Engelen ter adoptie

De afgelopen dagen heb ik mijn wc ontmanteld. Dat klinkt misschien een beetje raar, maar in mijn wc woonden zo’n 200 engelen. Daar valt dus best wat aan te ontmantelen. Heerlijk hemels plassen dat je bij ons kon. Maar dat is nu dus voorbij. Want met de komst van een baby (wat fijn dat jullie het nu allemaal weten en ik er vrijuit over kan praten) wordt de wenselijkheid van een babyproof badkamer ineens een stuk groter. Een badkamer waar je niet elke ochtend naar excuses zoekt om een keer niet te douchen omdat het er zo koud is, je handdoek nooit droog wordt, waar het lekt en schimmelt. Een badkamer die zijn naam eer aandoet, een kamer met bad dus, waar het lekker fris en warm is. Zo’n badkamer vereist de ontmanteling van mijn engeltjes, die de afgelopen vijftien jaar tot een enorme en hechte familie is uitgegroeid.

Dus heb ik de afgelopen dagen meer tijd op de wc doorgebracht dan me lief is. Met mijn zwangere buik op een wankele stoel, hoofd in de hemel zogezegd. Alles wat er nu nog rest van dit gezellige kleine kamertje is een lege kale echoënde ruimte –heel rustgevend en ruim vindt mijn man, ik vind het verschrikkelijk saai. Maar uit deze leegte zal onze nieuwe badkamer glorieus oprijzen. Zonder vriendelijk glimlachende hemelbewoners.

Geheel tegen mijn zin heb ik mijn engelenfamilie wreed uiteen gescheurd. Een deel heeft een plekje gevonden in huis; het andere deel ligt droevig en afgedankt in tassen en dozen in de huiskamer te wachten op een nieuw toilet, op een nieuwe eigenaar. Voel je je aangesproken? Zie jij in jezelf of in iemand die je kent die nieuwe hoeder van mijn cherubijnen? Laat het me dan even weten. Met een beetje aandacht en liefde voor deze hemelingen is bij jou thuis straks Hemels toiletteren gegarandeerd.

Sneeuw voor het ongeboren kind

Wat ziet de wereld er anders uit nu de sneeuw weer is verdwenen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik daar niet rouwig om ben. Dit sneeuwvrije aanzicht bevalt mij beter. Of het nodigt me in elk geval meer uit om naar buiten te gaan dan wanneer ik door een dikke laag sneeuw en drap heen moet ploeteren.
Toch heb ik er ook van genoten afgelopen weekend. Omdat ik me voorstelde hoe prachtig dit eruit moet zien voor dat kindje dat in mij aan het groeien is. Had mijn buik maar een venstertje, dacht ik, waardoor je even naar buiten kon kijken. Kon je maar zien hoe magisch mooi de wereld nu is. Alsof je in een sprookje wandelt, de wereld helemaal betoverd is. Je zou het prachtig vinden, dat weet ik zeker.
En zo liep ik druk in gesprek met mijn ongeboren kind door het park, mijn hand beschermend tegen mijn al behoorlijk bolle buik. Overal werden sneeuwpoppen gemaakt, en als mijn man niet in de stad op mij wachtte, was ik er ook een gaan maken. Nu heb ik mezelf beloofd dat we volgend jaar samen van de sneeuw gaan genieten. Je bent dan nog wat te klein om zelf een sneeuwpop te maken, maar misschien doen je vader en ik dat dan wel. Speciaal voor jou.

Zolang mollen hopen maken…

Ongeveer een jaar geleden zat ik voor het eerst achter dit bureau door dit raam in de werkkamer naar buiten te kijken. Ik vroeg me toen af waar de treinen heen gingen die voorbij reden, inmiddels weet ik dat dat naar Zwolle en verder is. Ook toen waren de bomen kaal en keek ik uit op de gebouwen van het gezondheidscentrum aan de overkant van het spoor. Weet je trouwens dat bomen helemaal niet zo kaal zijn als misschien op het eerste gezicht lijkt. Er zitten geen bladeren aan, nee dat klopt, maar als je goed kijkt zie je dat al die takken weer uitlopen in kleinere takken en in nog kleinere takjes, bijna zo dun dat je je afvraagt hoe ze met deze windstoten aan de bomen vast kunnen blijven zitten, en een soort vleugeltjes, naar beneden hangend als kleine helikoptertjes. En de bomen aan de overkant van het spoor hebben zelfs hun stammen begroeid met klimop, dus daar is al helemaal niets kaals meer aan.
Op een verroest stuk rails zit een kauwtje haar verlangen, leed of honger uit te schreeuwen. Voelt ze dat ik naar haar kijk? Het ziet er somber uit buiten, het is een goede dag om binnen te blijven, dicht bij de verwarming met dikke sokken en een warme trui. Ik houd me vast aan de hoop dat het snel lente wordt. Gisteren vertelde iemand me dat de mollen nog hopen maken. Dat betekent dat het niet kouder gaat worden voorlopig. Zolang de mollen hopen maken, is het goed. Mijn kauwtje is terug. En weer weg. Misschien is ze de lente halen…

Iemand nog voornemens?

Zo aan het begin van een nieuw jaar borrelt het in onze hoofden van de mooie plannen, prachtige voornemens, maar soms ook onrealistische verwachtingen. Ik heb mijn doelen niet al te hoog gesteld voor het nieuwe jaar. Geen plan de campagne om te stoppen met roken, geen grootscheepse dieetplannen of red-de-wereld-missies. Eigenlijk vallen al mijn voornementjes als kleine subdoelen onder mijn grote voornemen: limonade blijven maken.
Dat betekent steeds opnieuw zoeken naar positieve dingen in het leven van alledag. En ook: mijn citroenen van alle kanten bekijken in het kader van know thy lemons… Onbekend maakt onbemind, dus krijg je van citroenen die je goed kent vast hele lekkere limonade.
Aangezien yoga en meditatie voor mij superlimonade zijn en daar de afgelopen maanden nogal de klad in is gekomen, is dit een erg serieus voornemen: yoga en mediteren weer oppakken. Om de daad maar meteen bij het woord te voegen, ga ik nu gewoon een plek uitgraven in onze rommelkamer en daar mijn meditatiekussen neer plempen en daar kom ik het komende half uur niet meer van af. Be right back…
Nou, nu ik helemaal zen ben, durf ik gezond eten ook wel bij mijn limonade te rekenen. De afgelopen maanden waren augurken, gehaktballen en chocola veruit favoriet op mijn menu en de terugkeer naar broccoli en tofu zal even moeilijk zijn. Desalniettemin is ook dat een voornemen.
Een ander voornemen is om dit jaar meer in te zetten op schrijfklussen. Hoe leuk en uitdagend ik redactie- en eindredactiewerk ook vind, door te schrijven orden ik mezelf en houd ik mezelf scherp. Onontbeerlijk dus denk ik, terwijl ik mezelf dat zo hoor zeggen. Duidelijk zat.
En verder ga ik weer veel kaartjes sturen, complimenten uitdelen, glimlachen op straat, gesprekjes aanknopen met vreemden, nog meer lieve mensen om me heen verzamelen en degenen koesteren die er zijn.

Wat voor mooie dingen nemen jullie je voor?

Limonade 2.0.1.4.

Op deze laatste dag van het oude jaar blijkt er maar weinig tijd voor reflectie op het afgelopen jaar. Wat is er ook alweer allemaal gebeurd de afgelopen twaalf maanden? Wat had ik me een jaar geleden voorgenomen en heb ik dat bereikt? Was het een goed jaar? Over die laatste vraag hoef ik niet lang na te denken, ja, het was een goed jaar. Hoewel er natuurlijk ook veel momenten zijn geweest dat ik het jaar helemaal niet zo leuk vond, was het een goed jaar. Zeker in vergelijking met het jaar daarvoor.
Het limonade maken behoort tot die goede dingen. Ik hoop -en denk zelfs- dat het limonade maken tot op zekere hoogte heeft bijgedragen aan de goede dingen. Steeds weer op zoek gaan naar positieve kanten en vooral niet stil blijven staan, hebben mij het afgelopen jaar wel een flinke boost gegeven. Ik heb Deventer en mijn nieuwe leven als freelancer omarmd, heb weer even van India mogen genieten, ben getrouwd met de leukste man ter wereld, ja, het was een goed jaar. Het was een jaar waarin ik uitdagingen ben aangegaan, een jaar waarin ik weer JA durfde zeggen.

Op deze laatste dag van 2014 hebben jullie nog wat lijstjes van me tegoed. Want jullie hebben massaal gestemd en titels aangedragen voor de Limonade Boeken Top Tien en de Limonade Film Top Tien. So here goes:

Limonade Film Top Tien
1. Amélie
2. The Big Lebowski
3. As it is in Heaven
4. Down by Law
5. The Straight Story
6. Oh Brother Where art Thou
7. Dead Poets Society
8. Big Fish
9. Slumdog Millionair
10. Taare Zameen Par

Limonade Boeken Top Tien
1. Honderd jaar eenzaamheid – Gabriel Garcia Marquez
2. Norwegian Wood – Haruki Murakami
3. Het verstoorde leven – Etty Hillesum
4. Siddharta – Herman Hesse
5. Wat is de wat – Dave Eggers
6. Het wezen van de olifant – Toon Tellegen
7. Niemand is onsterfelijk – Simone de Beauvoir
8. Dit boek redt je leven – A.M. Homes
9. Het boek der omhelzingen – Eduardo Galeano
10. 1984 – George Orwell

Ik wens jullie een hele fijne jaarwisseling toe en laten we van 2015 een heel mooi limonadejaar maken!

100 x limonade

Dit is mijn 100e bericht. Een mijlpaal toch wel een beetje. Er waren al vele blogideeën de revue gepasseerd voor ik MaakLimonade omarmde, en ik vond het toch ook erg spannend. Mijn hart klopte in mijn keel toen ik acht maanden geleden mijn eerste blogpost plaatste. Zal ik wel elke dag in staat zijn tot limonade maken, was mijn grootste zorg. Ik ben niet bepaald een positivo. Elke dag werd al snel om de dag, toen 3 keer per week en inmiddels zelfs tijdelijk twee keer per week. Dat is prima. Zo is het voor mij te doen en bombardeer ik jullie, trouwe volgers, ook niet voortdurend onder nieuwe berichten. Het moet ten slotte wel leuk blijven.

100 x Limonade. Heeft het jullie wat gebracht? Wat het mij gebracht heeft? Toch wel veel. De trap onder mijn kont die ik mezelf met mijn blog hoopte te geven, geef ik mezelf inderdaad. Er gaat namelijk een enorme stimulans uit van een paar keer per week iets limonadigs moeten melden. Ik zou mezelf echt nog geen professioneel limonademaker durven noemen, maar de amateurstatus ben ik toch inmiddels ook wel ontgroeid.

Af en toe baalde ik echt van dat limonade-gedoe. Dan wilde ik wegkruipen onder de dekens of me verstoppen onder het bed, maar juist op die momenten komt het op limonade maken aan. Juist vanwege die momenten wilde ik gaan limonade maken. En ik word er steeds beter in. En minder streng. Soms moet je limonade maken van je citroenen, maar soms ik het ook heel limonade om je even helemaal aan je citroenen over te geven.

Vandaag is in elk geval een dag van LIMONADE. En met die limonade in mijn hoofd en mijn lijf begeef ik mij op pad naar de volgende 100 x limonade. Stappen jullie nog mee?

En de stand is…

Op deze laatste oktoberdag blik ik terug op de Buy Nothing New maand, die voor mij eigenlijk een Buy Nothing At All maand was. Heb ik echt helemaal niets gekocht? Nee, alleen eten, drinken en een tube tandpasta. Was dat moeilijk? Nee, wat is nou een maand.

Heb ik dan helemaal niks gemist? Die vraag stelde mijn moeder me ook op een maandagavond, ergens midden in de maand, toen we ’s avonds nog even een kopje koffie bij ze gingen drinken. Het enige wat ik miste waren bloemen. Af en toe een bosje bloemen voor mezelf kopen is echt een cadeautje waar ik gelukkig van word. Mijn bosje lampionnetjesbloemen was eigenlijk op de eerste dag van oktober al wel aan vervanging toe, maar ja, dat mocht dus niet. Het leuke daarvan was dat ze in plaats van in de groencontainer nu aan een streng kerstlichtjes belandden, zodat ik er toch nog van kon genieten, maar dan op een iets andere manier. En nog leuker was dat me de volgende dag enorme bossen bloemen letterlijk in de schoot werden geworpen tijdens de opening van A Floral Affair, een spectaculaire lievelingsbloemenmodeshow van Bas Kosters. Dat had het universum wel even goed voor me geregeld.

Liep ik dan helemaal nergens tegenaan? Oh jawel hoor. Waar ik echt wel een beetje mee heb geworsteld, is dat ik veel van wat ik koop, vooral koop om een kleine zelfstandige winkel of een kunstenaar te steunen. Die reden is vaak belangrijker dan dat ik die dingen nou zelf heel hard nodig heb. En die reden vind ik ook een heel goede reden. What to do?

Eigenlijk heb ik na deze maand niets kopen twee dingen besloten: 1. Ik blijf spullen kopen van kleine zelfstandigen en kunstenaars, maar alleen als ik een cadeautje voor iemand nodig heb. 2. Als ik behoefte heb aan troost, ga ik niet meer de stad in. Achter mijn ‘troostkopen’ zit eigenlijk een behoefte aan aandacht voor mezelf. Ik ga deze behoefte aan rustpuntjes vanaf nu anders invullen. Ik ga mezelf toestaan om op zulke momenten even suf op de bank te hangen met wat voor sufs dan ook, een breiwerkje, een kleurboek, een tijdschrift, in plaats van iets te kopen dat verwijst naar zo’n rustmoment zonder mezelf dat ooit toe te staan. Ik heb een hele lade vol spullen ontdekt die allemaal rust in je hoofd en even lekker bezig zijn beloven. In plaats van daar nog meer van aan te schaffen, sta ik mezelf vanaf vandaag toe om die spullen te gebruiken. Mooie besluiten toch?

Heeft er van jullie nog iemand de uitdaging aangenomen om een maand lang geen (nieuwe) spullen te kopen? En hoe is je dat bevallen?

tijdelijk buiten gebruik

Aldus sprak de herfst

Ik ben altijd een groot fan van de herfst geweest. De kleuren van de bladeren aan de bomen, kastanjes rapen, beukennootjes, hazelnoten. Lekker zonnetje vaak nog, afgewisseld met stormachtige buien. Ja hoor, doe mij maar de herfst.

Vorig jaar zat ik in de herfst overspannen thuis. Het ging niet zo goed, en dat is zacht uitgedrukt. Tijdens een kort wandelingetje door het park naast het huis van mijn vriend genoot ik van de veranderende aanblik van de bomen en struiken. De skeletten van het Groot Hoefblad langs de vijver. Knalrode en gele besjes aan struiken. Paddenstoelen in het gras. Ik besefte ineens dat de herfst over loslaten gaat. Dat die bomen met die prachtig gekleurde bladeren hun bladeren los moeten laten om in het voorjaar weer nieuwe frisse bladeren te kunnen krijgen. Als ze niet loslaten kunnen ze niet verder, gaan ze dood zelfs. Ik realiseerde me dat ik slecht in loslaten ben, heel bang voor verandering, maar dat ik het wel nodig had om wat dingen los te gaan laten. Ik zegde mijn huis, stad en baan op. Dat vond ik heel moeilijk, maar steeds hield ik me die dwarrelende blaadjes voor ogen. Word een mooie boom, fluisterde ik mezelf toe op de moeilijkste momenten.

Inmiddels is het een jaar later. Die vriend is nu mijn echtgenoot, zijn huis is mijn huis, dat mooie park daar woon ik naast en ik wandel er elke dag wel even doorheen. Er zijn dagen dat ik Utrecht mis en mijn oude huisje in mijn leuke buurtje, er zijn dagen dat ik mijn collega’s mis, mijn buren en mijn vrienden, maar er zijn meer dagen dat ik blij ben in Deventer te wonen en de vrijheid van een freelance bestaan te hebben. Als ik nu naar de dwarrelende blaadjes kijk, hazelnoten opraap in het park, en nadenk over wat ik moet loslaten, kan ik eigenlijk niks bedenken. Geen grote praktische dingen in elk geval. Oude angsten, oude verdrieten, die passen niet meer bij mijn leven hier. Dus die ga ik deze herfst loslaten. Maar vooral denk ik deze herfst terug aan het afgelopen jaar. Er is veel ten goede veranderd en daar ben ik dankbaar voor. Prachtig toch, hoe de natuur ons laat zien wat ons te doen staat.

Afscheid

Sinds ik limonade maak, meet ik alles op mijn limonadeschaal. Bij alles wat ik doe en denk, vraag ik me af of het limonade is. En hoe limonade dan precies. Op een schaal van 1 tot 10. De afgelopen weken stonden in het teken van afscheid. Afscheid nemen van iemand doet pijn. We noemen dat citroen. In die pijn blijven hangen maakt zuur. Ik houd niet van zuur.

We hebben met een ritueel afscheid genomen. Afscheidsbrieven geschreven en die in een papieren bootje op de IJssel laten wegdrijven. Het bootje dreigde om te vallen, het bootje dreigde op de kant te botsen, het bootje had gewoon even tijd nodig om te wennen aan het gewicht van ons in woorden vervatte afscheid en aan het deinen van het koude IJsselwater. Met de ondergaande zon op de achtergrond verdween ons bootje vol afscheid, dreef verder de IJssel af tot we ‘m niet meer konden zien. Er ging iets troostends uit van het nastaren van dat wegdrijvende bootje in de verte. Daarmee is de pijn niet weg. Maar de constante zure smaak wel.

Ik vroeg me dus af hoe limonade dat was, zo’n afscheidsritueel. Ik denk dat het hoog scoort op mijn limonademeter. Want zo’n ritueel geeft afronding aan. Je erkent de pijn en het verdriet, maar kiest ervoor om het los te laten en verder te gaan. En dat is, wat mij betreft, heel erg limonade.

Maak Limonade

POSITIEVE DINGEN

Categorie archief: persoonlijk