Categorie archief: positieve gedachten

Limonade voor beginners

We willen allemaal een fijn leven. We willen allemaal gelukkig zijn. Niet een beetje, maar heel veel. Sprookjesgelukkig willen we zijn. Vaak zijn we dat ook. Maar soms vinden we citroenen op ons pad. Je prins verandert in een kikker, je lichaam loopt niet meer gesmeerd, je prinses gaat er vandoor met een kikker of je grote wens komt niet uit. Citroenen geeft het leven ons helaas allemaal. Dat is een gegeven. Maar of je die citroenen je leven laat bepalen, heb je voor een groot deel zelf in de hand. Het is zuur om in je citroenen te blijven hangen. En waarom zou je dat doen als je ook limonade kan maken! Het leven is te kort om geen limonade te maken. Dus… let’s go, let’s make us soms lemonade…

DSC_0041

Neem een citroen. Houd ‘m voor je ogen, zodat je nauwelijks iets anders kan zien. De citroen maakt het je onmogelijk om echt te kijken. Dit is je citroenblik. Deze blik ziet citroentjesgeel van ellende. Deze blik zegt: in den beginne was citroen, en als citroen zult gij eindigen. Ashes to ashes, citroen to citroen. Of zo. Haal nu de citroen weg voor je ogen. Laat je ogen even wennen aan het licht. Wat een ruimte ineens. Er is meer dan citroen. Er is een hele wereld buiten de citroen. Laat dit even goed tot je doordringen. Er is meer dan citroen.

Er zijn een heleboel leuke dingen. Je leven an sich is er daar al een van. Het feit dat je ademt, loopt, slaapt, lacht, huilt, voelt, praat, wonderbaarlijk, toch? Limonade maken is ervoor kiezen om naar de dingen te kijken die op dit moment goed zijn. Kiezen voor een positieve blik. Als het regent en je had een fietstocht willen maken en picknicken in de zon, dan kan je daar van balen, of je grijpt de kans aan om lekker binnen te zijn en daarvan te genieten, met warme chocolademelk en een joggingbroek en pantoffels aan. Of je regenlaarzen aan te trekken en in de plassen te stampen. Als je je baan kwijtraakt isDSC_0048 dat tegelijk knap beroerd en een nieuwe kans. Als je grote liefde vertrekt is dat knap beroerd en tegelijk opent het de deur naar iets of iemand anders. Alles is altijd op meerdere manieren te bekijken. Limonade is daar één manier van. Zoet en kleurig. Een beetje plakkerig.

Probeer het vandaag eens. Kijk voorbij je citroenen. En laat me even weten wat je daarachter ziet…

Verhaaltje uit de tuin

DSCN4877Ik wil graag een nieuwe bewoner van mijn tuin aan jullie voorstellen. Desiree Jonagold, mijn appelboom, kennen jullie, maar sinds ons trouwen staat daar Patricia naast. Patricia is een jong perenboompje, dat als huwelijksgeschenk met ons mee naar huis mocht. Desiree is een ranke dame, lang en een beetje trots. Patricia verlevendigt de boel een beetje. Ze is speels, een stuk kleiner dan Desiree en door de manier waarop ze zich kleedt in haar bladeren, lijkt ze wat mollig. Ze is een vrolijke noot in de tuin. Terwijl Desiree ietwat uit de hoogte haar buurvrouw negeert, buigt Patricia zich juist nieuwsgierig naar die vrouw naast haar toe. ‘Hallo, ik ben nieuw hier,’ hoor ik haar kwebbelen. ‘Hallo, woont u hier al lang?’ Trotse Desiree zwijgt. ‘Krijgt u later als u groot bent ook peren aan uw armen?’ Geen antwoord.

Daar komt Willy de tuin ingewandeld. Wat hoor ik toch in míjn tuin, zal hij ongetwijfeld gedacht hebben. Willy houdt wel van gezelschap. Als er niemand tegen hem praat, miauwt hij de hele buurt bij elkaar. Zijn volumeknopje kent geen zacht. Ik zie hem zoeken naar de oorsprong van het geluid. Miauw, klinkt het hard. Patricia lijkt er een beetje van te schrikken. Wat ben jij voor een boom?’ hoor ik haar verlegen vragen. Ik kan Willy’s antwoord niet verstaan, want hoewel ik bomen kan verstaan, spreek ik de taal van katten niet. Al zijn miauwen klinken voor mij hetzelfde. Ik denk dat hij haar heeft uitgelachen, want Patricia zegt ‘Oh’ en valt dan stil. Even later word ik uit mijn mijmeringen opgeschrikt door haar zachte stemmetje: ‘Kunnen bomen en katten ook vrienden zijn?’ Miauw miauw. Dat kan dus van alles betekenen. Willy loopt naar de enorme plantenbak waar Patricia in staat, en geeft er kopjes tegen. Ik heb bomen nog nooit horen lachen, maar het geluidje dat Patricia maakt, zou denk ik toch wel als een soort lach kunnen kwalificeren. Het is een geluidje van intense tevredenheid in elk geval. Willy begint er spontaan van te spinnen.

Make lemonade, not war

vreedesduif 2Geheel terecht werd ik er na mijn vorige blogpost op gewezen dat een koude douche oorlogsgeweld niet stil krijgt. Limonade maken helpt niet tegen wereldrampen en oorlogen. Terwijl het nieuws over Israël en rampvlucht MH 17 de kranten beheerst, is er op veel meer plekken in de wereld oorlog, gaan er mensen dood van de honger, stort het volgende vliegtuig neer. Ik ben geneigd om te zeggen dat haat de grondstof is van oorlog. Haat en een zucht naar macht en geld. Maar dat is natuurlijk veel te makkelijk. Zelfbescherming is ook een grondstof van oorlog, en zelfbescherming ziet er helaas voor iedereen anders uit. Ik denk dat ieder volk en ieder mens een eigen interne vijand heeft. Angsten, vooroordelen, jaloezie, onzekerheid. Ik noem maar wat. Om die niet te hoeven bevechten, rekenen we met elkaar af.

Ik zou willen dat ik de wereld een vreedzame plek kon maken, waarin niet gevochten werd en niemand van de honger hoefde om te komen. Maar dat kan ik niet. De bijdrage die ik kan leveren is zelf een zo goed mogelijk leven leven. Een beetje liefde verspreiden om me heen. In die zin geloof ik dat limonade maken de wereld kan redden. In de eerste plaats mijn wereld, jouw wereld, en ik hoop dat het zich dan als een limonadevlekje verder verspreidt. Als iedereen zijn eigen citroenen te lijf ging in plaats van elkaar, als iedereen limonade zou maken van zijn eigen interne vijanden, zou de wereld een betere plek zijn. Daar ben ik van overtuigd. Wees de verandering die je in de wereld wilt zien, zei Mahatma Gandhi. Als je honderd mensen niet kunt helpen, help er dan een, zei Moeder Theresa. Haat wordt niet door haat overwonnen; haat wordt door liefde overwonnen, sprak Boeddha. Behandel anderen zoals je zelf behandeld wilt worden, zei Jezus.

Make lemonade, not war, zeg ik. Smeek ik. Het is een gebed.

Limonade is een koude douche

vrouw onder douche Filosofie is efficiënt tobben, las ik een paar dagen geleden op mijn Flow-kalender. Het is een uitspraak van René Gude, die stelt dat tobben tijd kost, onaangename tijd, en dat filosofie net zo veel tijd kost, maar die tijd is aangenamer. Zijn uitspraak zet me aan het denken. Mijn limonade maken is ook een soort filosofie, een praktische filosofie om het tobben een positieve wending te geven, of het zelfs helemaal naar de achtergrond te verbannen. Terwijl ongetwijfeld iedereen genoot van het heerlijke zomerweer de afgelopen dagen, lag ik ziek op de bank. Daar was weinig limonade aan. Maar nu ik weer op de been ben –altijd op het moment dat er weer gewerkt moet worden- heb ik de keuze om me zielig te blijven voelen om alle leuke dingen die ik gemist heb of te gaan genieten van het feit dat ik nu niet meer ziek ben. Dat laatste is limonade maken. En voor dat laatste kies is.

Ik geef mezelf een limonademomentje. Als pauze. In de vorm van een koude douche. Niks snel snel, praktisch, maar een limonadedouche, dat wil zeggen: met tijd en aandacht. De waterdruppels strijken langs mijn lichaam. Ik stel me daarbij voor dat de afgelopen dagen door het doucheputje wegspoelen. Het koude water verkoelt mijn lichaam, brengt mijn hoofd tot rust. Ik ben me bewust van elke druppel die mijn huid aanraakt. Het voelt weldadig. Limonade is een koude douche, denk ik, en vraag me af of René Gude dat filosofisch zou vinden.

Les vacances

DSC_0134 Alles is een golfbeweging. Na de superleuke bruiloft stort de golf naar beneden in een zware migraine-aanval en klimt nu weer omhoog, want het is vakantie. Ongetwijfeld gaat de golf ook weer neerwaarts, al is het maar alleen omdat aan die vakantie ooit weer een einde gaat komen. Maar dat is voor later.

Er is weinig zo limonade als vakantie. Ik heb op verschillende dieptepunten in mijn leven de vakantie omarmd als redmiddel en eigenlijk altijd met succes. Verandering van spijs doet eten. Van het leven welteverstaan. Vakantie geeft nieuwe levenszin.

Ik ben van plan om de herinnering aan deze laatste migraine op de eerste de beste camping uit mijn rugzak te verliezen, of nog actiever: in de eerste de beste poubelle te flikkeren. Die last ben ik graag zo snel mogelijk kwijt. Om daarna lekker onbezorgd van mijn vakantie te kunnen genieten. Ik houd jullie zo veel mogelijk tekenend op de hoogte.

Mijn nieuwe leven als getrouwde vrouw

bruiloft

Er voelde van alles anders dan anders toen ik zondagochtend wakker werd. Dat had er ongetwijfeld mee te maken dat ik wakker werd in een vreemd bed. In een vreemde kamer. Rozenblaadjes op de grond en tussen de lakens. De lichte kater zal meegespeeld hebben. Maar ook dat de man die naast me in bed lag niet langer mijn vriend maar nu mijn man was. Goedemorgen echtgenote, zei hij slaperig. En dat was ik dus. Die echtgenote. Een vreemde ring aan mijn vinger. Champagne in mijn hoofd. Het duurde even voordat ik merkte dat mijn mond nog steeds in een glimlach stond.

De avond daarvoor, op de langste dag van het jaar, hadden we elkaar het ja-woord gegeven. Zonder dat iemand dat van tevoren wist. Want het moest niets groots worden. Gewoon een fijn tuinfeestje, met heel veel lieve mensen en een klein hoofdrolletje voor onze liefde voor elkaar.

Ik geloof niet in mooiste dagen van je leven. En toch durf ik met zekerheid te zeggen dat voor mij dit er één van was. En dat komt vooral doordat wij ons niks hebben aangetrokken van hoe ‘men’ vindt dat die mooiste dag van je leven eruit zou moeten zien. Wij hebben onze dag vormgegeven zoals dat voor ons goed voelde en… dat voelde goed. De sfeer was ontspannen en vrolijk. Liefde had het laatste woord.

Nu ben ik dus getrouwd. Het klinkt zo grote-mensen-achtig. Als getrouwde vrouw zit ik deze woorden te typen, terwijl mijn echtgenoot in de tuin de forsythia aan het bijsnoeien is. Ik werd vanmorgen in mijn eigen bed wakker. Er voelde niets anders. Ik weet niet of dat komt doordat het huwelijk gewoon snel went of omdat er gewoon niets veranderd is. Maar het voelt hoe dan ook goed.

Guilty pleasures

Zomaar samen pizza eten op een doordeweekse dag. Terwijl de portemonnee hard schreeuwt dat we beter thuis kunnen gaan koken en overvolle agenda’s ons ook huiswaarts willen hebben, stappen wij lekker ondeugend toch de pizzeria binnen. Om even geen laptops tussen ons in te hebben, geen telefoons, privé of van het werk. Om even rustig van elkaars gezelschap te genieten. En van een lekkere pizza.

Achter ons zitten drie mannen van middelbare leeftijd. Ambtenaren, denkt mijn vriend. Ze tikken hun droge witte wijn sneller weg dan ik mijn sinas. Al hun collega’s gaan over de tong. In de keuken wordt de afgelopen dag doorgenomen. Van een rustig gesprek is allang geen sprake meer, de mannen achter ons overstemmen zelfs onze gedachten. Op de televisie speelt België tegen Algerije, uit de geluidsboxen kermt een Italiaanse zanger. Alle geluiden samen worden een soort enorm allesoverheersend Geluid. De pizza is echt superlekker. Verse tomaten, gorgonzola, olijven en kappertjes. En hoewel een diep gesprek er zo niet echt in zit, voelen we ons, te midden van alle herrie, een eilandje van rust, waar we samen heerlijk even zitten te spijbelen van alles wat verstandiger was geweest.

Geluk is … een appelboom

2014-06-11 13.24.17

Mag ik even aan u voorstellen: Desiree, mijn appelboom. Desiree Jona Gold om helemaal volledig te zijn. Nu al met stip mijn favoriete tuinbewoonster. Sinds een paar dagen staat deze ranke dame in mijn minder ranke tuintje de hele boel aanzien te geven. Want een boom verheft een miezerig klein tuintje toch wel tot een heuse Tuin. Met een Tuin met een boom erin moet je niet fokken, weet je.

Ik schreef er al eerder over, dat ik zo graag een appelboom wilde. En dan die dingen die ik daarmee associeer. Nu staat La Grande Desiree als een knappe danseres alle planten, zelfs de vijg en de druif, de loef af te steken. Als verjaardagscadeau van mijn vriend staat die dame daar nu te pronken. Het is een trots exemplaartje.

Ik kan niet wachten tot er een eerste appel verschijnt. Dat Desiree kreunt onder het gewicht van die Jonagolds aan haar ballerina-takken. Deze zomer nog wil ik appels uit eigen tuin kunnen eten. Dat moet kunnen toch? Ik kijk Desiree gewoon tot bloei.