dames wat troost, of in elk geval verstrooiing zouden moeten bieden. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik nog nooit een dame tegengekomen ben die positief berichtte over het troostende vermogen van deze verhalen, maar ik wil hem jullie van harte aanraden. Daarnaast kan ik ook afwassen, dansen door de kamer, aaien van katten en het sorteren van sokken aanbevelen.

De grondgedachte daarachter, en ik weet niet of Annie M.G. Schmidt met dat als uitgangspunt haar pen opgepakt heeft, is namelijk de aandacht afleiden. Het is namelijk zo dat alle gevoelens die niet alleen maar puur fysieke sensaties zijn, zoals een zere teen, of een kriebel in je keel, ontstaan zijn naar aanleiding van een gedachte. Dat ziet er ongeveer zo uit: Jet groet me niet op het werk > heb ik wat misdaan? > onzekerheid > ik kan het ook nooit goed doen > zelfmedelijden.
Schematisch ziet dat er zo uit: gebeurtenis > gedachte > gevoel > nog meer gedachten > nog meer gevoel. En al gauw ben je boos, verdrietig, bang, wat dan ook. En naarmate je gedachten door razen wordt dat gevoel dieper en groter en dat kan soms heel overweldigend zijn.

SOKKEN! En ik roep dat niet voor niets. DANSEN! Zet de radio aan, en ga dansen. Rangschik je sokken op de kleuren van de regenboog, LAAT EEN TEILTJE VOLLOPEN EN WAS AF! Waar het om gaat is dat je met aandacht en overgave iets gaat doen. En als je daarin slaagt, wordt die eindeloze stroom gedachten onderbroken. De gevoelens waar je net nog door geplaagd werd krijgen geen voeding meer, en na tien minuten van wat anders doen is dat gevoel weg.

Dat houdt natuurlijk niet in dat als je nu weer over hetzelfde na gaat denken, het niet weer heel groot wordt. Alleen weet je nu hoe je dat onderbreekt. Leid jezelf af, breng je aandacht ergens anders bij. Zoals ik Annie M.G. Schmidt nu graag even deze woorden in de mond leg: “Dames, afleiding is troost. En ik weet dat ik dat niet zo heb gezegd, maar een dame heeft maar een half woord nodig”. En nee, het is geen oplossing voor het oorspronkelijke probleem, maar als je eenmaal ziet hoe je gedachten een loopje met je nemen, dan kun je mooi een loopje terug met jouw gedachten nemen, en dan blijkt vaak dat die oorspronkelijke gebeurtenis niet meer is dan een incident, een toeval.

Wibo Kosters

En de stand is…

ik met bloemenOp deze laatste oktoberdag blik ik terug op de Buy Nothing New maand, die voor mij eigenlijk een Buy Nothing At All maand was. Heb ik echt helemaal niets gekocht? Nee, alleen eten, drinken en een tube tandpasta. Was dat moeilijk? Nee, wat is nou een maand.

Heb ik dan helemaal niks gemist? Die vraag stelde mijn moeder me ook op een maandagavond, ergens midden in de maand, toen we ’s avonds nog even een kopje koffie bij ze gingen drinken. Het enige wat ik miste waren bloemen. Af en toe een bosje bloemen voor mezelf kopen is echt een cadeautje waar ik gelukkig van word. Mijn bosje lampionnetjesbloemen was eigenlijk op de eerste dag van oktober al wel aan vervanging toe, maar ja, dat mocht dus niet. Het leuke daarvan was dat ze in plaats van in de groencontainer nu aan een streng kerstlichtjes belandden, zodat ik er toch nog van kon genieten, maar dan op een iets andere manier. DSCN5394En nog leuker was dat me de volgende dag enorme bossen bloemen letterlijk in de schoot werden geworpen tijdens de opening van  A Floral Affair, een spectaculaire lievelingsbloemenmodeshow van Bas Kosters. Dat had het universum wel even goed voor me geregeld.

Liep ik dan helemaal nergens tegenaan? Oh jawel hoor. Waar ik echt wel een beetje mee heb geworsteld, is dat ik veel van wat ik koop, vooral koop om een kleine zelfstandige winkel of een kunstenaar te steunen. Die reden is vaak belangrijker dan dat ik die dingen nou zelf heel hard nodig heb. En die reden vind ik ook een heel goede reden. What to do?

Eigenlijk heb ik na deze maand niets kopen twee dingen besloten: 1. Ik blijf spullen kopen van kleine zelfstandigen en kunstenaars, maar alleen als ik een cadeautje voor iemand nodig heb. 2. Als ik behoefte heb aan troost, ga ik niet meer de stad in. Achter mijn ‘troostkopen’ zit eigenlijk een behoefte aan aandacht voor mezelf. Ik ga deze behoefte aan rustpuntjes vanaf nu anders invullen. Ik ga mezelf toestaan om op zulke momenten even suf op de bank te hangen met wat voor sufs dan ook, een breiwerkje, een kleurboek, een tijdschrift, in plaats van iets te kopen dat verwijst naar zo’n rustmoment zonder mezelf dat ooit toe te staan. Ik heb een hele lade vol spullen ontdekt die allemaal rust in je hoofd en even lekker bezig zijn beloven. In plaats van daar nog meer van aan te schaffen, sta ik mezelf vanaf vandaag toe om die spullen te gebruiken. Mooie besluiten toch?

Heeft er van jullie nog iemand de uitdaging aangenomen om een maand lang geen (nieuwe) spullen te kopen? En hoe is je dat bevallen?

Met je hoofd in de wolken

wolken drijven

Ik kan uren naar de wolken kijken. Ik zou het liefst nu schrijven dat ik dan lekker in het park in het gras naar boven lig te staren, blote armen, blote benen, kauwend op een grasspriet, maar dat zou een leugen zijn. Als ik al in een park in het gras lig, is dat op een kleedje, omdat ik erg onrustig word van al die kriebelige beestjes die in het gras wonen of er doorheen wandelen. Ik ben ervan overtuigd dat ik dat gevoel op een wolk niet zou hebben. Dat als ik op een wolk kon liggen, mijn armen en benen die wolk-substantie helemaal zouden willen voelen, zonder kleedje ertussen. Ik kan mezelf helemaal verliezen in de lucht. Al na een paar minuten wolken staren is het of ik de lucht ingezogen word, ik voel me letterlijk gewichtloos worden. Het onderscheid tussen boven en beneden verdwijnt volledig. Eigenlijk is het een heel meditatieve staat van zijn, er is alleen nog maar zijn. En een soort van zweven. Als ik later groot ben, zou ik wel een wolk willen zijn. Als ik later dood ben, zou ik wel een wolk willen zijn.
Wolken zijn hele goede afleiders op citroenmomenten. De simpele handeling van omhoog kijken, maakt je blik wijder. Het is een soort uitzoomen. De hele dag, 24 x 7, zijn we ingezoomd op ons eigen leventje, met alle daarbij behorende ellende. Door even uit te zoomen, kunnen we de dingen weer in proportie zien. Is het echt zo erg om elke maand drie dagen in te leveren aan de migraineduivel? Denk je er op je sterfbed aan terug dat jij altijd de afwas moet doen? Maakt het in het grote plaatje uit of jij kinderen op de wereld zet of een ander? Is het belangrijk dat anderen denken dat je er idioot uitziet in je hardloopkleren? Enzovoort enzovoort. Omhoog kijken geeft je afstand en die afstand is nodig om te zien wat echt belangrijk is en wat eigenlijk niet zo belangrijk is.
Dus: kijk omhoog lieve vrienden, kijk omhoog! Kijk naar de wolken die boven je hoofd voorbij drijven. Stel je voor waar ze heen gaan, hoe ze eruitzien, kijk omhoog. Wist je trouwens dat er een heuse Cloud Appreciation Society bestaat? Met meer dan 30000 leden! Allemaal wolkenstaarders. Op hun website vind je wolkennieuws, een wolk van de maand en een echt manifest, waarin ze verklaren dat een leven zonder wolken saai zou zijn en wolken niet genoeg naar waarde worden geschat. Kijk omhoog, zeggen deze wolkenstaarders ook. Bewonder de vergankelijke schoonheid en leef het leven met je hoofd in de wolken! Lieve mensen, kijk omhoog op deze prachtige oktoberdag!

limonade haiku

DSCN5367 Vers ontwaakt uit de migrainesluimer voelt het altijd een beetje alsof ik herboren ben. Er is een wat wantrouwend wakker worden, een verwonderd constateren dat ik er nog ben en dat de wereld er nog is en dat ik die wereld kan bekijken zonder het gevoel dat er een vrachtwagen over mijn hoofd rijdt. Tegenover elk migrainesterven staat die nieuwe frisse blik, alsof je de wereld voor het eerst ziet.

Ik ga jullie vandaag uitnodigen om een haiku te schrijven. Waarom, zal je heel terecht vragen. Nou, dat kan ik uitleggen. In de Happinez vertelde een bekende haiku-dichteres dat het schrijven van haiku’s eigenlijk een soort meditatie is. Een heel erg in-het-nu-zijn. En meditatie is limonade. In-het-nu-zijn is limonade. Dus moeten haiku’s ook wel hartstikke limonade zijn.

De regels zijn simpel. Een haiku bestaat uit drie regels van vijf, zeven en vijf lettergrepen, zeventien in totaal dus, en bevat een woord dat naar een seizoen verwijst. Zoals ik het begrijp, is het schrijven van een haiku eigenlijk meer een oefening in kijken dan in schrijven. Het wonderlijke zien in het alledaagse. En daar laat ik graag mijn frisse after-migraineblik op los.
Een eerste poging:

Geel herfstblad in boom
een lied zingt door de takken –
een zomer die dooft.

We blijven even bij hetzelfde thema:

Woest-winde adem
de bladeren dansen wild –
de zomer vertrekt.

Eentje van mijn man, die hij zo uit zij mouw schudde, toen hij hoorde wat ik aan het doen was:

Koe op het water
het vlotje deint in de stroom –
loei lekker verder.

Een haiku moet eigenlijk ook nog een verrassende wending in zich hebben, maar dat is misschien meer iets voor gevorderden. Alhoewel, een limonade haiku zou weleens onvermijdelijk tot een verrassende wending kunnen leiden. Laten we ’t maar proberen:DSCN5364

Het gerucht van fruit
de smaak van gevangen zon –
zooo limonade

Hmm, ik ben nog niet tevreden. Dit kunnen jullie vast beter. Doen jullie mee? Keer jullie verwonderde blikken binnenstebuiten en maak er limonade haiku’s van.

Hoe het niets kopen gaat

DSCN5346Jullie hebben het al eerder kunnen lezen, deze maand koop ik geen nieuwe spullen. En om mezelf geen excuus te geven om me  helemaal ziek te kopen aan tweedehands spullen, koop ik die ook niet. Want ik ben al een fervent tweedehands koper, ik schuim alle kringloopwinkels en rommelmarkten al af, dus dat hoef ik niet meer te ontdekken. Tot nu toe gaat het best. Geen getwijfel in winkels, zal ik wel zal ik niet? Er gaat wel rust vanuit om je consumentenblik lekker thuis te laten als je de stad in loopt. Alhoewel ik ook best al weleens gedacht heb, kan ik hier nou echt geen uitzondering voor maken? Vandaag bijvoorbeeld. Ik ben een echte troostkoper en ik voel me vandaag zielig. Ik wil met een dekentje op de bank en met een cadeautje. Dat slaat helemaal nergens op, want 1. ben ik niet zielig, en 2. heb ik overal in huis dingen liggen die heel goed als cadeautje kunnen fungeren bij dat dekentje op de bank. Stapels tijdschriften, kleurboeken, wol. Maar mijn hoofd vindt het niet genoeg, en nu zit ik verbeten achter de computer, in plaats van mezelf dat momentje rust te gunnen. Ik word af en toe zooo moe van mezelf.

Anyway, ik heb al een heleboel niet gekocht. Dit namelijk: het boek De oude en de zenmeester van Bernie Glasmann, een mooie tweedehands limonadekan met schattige vintage kersjes, Het boek van vergeving van Desmond en Mpho Tutu, nieuwe notenkraker, nieuwe koffieschuimer, Yoga Magazine, kleine flesjes met takken met besjes, supergoedkope kleurboeken van de Action, Mijn geheime tuin kleurkaarten, nieuw schrijfboekje, allerlaatste sticker van Lieke van der Vorst die op mijn nieuwe schrijfboekje moet, alweer geen notenkraker, linnen tasjes met illustratie van Femke Veltkamp, kaarten van Ellen Vesters, tijdschrift Uppercase, boek Joods Deventer (wel geleend).
Ik heb alleen een uitzondering gemaakt voor een verjaardagscadeautje voor een lief klein vriendinnetje, dat vandaag 3 jaar wordt, en dat alleen omdat al dat gehoest en geproest gewoon geen energie en inspiratie in mijn lijf had achtergelaten om zelf iets te maken.

Helemaal gratis opgeraapt in het bos: mooie takken, dennenappels, tamme kastanjes. En die takken staan een partijtje mooi te wezen in de kamer! Om intens gelukkig van te worden, tussen het hoesten door. En precies mooi in zicht als ik me nou toch met dat dekentje op de bank zou installeren… (zucht)

Hoe vergaat het geen nieuwe dingen kopen jullie?

 

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

World Post Day

postcrossing 2

Donderdag was het World Post Day. Ja, ik hoor je denken, een internationale postdag? WTF, weer een commerciële dag erbij? Deels terecht ook wel die gedachte, ongetwijfeld wordt er goed geld verdiend aan deze dag. Toch vind ik het een mooi initiatief. Post staat wat mij betreft namelijk voor verbinding. Dan denk ik dus niet aan de blauwe belastingdienst enveloppen of een aanbieding van een internetprovider, maar aan een leuke handgeschreven, misschien wel gekleurde, envelop, waar je voornaam ook opstaat –is het je weleens opgevallen dat je alleen al daaraan leuke en niet-leuke post kunt onderscheiden?- En uit die envelop komt dan een kaart of een brief of een knutsel die ergens op de wereld door iemand speciaal voor jou in een brievenbus is gedaan of naar een postkantoor is gebracht. Post waar je blij van wordt, post die je dag een oppepper geeft. En post, waarvan je weet dat als je zelf de afzender bent, die ergens ter wereld bij de ontvanger een lach op het gezicht gaat toveren. Dat soort post. Verbinding. Post, die de wereld een beetje kleiner maakt.

Mensen die al langer op mijn blog meelezen, weten dat ik een postcrosser ben. Maar wel eentje, die regelmatig de melding krijgt dat het hoog tijd is om weer eens wat post te gaan versturen, anders wordt mijn status even gepauzeerd. Ik vind het postcrossen een geweldig idee, en het is ook echt leuk om al die kaartjes van overal ter wereld te ontvangen. Maar ik heb ook een druk leven, waarin het er zelfs bij inschiet om vrienden kaartjes te sturen, laat staan dat het altijd lukt om tijd vrij te maken voor kaartjes naar onbekenden aan de andere kant van de wereld. Toch wil ik dat wel. Daarom had ik bedacht dat het leuk zou zijn om één keer in de maand een postcrossing-café te organiseren. Zodat je al die kaartjes op een avond die je daar speciaal voor bestempelt, schrijft en op de post doet. En andere postcrossers ontmoet en wellicht mensen die er nog nooit van gehoord hebben, op een leuk idee brengt. Een vaste donderdagavond per maand, zodat je de rest van de maand niet hoeft na te denken over kaartjes die je moet versturen, alleen maar blij de post uit je brievenbus mag vissen. Goed idee, toch?

We hebben hier in Deventer een leuke kaarten- en schrijfboekjeswinkel, waar heel groot POSTCROSSING op het raam geschilderd staat. De perfecte locatie dus voor zo’n postcrossing-café. Ze hebben er grote houten tafels staan, waarvan ze er dan een zouden moeten leegmaken, misschien een kan thee erbij en verder verkopen ze waarschijnlijk vooral veel kaarten op zo’n avond. Ik heb het idee er twee keer geopperd, maar helaas nooit meer iets op terug gehoord. Nou vraag ik me twee dingen af.
1. Zijn er onder jullie postcrossers, die zo’n postcrossing-café aanspreekt? Zouden jullie er heen gaan als het in de buurt was?
2. Zijn er onder jullie niet-postcrossers voor wie zo’n postcrossing-café in de buurt een reden zou zijn om ook te gaan postcrossen?
Ik ben erg benieuwd naar jullie antwoorden. Moet er een postcrossing-café komen of niet?

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Leven als kunstenaar

 

Bright Blue Gorilla

Soms komen er ineens mensen op je pad die gewoon super inspirerend zijn. Gisteravond ging ik naar de film. Ik was gestrest, want ik moest nog een heleboel werk doen, maar we waren nog nooit naar het Filmhuis geweest in Deventer en dat moest er toch een keer van komen en gisteravond was er live muziek bij de film en iemand die wij kenden kende de muzikanten, dus dat leek wel een erg goed moment om het er maar eens van te laten komen, gestrest en al. Go with le Flo heette de film. Fijne film, zoet verhaal over de liefde, een echte feelgood-film, lekker. Bekijk hier de trailer.
Maar het leuke was dat de makers er waren, en -niet de film begeleidden met hun muziek zoals ik had verwacht- vooraf een concertje gaven. Leuke muziek, feelgood-muziek -met harmonium en tabla, heel cool!- maar vooral hun verhaal sprak me aan. Twee mensen uit Los Angeles, Robyn Rosenkrantz en Michael Glover, die vijfentwintig jaar geleden bedachten dat ze als kunstenaars willen leven en dus huis en baan opzegden, al hun spullen verkochten en twee enkeltjes Amsterdam kochten. Nu reizen ze rond door India, zijn als Bright Blue Gorilla op tour (Hun motto: Remain Calm… Share Your Bananas…) of verblijven ergens voor langere tijd als ze een film aan het draaien zijn, het afgelopen half jaar was dat Berlijn, waar Go with le Flo is opgenomen.

Liever dan spullen willen ze ervaringen en daar hebben ze hun leven naar ingericht. Inspirerend vind ik dat. Maar is er een deel in mij dat stiekem ook zo zou willen leven, vraag ik me af. Ik denk het toch niet. Ik vind het fijn om me thuis te voelen op een plek, me te omringen met spullen die betekenis voor me hebben, me echt ergens thuis te weten. En toch lokt de wijde wereld ook. Ik zou wel vaker voor een langere tijd ergens anders willen wonen, een half jaar Berlijn lijkt me bijvoorbeeld ook wel wat. Ergens droom ik ook wel van een leven als kunstenaar, niet als muzikant en filmmaker, maar als schrijver. Schrijven kan je natuurlijk overal, daarvoor hoef je niet aan één plek gebonden te zijn. Een half jaar op een tropisch eiland, dan een half jaar in een grote stad, dan een half jaar in de jungle, ja, daar zou ik wel voor tekenen. Althans, als mijn man daar ook voor zou tekenen, de droom behelst ons samen. Voor zo’n leven zou ik ook wel al mijn spullen verkopen. Maar voorlopig droom ik daar alleen maar van, te midden van mijn spulletjes die elk vloeroppervlak en muurruimte om me heen bedekken.

Waar dromen jullie van?

 

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.