Boeken-verleiding

Foto gemaakt door Gerda Kluitenberg

Jullie hebben mij al wel vaker zien worstelen met spullen. De aantrekkingskracht van nieuwe spullen blijft, maar ook de behoefte aan minder spullen om me heen blijft. Dus gaat er elke week weer een tasje naar de kringloop, worden de Marktplaats-advertenties wekelijks aangevuld en liggen overal in huis stapels spullen om weg te geven. Vooral boeken zijn bij ons in huis goed vertegenwoordigd. Er is geen plek voor ook nog maar één boek erbij. Maar ja, je woont in Deventer, en als daar dan die ene keer per jaar de grootste boekenmarkt van Europa plaatsvindt, zeg je dan: nou, ik ga dit jaar maar eens niet? Ik niet.

Dus speurde ik gisteren met duizenden andere mensen in de brandende zon de boekenkraampjes af. Om mezelf in de hand te houden, had ik een lijstje, weinig geld en een kleine tas. En goed gezelschap. Dat hielp. Ik kwam met slechts twee boeken thuis. We hanteren het zogenaamde één-d’erin-één-d’eruit-beleid voor onze boeken, dus er moeten twee boeken weg. Dat is te doen. Ik vrees dat Homerus aan een nieuwe Odyssee gaat beginnen…

Lieve Desiree…

Vrienden hadden op Facebook een foto geplaatst van de appelboom in hun tuin, met heel veel appels eraan. Ik zag meteen literflessen vol cider voor me en was stik jaloers. Desiree, mijn eigen appelboompje achter in de tuin, doet de hele dag niet veel meer dan mooi staan te wezen. Af en toe deint ze eens wat mee op een zomerbriesje, schudt haar bladeren zachtjes uit, maar verder niets. Appels? Nee hoor, mijn Desiree niet.

Ik herinner me dat toen mijn man en ik een paar jaar geleden het boek The Secret hadden gelezen, we een soort cheque voor 10.000 euro aan onze kroonluchter boven de eettafel hingen, omdat we geheel in de lijn van The Secret geloofden -of in elk geval heel hard hoopten- dat dat geld dan vanzelf naar ons toe zou komen. Gewoon visualiseren en loslaten, doen alsof we het al hadden. Het heeft ons geen cent opgeleverd, maar toch. Een heel universum paaien is toch ook wel even wat anders dan een klein appelboompje inpalmen. Misschien is mijn Desiree wel gevoelig voor dit soort toverij.

Dus zoek ik een recept voor cider en schrijf het uit. Op mooi papier uiteraard. Als je je appelboom wilt verleiden, moet je het goed aanpakken. Ik knip ook gezellige appeltjes in allerlei kleuren. Met bakkerstouw knoop ik die appeltjes en het recept voor cider in mijn appelboompje. Het KNMI heeft beloofd dat het droog blijft vandaag. De appeltjes wapperen vrolijk in de wind. Ik hoop dat Desiree mijn boodschap begrijpt: Appels. NU. En dan dus cider. Literflessen vol.

Geluk leidt tot vrede

Het is vooral mijn eigen twijfel die me het gevoel geeft dat ik mijn vorige blogposts moet verantwoorden. Het houdt me nogal bezig, hoe je limonade kan maken in en van deze boze tijden. Een stapel oude edities van de Happinez doorbladeren, lijkt een goede poging om een antwoord te vinden. In een editie van vorig jaar kom ik de Japanse Masami Saionji tegen, die de hele wereld over reist om voor vrede te pleiten. Ik heb haar antwoord op de vraag hoe we vrede kunnen bereiken, en vooral wat onze eigen rol daarin is, integraal overgenomen in mijn dagboek en ik wil dit graag met jullie delen:

“Vaak hoor je mensen zeggen: ‘Om vrede te bereiken heb je voedsel nodig, en geld, en betere medische zorg’, maar dat is een materialistische benadering. De oplossing ligt juist bij het spirituele. Alleen maar vragen om dingen als voedsel en geld betekent terugvallen op anderen, en dat maakt een mens zwak, terwijl op jezelf vertrouwen juist sterk maakt. Wie verantwoordelijkheid neemt voor zijn eigen leven, geeft anderen niet meer de schuld van zijn problemen en is vrij van hebzucht, egoïsme, onwetendheid, angst, zorgen, haat, woede en frustratie. Dát maakt een mens gelukkig, en geluk leidt tot vrede. Vrede krijg je dus niet door in één keer alle oorlogen stop te zetten en iedereen op aarde voldoende voedsel te geven. Dan zouden de mensen namelijk nog steeds hebzucht voelen in hun hart; we zouden onszelf nog steeds vergelijken met anderen die meer hebben. Alleen door ons bewustzijn te veranderen, kunnen we vrede creëren.” – Masami Saionji –

Make lemonade, not war

Geheel terecht werd ik er na mijn vorige blogpost op gewezen dat een koude douche oorlogsgeweld niet stil krijgt. Limonade maken helpt niet tegen wereldrampen en oorlogen. Terwijl het nieuws over Israël en rampvlucht MH 17 de kranten beheerst, is er op veel meer plekken in de wereld oorlog, gaan er mensen dood van de honger, stort het volgende vliegtuig neer. Ik ben geneigd om te zeggen dat haat de grondstof is van oorlog. Haat en een zucht naar macht en geld. Maar dat is natuurlijk veel te makkelijk. Zelfbescherming is ook een grondstof van oorlog, en zelfbescherming ziet er helaas voor iedereen anders uit. Ik denk dat ieder volk en ieder mens een eigen interne vijand heeft. Angsten, vooroordelen, jaloezie, onzekerheid. Ik noem maar wat. Om die niet te hoeven bevechten, rekenen we met elkaar af.

Ik zou willen dat ik de wereld een vreedzame plek kon maken, waarin niet gevochten werd en niemand van de honger hoefde om te komen. Maar dat kan ik niet. De bijdrage die ik kan leveren is zelf een zo goed mogelijk leven leven. Een beetje liefde verspreiden om me heen. In die zin geloof ik dat limonade maken de wereld kan redden. In de eerste plaats mijn wereld, jouw wereld, en ik hoop dat het zich dan als een limonadevlekje verder verspreidt. Als iedereen zijn eigen citroenen te lijf ging in plaats van elkaar, als iedereen limonade zou maken van zijn eigen interne vijanden, zou de wereld een betere plek zijn. Daar ben ik van overtuigd. Wees de verandering die je in de wereld wilt zien, zei Mahatma Gandhi. Als je honderd mensen niet kunt helpen, help er dan een, zei Moeder Theresa. Haat wordt niet door haat overwonnen; haat wordt door liefde overwonnen, sprak Boeddha. Behandel anderen zoals je zelf behandeld wilt worden, zei Jezus.

Make lemonade, not war, zeg ik. Smeek ik. Het is een gebed.

Limonade is een koude douche

Filosofie is efficiënt tobben, las ik een paar dagen geleden op mijn Flow-kalender. Het is een uitspraak van René Gude, die stelt dat tobben tijd kost, onaangename tijd, en dat filosofie net zo veel tijd kost, maar die tijd is aangenamer. Zijn uitspraak zet me aan het denken. Mijn limonade maken is ook een soort filosofie, een praktische filosofie om het tobben een positieve wending te geven, of het zelfs helemaal naar de achtergrond te verbannen. Terwijl ongetwijfeld iedereen genoot van het heerlijke zomerweer de afgelopen dagen, lag ik ziek op de bank. Daar was weinig limonade aan. Maar nu ik weer op de been ben –altijd op het moment dat er weer gewerkt moet worden- heb ik de keuze om me zielig te blijven voelen om alle leuke dingen die ik gemist heb of te gaan genieten van het feit dat ik nu niet meer ziek ben. Dat laatste is limonade maken. En voor dat laatste kies is.

Ik geef mezelf een limonademomentje. Als pauze. In de vorm van een koude douche. Niks snel snel, praktisch, maar een limonadedouche, dat wil zeggen: met tijd en aandacht. De waterdruppels strijken langs mijn lichaam. Ik stel me daarbij voor dat de afgelopen dagen door het doucheputje wegspoelen. Het koude water verkoelt mijn lichaam, brengt mijn hoofd tot rust. Ik ben me bewust van elke druppel die mijn huid aanraakt. Het voelt weldadig. Limonade is een koude douche, denk ik, en vraag me af of René Gude dat filosofisch zou vinden.

Viva la limonada

Je zou het nu misschien nog niet helemaal zeggen, maar er is mooi weer op komst. Het wordt warm, heel warm zelfs, donderdag en vrijdag boven de 30 graden. Daarom wil ik mijn favoriete dorstlesser, die ik in België heb ontdekt, met jullie delen.
Ze draagt de geweldige naam: Iced violetta, en is een mengsel van witte thee met viooltjessiroop en uiteraard ijs.

Je schijnt viooltjessiroop kant en klaar te kunnen kopen, maar ik zou niet weten waar. En het is prima zelf te maken door over 200 gram viooltjes 1 liter kokend water te gieten en dat 24 uur te laten trekken. Daarna zet je het mengsel op het vuur, voegt er een kilo suiker aan toe en laat het 20 minuten opwarmen, of tot de suiker is opgelost. Even zeven en klaar is je viooltjessiroop, die op een zwoele zomeravond ook heel goed door de witte wijn of prosecco kan, denk ik…

Laat die zon maar komen. Viva la limonada!

Thuisvakantie

Terwijl het me een paar dagen geleden nog wat moeilijk afging om het thuis zijn na de vakantie als positief te ervaren, zijn de afgelopen twee dagen een soort vakantie thuis geweest. Heerlijk om je in je eigen stad op vakantie te voelen.
Drie dagen lang zijn de Deventer straten, parken en pleinen het toneel van internationale theatergezelschappen. Overal heerst vrolijkheid. Metershoge wielen in felle kleuren worden door de stad geduwd door dansers die in klei gehuld zijn. Andre Manuel en later De Kift gaan een samenzang aan met de kanaries en parkieten van het Vogeleiland. Ik kan jullie verklappen dat dat de muziek echt een meerwaarde geeft. In de vijver zwemmen dansers, duwen elkaar een vlot op en af, op het grote marktplein lijken acteurs op stelten in witte opgeblazen pakken haast als grote ballonnen door de mensenmassa heen te stuiteren. Er zijn verrijdbare parasols, acrobatiek.
Denk daar dan bij: zon, twee geweldige mensen met twee geweldige dochters, heerlijke lunch op het terras, picknick in het park en dan zie je ‘t denk ik wel zo’n beetje voor je: VAKANTIE. En toch gewoon thuis. Als het dan niet altijd vakantie kan zijn, mag het wat mij betreft wel elk weekend Deventer op Stelten zijn…