Auteursarchief: maaklimonade

Zen in Kamp Westerbork

DSCN5306 Het is raar om op een stralend-mooie nazomerdag door Herinneringscentrum Kamp Westerbork te fietsen. De zon valt zo mooi door de bomen die zich al in herfsttooi wikkelen. En daar mag ik verdorie toch helemaal geen oog voor hebben op deze plek. Ik hoor mijzelf in een neerslachtige toga van lijden te hullen, maar het lukt me niet. Ik hoor Etty Hillesum zeggen dat ze bovenal hoopt in goede gezondheid terug te keren, voor ze op haar laatste reis naar Auschwitz vertrekt. Ik zie de 102000 stenen, die verwijzen naar de mensen die van hieruit werden gedeporteerd en niet terugkeerden. Ik zie de omhoog gekrulde rails die het verschrikkelijke eindpunt hier voor zovelen symboliseren. Maar die zon blijft er maar vrolijk overheen schijnen.

Ik ben hier voor een lezing van Bernie Glassman. Deze 75-jarige zenmeester –hij is echt een toffe peer- heeft een sociaal geëngageerd boeddhisme ontwikkeld. Niet boeddhisme voor je eigen verlichting dus, maar boeddhisme om andere mensen te dienen. Niet kijken naar wat je niet kan of hebt (tijd, geld, om maar wat te noemen) en dat gebruiken als excuus om niemand te dienen, maar kijken naar welke ingrediënten je wel hebt en die de samenleving aanbieden. Hoe hij dat zelf waarmaakt kan je in deze documentaire over hem zien. Heel erg de moeite waard om te bekijken. Het sociaal geëngageerd boeddhisme van Glassman bestaat uit drie stappen. De eerste stap is not-knowing. Niet weten. Je laat al je ideeën, meningen en aannames los. De volgende stap is bearing witness. Erkennen wat is. Als je je ideeën loslaat, kan je zijn bij wat er is. En van daaruit kom je dan tot loving actions. Liefdevolle handelingen.DSCN5307

Hijzelf handelt liefdevol op een hele grote schaal. Uit de zaal komt de vraag wanneer je genoeg doet. Is het ook genoeg als je in vrede bent met jezelf en alleen maar beschikbaar bent voor anderen? Dat vindt Bernie, die steeds weer benadrukt dat hij geen antwoorden heeft, ook genoeg. Hij zal niemand vertellen wat hij of zij moet doen. Iedereen moet zelf kijken over welke ingrediënten hij of zij beschikt en die de samenleving aanbieden. Je moet doen wat er naar je toe komt als je je ideeën loslaat en erkent wat is.

Inspirerende limonade hè, zo op de zondagavond? Nou, ook nog een interessante vraag om je morgen de nieuwe week mee in te sturen dan: wat doe jij om de samenleving te dienen?

Buy Nothing New

DSCN5286Gisteren is de Buy Nothing New maand begonnen. Jullie hebben mij al eerder zien worstelen met spullen (tweedehands, dat dan weer wel), en de uitdaging van een hele maand niets nieuws te kopen, spreekt mij bijzonder aan. (Ik heb er voor mezelf wel als kanttekening bij geplaatst dat dit geen vrijbrief is om mijn hele huis nu alsnog vol te proppen met tweedehands spullen. In die zin wordt het voor mij een Buy Nothing maand.) Eten, drinken en medicijnen zijn overigens uitgezonderd, dus je hoeft niet bij de apotheek een oude lamp te ruilen voor een pakje pijnstillers of een poezenmand bij de supermarkt in te wisselen voor brood en beleg.

Ontdek wat je hebt, is de strijdkreet van de organisatoren van dit leuke initiatief. Die kreet neem ik ter harte. Geen nieuwe (tweedehands) boeken deze maand, er staan er nog maar 500 ongelezen in mijn boekenkast. Geen nieuwe (tweedehands) knutselspullen, stofjes, kleurboeken, verf, borduurpakketten, bollen wol, met wat ik nog heb liggen kan ik de rest van mijn leven inkleuren en uitbreien. Geen nieuwe (tweedehands) kleren, geen nieuwe vaasjes, potjes, plantjes, kaarten, geen whatever. Van de gedachte alleen gaat al iets heel rustgevends, verlossends zelfs bijna, uit.  DSCN5287

Doen jullie mee? Een maand lang niks nieuws kopen. Dat kan nog steeds hoor. Bekijk het inspirerende filmpje hier en meld je dan aan op de website www.buynothingnew.nl Mocht je iets nodig hebben, willen ruilen of weggeven, je mag gebruik maken van mijn limonade-netwerk. Laten we het gewoon proberen, allemaal samen, een maand lang niks nieuws. Succes en laat me weten hoe het je vergaat.

Limonade als plicht

DSCN5285

Het is je morele plicht om positief te zijn, zegt David de Kock in een filmpje dat hij samen met Arjan Vergeer maakt voor 365 Dagen Succesvol. Missie van beide heren is om Nederland in 2020 het gelukkigste land van de wereld te laten zijn. Stap 4 van hun 13 stappen naar geluk en succes gaat over kernwaarden. Positiviteit is een kernwaarde van David. Jullie zullen begrijpen dat deze kernwaarde mij nogal aanspreekt, als limonademaker. Dat is er een die ik ook hoog in het vaandel draag. Maar het doet meer met me dan me alleen maar aanspreken. Davids formulering raakt mij, het doet iets kriebelen van binnen, ik word er warm van.

Ik heb het op mijn blog natuurlijk steeds over limonade maken als een keuze. Je hebt de keus tussen in je citroenen blijven hangen of voorbij je citroenen kijken en er limonade van maken. Ik stuur uiteraard wel wat met betrekking tot de te prefereren keus, maar ik laat de uiteindelijke keus aan jou. Maar David stelt het veel sterker: het is geen keuze, maar een morele plicht. BAM! Hij zei het en ik dacht: ‘ik ben het zo ongelofelijk verschrikkelijk hartgrondig met jou eens.’ Ja, ik heb de plicht om positief te zijn. Dat is verantwoordelijkheid nemen voor mijn leven, voor mezelf en voor elkaar. Dus, ik pak ‘m op als plicht.

Wat vinden jullie? Is limonade maken een keuze of een plicht?

Echte citroenlimonade

Sinds ik limonade maak, kom ik ze overal tegen. Limonades. Letterlijke bedoel ik dan. Op borden bij cafés zie ik limonades aangeprezen worden en in winkels valt mijn oog op mooie flessen limonade waar vaak ook nog zijdelings citroenen bij betrokken zijn. Niet gek natuurlijk, wat je aandacht geeft, groeit, daar gaat het hele –niet letterlijke- limonade maken natuurlijk om, maar toch.

2014-09-17 16.31.082014-09-17 16.26.21Vorige week zag ik in Zwolle prachtige flessen citroenlimonade.
Bekentenis: ik houd niet van citroenlimonade. Logisch als je ook niet van citroenen houdt. Maar deze fles was zo mooi. Ik werd de winkel ingezogen en die bleek helemaal vol te staan met mooie interessante flessen. Zelfs Hooghoudt –die van de jenever- bleek een citroenlimonade in het assortiment te hebben. Ik liep door de winkel zoals ik door een slijterij loop, verlekkerd om me heen kijkend, zin om van alles meteen een borrelglas vol te schenken. En dan met mijn pantoffels aan op de bank, kat op schoot.

De vriendelijke dame van Het Hanze Huis liet ons de limoenlimonade proeven en vertelde dat ze alleen producten in de winkel verkoopt van familiebedrijven in Hanzesteden, die al sinds 1800 kwaliteitsproducten fabriceren. Leuk concept, toch? Maar uiteindelijk ben ik zonder citroenlimonade de deur uit gegaan. (maar mét viooltjessiroop, want daar was ik een tijdje geleden naar op zoek, weet je nog?)

Nou ja, een lange inleiding om uit te leggen waarom ik vandaag citroenlimonade ben gaan maken. Ik was gewoon geïnspireerd geraakt door die mooie winkel met al die mooie flessen. En ik dacht: als dat er allemaal zo mooi uitziet en citroenlimonade van zoveel verschillende merken op de markt is, dan kan het toch eigenlijk niet zo vies zijn als ik denk dat het is. Dus ben ik zelf aan de slag gegaan.

citroensiroop

Ik had te weinig voor een literfles en teveel voor een flesje van 250 ml. Dus nu heb ik 250 ml citroenlimoensiroop en de rest heb ik met munt en water in de grote fles gegoten als kant-en-klare limonade. En guess what: ‘t is hartstikke lekker!

DSCN5283

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aldus sprak de herfst

DSCN4904Ik ben altijd een groot fan van de herfst geweest. De kleuren van de bladeren aan de bomen, kastanjes rapen, beukennootjes, hazelnoten. Lekker zonnetje vaak nog, afgewisseld met stormachtige buien. Ja hoor, doe mij maar de herfst. DSCN4947

Vorig jaar zat ik in de herfst overspannen thuis. Het ging niet zo goed, en dat is zacht uitgedrukt. Tijdens een kort wandelingetje door het park naast het huis van mijn vriend genoot ik van de veranderende aanblik van de bomen en struiken. De skeletten van het Groot Hoefblad langs de vijver. Knalrode en gele besjes aan struiken. Paddenstoelen in het gras. Ik besefte ineens dat de herfst over loslaten gaat. Dat die bomen met die prachtig gekleurde bladeren hun bladeren los moeten laten om in het voorjaar weer nieuwe frisse bladeren te kunnen krijgen. Als ze niet loslaten kunnen ze niet verder, gaan ze dood zelfs. Ik realiseerde me dat ik slecht in loslaten ben, heel bang voor verandering, maar dat ik het wel nodig had om wat dingen los te gaan laten. Ik zegde mijn huis, stad en baan op. Dat vond ik heel moeilijk, maar steeds hield ik me die dwarrelende blaadjes voor ogen. Word een mooie boom, fluisterde ik mezelf toe op de moeilijkste momenten.

DSCN4985Inmiddels is het een jaar later. Die vriend is nu mijn echtgenoot, zijn huis is mijn huis, dat mooie park daar woon ik naast en ik wandel er elke dag wel even doorheen. Er zijn dagen dat ik Utrecht mis en mijn oude huisje in mijn leuke buurtje, er zijn dagen dat ik mijn collega’s mis, mijn buren en mijn vrienden, maar er zijn meer dagen dat ik blij ben in Deventer te wonen en de vrijheid van een freelance bestaan te hebben. Als ik nu naar de dwarrelende blaadjes kijk, hazelnoten opraap in het park, en nadenk over wat ik moet loslaten, kan ik eigenlijk niks bedenken. Geen grote praktische dingen in elk geval. Oude angsten, oude verdrieten, die passen niet meer bij mijn leven hier. Dus die ga ik deze herfst loslaten. Maar vooral denk ik deze herfst terug aan het afgelopen jaar. Er is veel ten goede veranderd en daar ben ik dankbaar voor. Prachtig toch, hoe de natuur ons laat zien wat ons te doen staat.

Mediteren voor vrede

DSCN5270Zondag is het de Dag van de Wereldvrede. Daar kan je een heleboel cynische dingen over zeggen. Maar je kan dat ook gewoon niet doen. Ik heb er al eerder over geschreven, en ik geloof ook echt, dat als wij allemaal in vrede zijn met onszelf zich dat als een vredige vlek over de hele wereld uitwaaiert. Noem het naïef. Ik heb geen ander antwoord tegen oorlog en geweld dan mezelf ter verantwoording roepen en het daar, op mijn eigen microniveau oplossen.

Peaceful people make peaceful nations, zegt de Indiase Guru Sri Sri Ravi Shankar. Peace is a positive state of inner nurturing, that can bring peace in ourselves, in our families, in our societies and ultimately in the world. To create peace between people, between communities, between nations, we need to look within. Meditation is that technique with puts us in touch with ourselves. Meditation is the inward journey to find peace. Als je die vrede in jezelf hebt gevonden, kan je die delen met de mensen om je heen.

Zondag wordt er wereldwijd gemediteerd voor vrede. In Los Angeles om 7 am, in Mexico om 9 am, in Toronto om 10 am, in Sao Paulo & Buenos Aires om 11 am, in Londen om 3 pm, in Parijs & Johannesburg om 4 pm, in Istanbul om 5 pm, in Moscou om 6m, in Delhi en Bangalore om 7.30 pm, in Hong Kong & Shanghai om 10 pm, in Tokyo & Melbourne om 24 uur s nachts. In Nederland om 15 uur. Ja, natuurlijk kan je daar allemaal stomme opmerkingen over maken. En zeker kan je het nut ervan in twijfel trekken. Maar je kan dat ook gewoon niet doen. En zondag om 15 uur een rustig plekje opzoeken en twintig minuten je ogen sluiten. Stel je voor dat op dat moment 5oo miljoen andere mensen over de hele wereld datzelfde doen. En dat we dan allemaal samen positieve gedachten de wereld in sturen als tegengewicht tegen oorlog en gewelDSC_0002d.

Het boeddhisme kent een hele mooie oefening, die ik vaak integreer in mijn dagelijkse meditatie. Deze oefening heet maitri. Daarbij begin je met het goede te wensen voor jezelf en dan voor steeds meer mensen om je heen, tot uiteindelijk alle levende wezens. Je spreekt daarbij in gedachte de volgende zinnen uit: Moge ik gelukkig zijn. Moge ik gezond zijn. Moge ik vrede kennen. Moge ik vreugde kennen. Moge ik vrij zijn van lijden. Moge ik vrij zijn van stress. Moge ik vrij zijn van fysieke pijn. Moge ik vrij zijn van geestelijke pijn. En tussendoor adem je rustig, tussen elke zin een ademhaling. Vervolgens breid je je gelukswens uit naar iemand van wie je houdt.  Moge je gelukkig zijn.Moge je gezond zijn. Moge je vrede kennen. Moge je vreugde kennen. Moge je vrij zijn van lijden. Moge je vrij zijn van stress. Moge je vrij zijn van fysieke pijn. Moge je vrij zijn van geestelijke pijn. Dan breng je je wens over op een neutraal iemand, iemand die je kent, maar voor wie je geen sterke gevoelens hebt. Moge je gelukkig zijn. Moge je gezond zijn. Moge je vrede kennen. Moge je vreugde kennen. Moge je vrij zijn van lijden. Moge je vrij zijn van stress. Moge je vrij zijn van fysieke pijn. Moge je vrij zijn van geestelijke pijn. Dan ga je nog een stapje verder en wenst iemand voor wie je negatieve gevoelens hebt het grootste geluk toe, iemand die je gekwetst heeft, iemand die afkeer in je oproept. Wens hem of haar hetzelfde toe als jezelf. Moge je gelukkig zijn.Moge je gezond zijn. Moge je vrede kennen. Moge je vreugde kennen. Moge je vrij zijn van lijden. Moge je vrij zijn van stress. Moge je vrij zijn van fysieke pijn. Moge je vrij zijn van geestelijke pijn. Blijf ademen. Tenslotte breid je je wens uit naar alle mensen in de hele wereld. Moge alle voelende wezens gelukkig zijn. Moge alle voelende wezens gezond zijn. Moge alle voelende wezens vrede kennen. Moge alle voelende wezens vreugde kennen. Moge alle voelende wezens vrij zijn van lijden. Moge alle voelende wezens vrij zijn van stress. Moge alle voelende wezens vrij zijn van fysieke pijn. Moge alle voelende wezens vrij zijn van geestelijke pijn. Wens het vanuit het diepst van je hart.

Laten we het gewoon doen: zondag 15 uur, -je hoeft er dus niet eens vroeg je bed voor uit- twintig minuten mediteren, voor wereldvrede. Met cynisme of onverschillig je schouders ophalen, bereik je ook niks, toch? Doe je mee?

Afscheid

DSCN5257

Sinds ik limonade maak, meet ik alles op mijn limonadeschaal. Bij alles wat ik doe en denk, vraag ik me af of het limonade is. En hoe limonade dan precies. Op een schaal van 1 tot 10. De afgelopen weken stonden in het teken van afscheid. Afscheid nemen van iemand doet pijn. We noemen dat citroen. In die pijn blijven hangen maakt zuur. Ik houd niet van zuur.

We hebben met een ritueel afscheid genomen. Afscheidsbrieven geschreven en die in een papieren bootje op de IJssel laten wegdrijven. Het bootje dreigde om te vallen, het bootje dreigde op de kant te botsen, het bootje had gewoon even tijd nodig om te wennen aan het gewicht van ons in woorden vervatte afscheid en aan het deinen van het koude IJsselwater. Met de ondergaande zon op de achtergrond verdween ons bootje vol afscheid, dreef verder de IJssel af tot we ‘m niet meer konden zien. Er ging iets troostends uit van het nastaren van dat wegdrijvende bootje in de verte. Daarmee is de pijn niet weg. Maar de constante zure smaak wel.

Ik vroeg me dus af hoe limonade dat was, zo’n afscheidsritueel. Ik denk dat het hoog scoort op mijn limonademeter. Want zo’n ritueel geeft afronding aan. Je erkent de pijn en het verdriet, maar kiest ervoor om het los te laten en verder te gaan. En dat is, wat mij betreft, heel erg limonade.

DSCN5255DSC_0082

Ravi Kumar: limonademaker

DSCN3369In het magische Varanasi, in het noordoosten van India, heeft Ravi Kumar aan de oevers van de Ganges zijn eigen limonadespot gecreëerd. Ik ontmoette hem daar een half jaar geleden en was zwaar onder de indruk van zijn project. Voor wie nooit in Varanasi is geweest, stel je er het volgende bij voor: hele smalle steegjes met overal kleine ‘winkeltjes’ en guesthouses, oude tempels en ruïnes, koeien, geiten, honden. Stank, en de geur van sandelhout van de brandstapels. Elke vijf minuten kondigt een nieuwe lijkstoet zich aan met het gezang van de mantra Ram Nam Satya Hai _ de naam van Ram is de waarheid – mannen dragen hun geliefde overledenen in gekleurde doeken gehuld naar de burning ghat, de crematieplaats aan de heilige Moeder Ganga. Er zijn bijna honderd ghats:     stenen trappen die vanuit de steegjes op de Ganges uitkomen. Op twee daarvan worden mensen gecremeerd -hindoes geloven dat als hun as hier in de Ganges wordt gestrooid ze regelrecht naar de hemel gaan-. Bij de andere ghats wordt de was gedaan, poetsen mensen hun tanden, staan koeien te baden en priesters te bidden. Overal is het vies. Afval wordt overal neergegooid en mensen poepen en plassen ook overal. Behalve op Rana Mahal ghat. Want -daar is ie dan, sorry voor de lange intro- die ghat heeft Ravi Kumar geadopteerd.

DSCN3374Op een dag liep Ravi op de smerige Rana Mahal ghat en herinnerde zich ineens de slogan ‘Clean and Green Kashi’. (Kashi is een andere naam voor Varanasi.) Hij keek eens goed om zich heen, voelde de smerigheid bijna lijfelijk en dacht: wat betekent dat hier, echt schoon en groen? Als antwoord op die vraag ontstond zijn Wall of Creation. Om de ghat schoon te krijgen, hing hij er foto’s op van hindoegoden om de mensen ervan af te houden daar hun behoeften te doen. Hij schilderde lieflijke taferelen op de eeuwenoude muren om er een echt mooie plek van te maken. Hij plaatste er urinoirs, met gebruiksaanwijzing en zette er afvalbakken neer. En hij maakte er een tuin.

“Het begin was echt lastig,” vertelde Ravi. “Mensen vonden het maar raar wat ik deed, ze begrepen totaal niet waar ik mee bezig was.” Maar daardoor liet hij zich niet uit het veld slaan. Hij had een droom. Onvermoeibaar legde hij steeds weer uit dat iedereen recht heeft op een mooie schone plek in Varanasi, maar daar ook zelf verantwoordelijkheid voor draagt. Langzaamaan landde zijn boodschap. Mensen kwamen hem helpen en met een groeiende groep vrijwilligers begon Ravi culturele programma’s te organiseren om de mensen meer bewust te maken van hoe ze zelf kunnen bijdragen aan een schone en groene stad en hoe ze kunnen voorkomen dat het heilige Gangeswater verder vervuild raakt.
DSCN3371
Ravi’s citroenen? Leuke vraag, maar daar moet hij even over nadenken. Zijn positie in het leven is zijn citroen. “Weinig geld, weinig scholing, geen politieke invloed. Niet heel handig als je de wereld wilt verbeteren.” Hoe hij daar dan limonade van maakt? Door zich niet door zijn citroenen te laten tegenhouden. Kijken naar wat er wél mogelijk is en dat dan doen. Inmiddels realiseert Ravi zich dat die citroen misschien zelfs wel een zegen is. “Omdat de mensen hier zien dat ik net als hen ben, ze beschouwen mij als een gelijke. En ze zien dat verandering dus ook door een simpele ziel als ik kan worden bewerkstelligd. Zonder financiële hulp en politieke macht. Dat inspireert. Mensen realiseren zich dat zij zelf ook dingen kunnen veranderen. Dat ze zelf verantwoordelijk zijn, voor hun eigen leven en voor dat van hun stad.”

Ravi Kumars Wall of Creation laat mensen zien dat je met toewijding bergen kunt verzetten. Dat hoe arm en ongeschoold mensen ook zijn, ze toch een verschil kunnen maken. Deze jonge knul geeft India’s heiligste stad een prachtig voorbeeld. Zijn droom voor de toekomst: de Wall of Creation uitbreiden met een weeshuis en een school. Op en top limonade. Kijk eens op zijn Facebookpagina www.facebook.com/WallOfCreation en laat je inspireren…

 

 

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Complimenten voor jullie

Mijn column over Nieuw in Deventer staat nu zo’n twee maanden twee keer per week in De Stentor. Ik word heel bij van alle leuke reacties die ik er op krijg. In winkels en op straat word ik aangesproken door mensen die zeggen erg van mijn column te genieten. De meneer van de boekwinkel vraagt me elke woensdag of het fijn was bij yoga en mensen op straat denken dat ik vroeg in de middag al dronken ben omdat ik schreef dat ik mijn nieuwe stamkroeg heb gevonden. Naar aanleiding van mijn column past de gemeente zijn tekst aan waarmee nieuwe inwoners van de stad worden verwelkomd en ik kreeg zomaar een kaartje van iemand die me welkom heette en mijn column zo leuk vond. En ook de mevrouw van de kringloopwinkel leest mijn stukjes met plezier. Op een column over eetbare natuur kreeg ik tips van lieve mensen die me de beste plukplekken voor vlierbessen en rozenbottels verklapten en op een column over workshops en cursussen kreeg ik tips van leuke workshops.

DSCN5234
Ik word een beetje verlegen van al die positieve aandacht. En dat terwijl positieve aandacht precies is waar het hier, op mijn blog, om draait. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit een schrijver een kaartje of mailtje heb gestuurd om hem of haar te zeggen dat ik van zijn of haar werk genoten had. De ontdekking dat er mensen zijn die dat wel doen, is voor mij een verrijking. Niet alleen omdat ik daardoor weet dat ik met mijn geschrijf mensen bereik, dat ik –alleen achter mijn bureau op mijn werkkamer, gordijnen vaak dicht– toch contact maak, maar ook omdat het mij leert dat het fijn is als er gereageerd wordt op wat je doet. Het leert me om positieve dingen niet alleen zo te ervaren, maar ook te benoemen.

Vorige week zag ik singer-songwriter Dayna Kurtz optreden in Leeuwarden en een dag later zag ik haar in Amsterdam op de Noordermarkt rondlopen. Ik zou normaal gesproken nooit naar haar toegegaan zijn, maar nu stapte ik op haar af en vertelde haar dat ik had genoten van haar concert. Dat vond ze leuk om te horen. Natuurlijk. Dus bedankt iedereen die reageerde en reageert op mijn columns, maar ook op deze blog, voor deze les. Ik geef ‘m door. ‘Als je iets goeds ziet, geef een compliment. Als je iets fouts ziet, bied dan je hulp aan’, zei Nelson Mandela. Dat eerste doe ik te weinig. Vanaf vandaag ga ik meer complimenten uitdelen. Ik ga het vaker uitspreken als ik iets mooi vind, of door iemand geraakt word. Doen jullie mee?

Niet meer dan één gedachte

DSCN5226Een beetje vals spelen is het misschien wel, want ja, zeg nou zelf, limonade maken terwijl je op een boerderijcamping bij een ezelopvang mag overnachten in een yurt is een koud kunstje. Gelukkige kipjes en haantjes om je heen, vrolijke geitjes en ezeltjes in de wei. Blije varkens in een modderbad. Gebalk en geknor en gekukeleku zijn, naast de diepe gesprekken die je voert met je fijne gezelschap, het enige geluid. En het knetteren van het vuur, waarboven een pompoenstoofpotje aan het garen is.  ‘s Nachts het roepen van een bosuil.DSCN5169
Aan de andere kant is het natuurlijk wel erg limonade om jezelf in deze situatie te krijgen. Voor jezelf zorgen heet dat. Jezelf gunnen om even tot rust te komen. Om even vrij te nemen, ook al ligt er allemaal werk te wachten. Hoe vaak geven we onszelf nou zo’n cadeau? Ik kan natuurlijk niet voor jullie spreken, maar ik doe het niet vaak genoeg. Zo’n weekendje laadt me niet alleen op, maar het inspireert me ook. Eilko en Annerie, van wie de ezelhouderij is (www.degroteezel.com) , inspireren, omdat ze precies doen wat ze willen doen, daar zijn waar ze willen zijn. Ze leven niet minder dan hun droom. Intens verbonden met de natuur en de dieren om hen heen. Superlimonade dus.

DSCN5159
Een Mongools gezegde luidt: De afstand tussen hemel en aarde is niet groter dan één gedachte. Precies dat is wat ik hier ervaar. Hoe alles met elkaar verbonden is, de maïsvelden, wij, de huppelende konijntjes, Eilko en Annerie, de ezels, de varkens, de sterren, onze dromen, de Mongoolse nomaden in hun yurts, onze geliefden thuis. Het is niets anders dan mijn eigen geest die die verbinding verbreekt. Ik hoef alleen maar stilletjes te luisteren naar het roepen van de bosuil en het ritselen van een egeltje tegen de yurt, om de afstand tussen hemel en aarde te overbruggen.