In mijn vorige blogpost vertelde ik dat ik zo treurig gestemd raak van het lezen van de Volkskrant. We hebben de krant net een week en hij verdwijnt nu al af en toe ongelezen in de papierbak. Als de krant voor Willy, onze wonderkat, binnenkomt, begint hij vrolijk te kwispelen. Hij installeert zich op de bank -wat bij hoge uitzondering en alleen voor het lezen van zijn krant is toegestaan- en buigt zich meteen over de pagina’s vol poezennieuws. Elk stukje pagina wordt besnuffeld en bekeken. Omdat zijn fijne motoriek niet geweldig is, miauwt hij als de pagina moet worden omgeslagen.

Op zoek naar positief nieuws heb ik me vandaag, uiteraard pas nadat Willy de krant uit had, eens over Willy’s Poezenkrant gebogen. En daar werd ik best blij van. Er stonden grappige berichtjes in over een kat die met de bus van Groningen naar Assen was gereisd, een man in Japan die tientallen inbraken pleegde om van dat geld kattenvoer voor honderden zwerfkatten te kopen, op straat gespotte kattenkunst en een hoofdartikel over dat ‘de kat niet wil dat u met vacantie gaat’. Maar helaas ook grotemensen-agressie in de wereld der katten: een echtpaar in Amerika moest door de dierenexperts van de politie ontzet worden na een aanval van hun kat, en vermissingen zijn aan de orde van de dag. Ja, er gebeurt nogal wat in de poezenwereld. Zelfs werkloosheid is het domein van de katten binnengedrongen, want de krant heeft een heuse vacaturepagina voor de werkloze poezen op zoek naar een baan; er wordt per direct een cafékat gezocht voor café De Prins in Amsterdam. Het mooiste bericht: een kat in Italië bezoekt al jarenlang het graf van zijn overleden baasje en laat er kleine geschenkjes achter. Inmiddels zorgt het hele dorp ervoor dat de kat veilig naar de begraafplaats kan lopen en weer terug naar huis. Hartverwarmend toch?

Hoewel ik weet dat het brein achter deze krant Piet Schreuders heet, stel ik me toch graag een knus gebouw voor, waarin zo’n stuk of tien katten de redactie vormen van deze krant. Druk telefonerend, typend op hun laptopjes en interviewend zoeken ze daar het beste nieuws uit voor hun miauwende viervoetige lezerspubliek. Als het pauze is, scharen ze zich gezellig om een bak brokjes heen en daarna gaan ze weer hard aan het werk. Ik snap best dat Willy altijd uitgelaten is als zijn nieuwe krant, ook écht aan hem geadresseerd, op de mat valt. Die laat toch een ander gevoel achter dan de grote-mensen-boze-wereld-krant.