Positief nieuws in De Poezenkrant

In mijn vorige blogpost vertelde ik dat ik zo treurig gestemd raak van het lezen van de Volkskrant. We hebben de krant net een week en hij verdwijnt nu al af en toe ongelezen in de papierbak. Als de krant voor Willy, onze wonderkat, binnenkomt, begint hij vrolijk te kwispelen. Hij installeert zich op de bank -wat bij hoge uitzondering en alleen voor het lezen van zijn krant is toegestaan- en buigt zich meteen over de pagina’s vol poezennieuws. Elk stukje pagina wordt besnuffeld en bekeken. Omdat zijn fijne motoriek niet geweldig is, miauwt hij als de pagina moet worden omgeslagen.

Op zoek naar positief nieuws heb ik me vandaag, uiteraard pas nadat Willy de krant uit had, eens over Willy’s Poezenkrant gebogen. En daar werd ik best blij van. Er stonden grappige berichtjes in over een kat die met de bus van Groningen naar Assen was gereisd, een man in Japan die tientallen inbraken pleegde om van dat geld kattenvoer voor honderden zwerfkatten te kopen, op straat gespotte kattenkunst en een hoofdartikel over dat ‘de kat niet wil dat u met vacantie gaat’. Maar helaas ook grotemensen-agressie in de wereld der katten: een echtpaar in Amerika moest door de dierenexperts van de politie ontzet worden na een aanval van hun kat, en vermissingen zijn aan de orde van de dag. Ja, er gebeurt nogal wat in de poezenwereld. Zelfs werkloosheid is het domein van de katten binnengedrongen, want de krant heeft een heuse vacaturepagina voor de werkloze poezen op zoek naar een baan; er wordt per direct een cafékat gezocht voor café De Prins in Amsterdam. Het mooiste bericht: een kat in Italië bezoekt al jarenlang het graf van zijn overleden baasje en laat er kleine geschenkjes achter. Inmiddels zorgt het hele dorp ervoor dat de kat veilig naar de begraafplaats kan lopen en weer terug naar huis. Hartverwarmend toch?

Hoewel ik weet dat het brein achter deze krant Piet Schreuders heet, stel ik me toch graag een knus gebouw voor, waarin zo’n stuk of tien katten de redactie vormen van deze krant. Druk telefonerend, typend op hun laptopjes en interviewend zoeken ze daar het beste nieuws uit voor hun miauwende viervoetige lezerspubliek. Als het pauze is, scharen ze zich gezellig om een bak brokjes heen en daarna gaan ze weer hard aan het werk. Ik snap best dat Willy altijd uitgelaten is als zijn nieuwe krant, ook écht aan hem geadresseerd, op de mat valt. Die laat toch een ander gevoel achter dan de grote-mensen-boze-wereld-krant.

Mopperlimonade

Sinds een paar dagen zijn ze er weer: de nachtmerries, gruwelijke dromen waarin vreselijke dingen gebeuren met mij en met de mensen die ik liefheb. Ik denk niet dat het toeval is dat deze dromen samenvallen met het weer lezen van een krant. In de Volkskrant, die ik sinds drie dagen weer lees, las ik er nota bene een artikel over: Moppermedia. Journalist Jean-Pierre Geelen schreef: “Het naïeve geloof dat de verrotte wereld beter zou worden wanneer de journalistiek er maar opgewekter over zou berichten, is de laatste jaren wijdverbreid.” Hij vindt dat wie de wereld beter wil maken, maar de politiek in moet gaan, en dat de wereld niet beter wordt door de journalistiek een roze bril op te zetten.

Natuurlijk heeft hij gelijk, toch ben ik het niet met hem eens. We hoeven de wereld niet door een roze bril te bekijken, dat is je kop in het zand steken. Maar vooral richten op alles wat verkeerd gaat, is op een bepaalde manier net zo goed je kop in het zand steken. Het is een verrotte wereld en tegelijkertijd een wondere wereld. Er gaan dingen ontzettend fout en er gaan dingen ontzettend goed. Die beide dingen zouden dan toch ook belicht moeten worden. Toen ik een jaar geleden overspannen thuis zat, ben ik gestopt met het nieuws te volgen. Ik zag in elke willekeurige persoon op straat een potentiële moordenaar of verkrachter. Dat is wat een krant lezen met mij doet. De wereld voelt niet meer als een veilige plek. En natuurlijk is de wereld in zekere zin ook geen veilige plek, maar door je daar constant van bewust te zijn, heb je geen leven meer. Ik ben in elk geval een leuker persoon als ik iets meer vertrouwen heb in de wereld en de mensen die haar bevolken. En dat vertrouwen wordt toch gevoed door positief nieuws.

Limonade Revolutie

De tijd is daar; ik voel het. Waaraan ik het voel? Geen flauw idee. Maar voelen doe ik het, zonder meer: het is tijd voor een revolutie! Een limonaderevolutie welteverstaan. Een keer-de-blik-naar-binnen-revolutie. Een wees-zelf-de-verandering-die-je-wilt-zien-in-de-wereld-revolutie. Een fluwelen revolutie van lieve woorden, glimlachen, vriendelijkheid en verantwoordelijkheid. Van aandacht voor elkaar, mildheid, oprechte belangstelling. Van kijken wat je de wereld te bieden hebt in plaats van wat de wereld jou.

Limonade maken is oog hebben voor de goede dingen om je heen. Door je citroenen even de citroenen te laten maak je limonade. Daar voel je je zelf beter van, maar dat geef je ook door. Limonade straal je uit, als positieve lichtflitsen, net zoals je zurige citroenen doorgeeft als stinkende modder. Wees een lotusbloem in een modderige wereld, zei Thich Nhat Hanh. Wees limonade in een citroenige wereld, zeg ik. Als je je aandacht richt op de kleine mooie dingen, worden ze vanzelf groot. De wereld wordt mooier als je voorbij je citroenen kijkt.

Limonademakers nemen verantwoordelijkheid. Voor de wereld en voor hun eigen rol daarin. Kom op mensen, ga de barricades op! Maak Limonade en deel ‘m uit. Laat de limonade door de straten stromen, door onze aders! Limonademakers aller landen, verenigt U!

Limonademaker Tatjana Buisson

We hebben het allemaal van tijd tot tijd, even wat extra vriendelijke aandacht nodig. Omdat we ons rot voelen, voor een uitdaging staan of gewoon zomaar. En wat is er dan fijner dan een aardig kaartje in de brievenbus te vinden? De Zuid-Afrikaanse Tatjana Buisson zette een aantal jaar geleden het Postcard Happiness project op. Een project dat mensen die wel wat extra steun en aandacht kunnen gebruiken in de schijnwerpers zet in de hoop dat ze brieven en kaartjes van over de hele wereld toegezonden krijgen. Werkt dat dan? Zijn er echt mensen die vreemden kaartjes sturen aan de andere kant van de wereld? Jazeker. Meer dan een jaar geleden gaf ik mijn schoonmoeder voor het project op. Sindsdien heeft zij vele kaartjes ontvangen, uit Zuid-Afrika, uit Thailand, uit Amerika, uit China, maar ook veel uit Nederland. Kaartjes van lieve mensen die begrijpen hoe het is om ziek thuis te zitten en een lichtpuntje op de post doen als steun.

Het idee van Tatjana is dat een simpel kaartje aanmoediging en liefde kan brengen waar dat het hardst nodig is. “Encouraging the world to focus their positive energy onto a small rectangular piece of postcard and sending it to people who could physically and emotionally benefit from a little encouragement or acknowledgement in the form of kind, written words from strangers and friends.” Het werkt als volgt: als je iemand kent die wat kaartjesgeluk kan gebruiken, dan meld je die persoon aan bij Tatjana, op http://www.postcardhappiness.com. Zij vermeldt het verhaal op haar website en dan gaat het balletje rollen. Bezoekers van haar website zien het verhaal en besluiten een kaartje te sturen. En zo stroomt de brievenbus vol met kaartjesgeluk. Superlimonade, toch?

Hoewel de verhalen op de website vaak droevig zijn, is de insteek positief. Het gaat om potentieel geluk. Natuurlijk zijn het vaak hele verdrietige verhalen, maar het gaat erom dat je iets kan doen, hoe klein ook, om iemand die je niet kent en die weet ik veel waar woont en een moeilijke tijd doormaakt, een klein lichtpuntje te bezorgen. Voor jou een kleine moeite, maar voor de ontvanger hartstikke fijn.

Mocht je je nou niet geroepen voelen om iemand aan de andere kant van de wereld een geluksmomentje te bezorgen met een kaartje, maar wil je dat wel dichter bij huis, kijk dan eens hier. Laten we met z’n allen letten op wie er wat gelukspost kan gebruiken en dan zorgen dat die brievenbussen worden gevuld. Oké?

Met je hoofd in de wolken

Ik kan uren naar de wolken kijken. Ik zou het liefst nu schrijven dat ik dan lekker in het park in het gras naar boven lig te staren, blote armen, blote benen, kauwend op een grasspriet, maar dat zou een leugen zijn. Als ik al in een park in het gras lig, is dat op een kleedje, omdat ik erg onrustig word van al die kriebelige beestjes die in het gras wonen of er doorheen wandelen. Ik ben ervan overtuigd dat ik dat gevoel op een wolk niet zou hebben. Dat als ik op een wolk kon liggen, mijn armen en benen die wolk-substantie helemaal zouden willen voelen, zonder kleedje ertussen. Ik kan mezelf helemaal verliezen in de lucht. Al na een paar minuten wolken staren is het of ik de lucht ingezogen word, ik voel me letterlijk gewichtloos worden. Het onderscheid tussen boven en beneden verdwijnt volledig. Eigenlijk is het een heel meditatieve staat van zijn, er is alleen nog maar zijn. En een soort van zweven. Als ik later groot ben, zou ik wel een wolk willen zijn. Als ik later dood ben, zou ik wel een wolk willen zijn.
Wolken zijn hele goede afleiders op citroenmomenten. De simpele handeling van omhoog kijken, maakt je blik wijder. Het is een soort uitzoomen. De hele dag, 24 x 7, zijn we ingezoomd op ons eigen leventje, met alle daarbij behorende ellende. Door even uit te zoomen, kunnen we de dingen weer in proportie zien. Is het echt zo erg om elke maand drie dagen in te leveren aan de migraineduivel? Denk je er op je sterfbed aan terug dat jij altijd de afwas moet doen? Maakt het in het grote plaatje uit of jij kinderen op de wereld zet of een ander? Is het belangrijk dat anderen denken dat je er idioot uitziet in je hardloopkleren? Enzovoort enzovoort. Omhoog kijken geeft je afstand en die afstand is nodig om te zien wat echt belangrijk is en wat eigenlijk niet zo belangrijk is.
Dus: kijk omhoog lieve vrienden, kijk omhoog! Kijk naar de wolken die boven je hoofd voorbij drijven. Stel je voor waar ze heen gaan, hoe ze eruitzien, kijk omhoog. Wist je trouwens dat er een heuse Cloud Appreciation Society bestaat? Met meer dan 30000 leden! Allemaal wolkenstaarders. Op hun website vind je wolkennieuws, een wolk van de maand en een echt manifest, waarin ze verklaren dat een leven zonder wolken saai zou zijn en wolken niet genoeg naar waarde worden geschat. Kijk omhoog, zeggen deze wolkenstaarders ook. Bewonder de vergankelijke schoonheid en leef het leven met je hoofd in de wolken! Lieve mensen, kijk omhoog op deze prachtige oktoberdag!

Limonade als plicht

Het is je morele plicht om positief te zijn, zegt David de Kock in een filmpje dat hij samen met Arjan Vergeer maakt voor 365 Dagen Succesvol. Missie van beide heren is om Nederland in 2020 het gelukkigste land van de wereld te laten zijn. Stap 4 van hun 13 stappen naar geluk en succes gaat over kernwaarden. Positiviteit is een kernwaarde van David. Jullie zullen begrijpen dat deze kernwaarde mij nogal aanspreekt, als limonademaker. Dat is er een die ik ook hoog in het vaandel draag. Maar het doet meer met me dan me alleen maar aanspreken. Davids formulering raakt mij, het doet iets kriebelen van binnen, ik word er warm van.

Ik heb het op mijn blog natuurlijk steeds over limonade maken als een keuze. Je hebt de keus tussen in je citroenen blijven hangen of voorbij je citroenen kijken en er limonade van maken. Ik stuur uiteraard wel wat met betrekking tot de te prefereren keus, maar ik laat de uiteindelijke keus aan jou. Maar David stelt het veel sterker: het is geen keuze, maar een morele plicht. BAM! Hij zei het en ik dacht: ‘ik ben het zo ongelofelijk verschrikkelijk hartgrondig met jou eens.’ Ja, ik heb de plicht om positief te zijn. Dat is verantwoordelijkheid nemen voor mijn leven, voor mezelf en voor elkaar. Dus, ik pak ‘m op als plicht.

Wat vinden jullie? Is limonade maken een keuze of een plicht?

Echte citroenlimonade

Sinds ik limonade maak, kom ik ze overal tegen. Limonades. Letterlijke bedoel ik dan. Op borden bij cafés zie ik limonades aangeprezen worden en in winkels valt mijn oog op mooie flessen limonade waar vaak ook nog zijdelings citroenen bij betrokken zijn. Niet gek natuurlijk, wat je aandacht geeft, groeit, daar gaat het hele –niet letterlijke- limonade maken natuurlijk om, maar toch.

Vorige week zag ik in Zwolle prachtige flessen citroenlimonade.
Bekentenis: ik houd niet van citroenlimonade. Logisch als je ook niet van citroenen houdt. Maar deze fles was zo mooi. Ik werd de winkel ingezogen en die bleek helemaal vol te staan met mooie interessante flessen. Zelfs Hooghoudt –die van de jenever- bleek een citroenlimonade in het assortiment te hebben. Ik liep door de winkel zoals ik door een slijterij loop, verlekkerd om me heen kijkend, zin om van alles meteen een borrelglas vol te schenken. En dan met mijn pantoffels aan op de bank, kat op schoot.

De vriendelijke dame van Het Hanze Huis liet ons de limoenlimonade proeven en vertelde dat ze alleen producten in de winkel verkoopt van familiebedrijven in Hanzesteden, die al sinds 1800 kwaliteitsproducten fabriceren. Leuk concept, toch? Maar uiteindelijk ben ik zonder citroenlimonade de deur uit gegaan. (maar mét viooltjessiroop, want daar was ik een tijdje geleden naar op zoek, weet je nog?)

Nou ja, een lange inleiding om uit te leggen waarom ik vandaag citroenlimonade ben gaan maken. Ik was gewoon geïnspireerd geraakt door die mooie winkel met al die mooie flessen. En ik dacht: als dat er allemaal zo mooi uitziet en citroenlimonade van zoveel verschillende merken op de markt is, dan kan het toch eigenlijk niet zo vies zijn als ik denk dat het is. Dus ben ik zelf aan de slag gegaan.

Ik had te weinig voor een literfles en teveel voor een flesje van 250 ml. Dus nu heb ik 250 ml citroenlimoensiroop en de rest heb ik met munt en water in de grote fles gegoten als kant-en-klare limonade. En guess what: ‘t is hartstikke lekker!

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Mediteren voor vrede

Zondag is het de Dag van de Wereldvrede. Daar kan je een heleboel cynische dingen over zeggen. Maar je kan dat ook gewoon niet doen. Ik heb er al eerder over geschreven, en ik geloof ook echt, dat als wij allemaal in vrede zijn met onszelf zich dat als een vredige vlek over de hele wereld uitwaaiert. Noem het naïef. Ik heb geen ander antwoord tegen oorlog en geweld dan mezelf ter verantwoording roepen en het daar, op mijn eigen microniveau oplossen.

Peaceful people make peaceful nations, zegt de Indiase Guru Sri Sri Ravi Shankar. Peace is a positive state of inner nurturing, that can bring peace in ourselves, in our families, in our societies and ultimately in the world. To create peace between people, between communities, between nations, we need to look within. Meditation is that technique with puts us in touch with ourselves. Meditation is the inward journey to find peace. Als je die vrede in jezelf hebt gevonden, kan je die delen met de mensen om je heen.

Zondag wordt er wereldwijd gemediteerd voor vrede. In Los Angeles om 7 am, in Mexico om 9 am, in Toronto om 10 am, in Sao Paulo & Buenos Aires om 11 am, in Londen om 3 pm, in Parijs & Johannesburg om 4 pm, in Istanbul om 5 pm, in Moscou om 6m, in Delhi en Bangalore om 7.30 pm, in Hong Kong & Shanghai om 10 pm, in Tokyo & Melbourne om 24 uur s nachts. In Nederland om 15 uur. Ja, natuurlijk kan je daar allemaal stomme opmerkingen over maken. En zeker kan je het nut ervan in twijfel trekken. Maar je kan dat ook gewoon niet doen. En zondag om 15 uur een rustig plekje opzoeken en twintig minuten je ogen sluiten. Stel je voor dat op dat moment 5oo miljoen andere mensen over de hele wereld datzelfde doen. En dat we dan allemaal samen positieve gedachten de wereld in sturen als tegengewicht tegen oorlog en geweld.

Het boeddhisme kent een hele mooie oefening, die ik vaak integreer in mijn dagelijkse meditatie. Deze oefening heet maitri. Daarbij begin je met het goede te wensen voor jezelf en dan voor steeds meer mensen om je heen, tot uiteindelijk alle levende wezens. Je spreekt daarbij in gedachte de volgende zinnen uit: Moge ik gelukkig zijn. Moge ik gezond zijn. Moge ik vrede kennen. Moge ik vreugde kennen. Moge ik vrij zijn van lijden. Moge ik vrij zijn van stress. Moge ik vrij zijn van fysieke pijn. Moge ik vrij zijn van geestelijke pijn. En tussendoor adem je rustig, tussen elke zin een ademhaling. Vervolgens breid je je gelukswens uit naar iemand van wie je houdt. Moge je gelukkig zijn.Moge je gezond zijn. Moge je vrede kennen. Moge je vreugde kennen. Moge je vrij zijn van lijden. Moge je vrij zijn van stress. Moge je vrij zijn van fysieke pijn. Moge je vrij zijn van geestelijke pijn. Dan breng je je wens over op een neutraal iemand, iemand die je kent, maar voor wie je geen sterke gevoelens hebt. Moge je gelukkig zijn. Moge je gezond zijn. Moge je vrede kennen. Moge je vreugde kennen. Moge je vrij zijn van lijden. Moge je vrij zijn van stress. Moge je vrij zijn van fysieke pijn. Moge je vrij zijn van geestelijke pijn. Dan ga je nog een stapje verder en wenst iemand voor wie je negatieve gevoelens hebt het grootste geluk toe, iemand die je gekwetst heeft, iemand die afkeer in je oproept. Wens hem of haar hetzelfde toe als jezelf. Moge je gelukkig zijn.Moge je gezond zijn. Moge je vrede kennen. Moge je vreugde kennen. Moge je vrij zijn van lijden. Moge je vrij zijn van stress. Moge je vrij zijn van fysieke pijn. Moge je vrij zijn van geestelijke pijn. Blijf ademen. Tenslotte breid je je wens uit naar alle mensen in de hele wereld. Moge alle voelende wezens gelukkig zijn. Moge alle voelende wezens gezond zijn. Moge alle voelende wezens vrede kennen. Moge alle voelende wezens vreugde kennen. Moge alle voelende wezens vrij zijn van lijden. Moge alle voelende wezens vrij zijn van stress. Moge alle voelende wezens vrij zijn van fysieke pijn. Moge alle voelende wezens vrij zijn van geestelijke pijn. Wens het vanuit het diepst van je hart.

Laten we het gewoon doen: zondag 15 uur, -je hoeft er dus niet eens vroeg je bed voor uit- twintig minuten mediteren, voor wereldvrede. Met cynisme of onverschillig je schouders ophalen, bereik je ook niks, toch? Doe je mee?

Complimenten voor jullie

Mijn column over Nieuw in Deventer staat nu zo’n twee maanden twee keer per week in De Stentor. Ik word heel bij van alle leuke reacties die ik er op krijg. In winkels en op straat word ik aangesproken door mensen die zeggen erg van mijn column te genieten. De meneer van de boekwinkel vraagt me elke woensdag of het fijn was bij yoga en mensen op straat denken dat ik vroeg in de middag al dronken ben omdat ik schreef dat ik mijn nieuwe stamkroeg heb gevonden. Naar aanleiding van mijn column past de gemeente zijn tekst aan waarmee nieuwe inwoners van de stad worden verwelkomd en ik kreeg zomaar een kaartje van iemand die me welkom heette en mijn column zo leuk vond. En ook de mevrouw van de kringloopwinkel leest mijn stukjes met plezier. Op een column over eetbare natuur kreeg ik tips van lieve mensen die me de beste plukplekken voor vlierbessen en rozenbottels verklapten en op een column over workshops en cursussen kreeg ik tips van leuke workshops.

Ik word een beetje verlegen van al die positieve aandacht. En dat terwijl positieve aandacht precies is waar het hier, op mijn blog, om draait. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit een schrijver een kaartje of mailtje heb gestuurd om hem of haar te zeggen dat ik van zijn of haar werk genoten had. De ontdekking dat er mensen zijn die dat wel doen, is voor mij een verrijking. Niet alleen omdat ik daardoor weet dat ik met mijn geschrijf mensen bereik, dat ik –alleen achter mijn bureau op mijn werkkamer, gordijnen vaak dicht– toch contact maak, maar ook omdat het mij leert dat het fijn is als er gereageerd wordt op wat je doet. Het leert me om positieve dingen niet alleen zo te ervaren, maar ook te benoemen.

Vorige week zag ik singer-songwriter Dayna Kurtz optreden in Leeuwarden en een dag later zag ik haar in Amsterdam op de Noordermarkt rondlopen. Ik zou normaal gesproken nooit naar haar toegegaan zijn, maar nu stapte ik op haar af en vertelde haar dat ik had genoten van haar concert. Dat vond ze leuk om te horen. Natuurlijk. Dus bedankt iedereen die reageerde en reageert op mijn columns, maar ook op deze blog, voor deze les. Ik geef ‘m door. ‘Als je iets goeds ziet, geef een compliment. Als je iets fouts ziet, bied dan je hulp aan’, zei Nelson Mandela. Dat eerste doe ik te weinig. Vanaf vandaag ga ik meer complimenten uitdelen. Ik ga het vaker uitspreken als ik iets mooi vind, of door iemand geraakt word. Doen jullie mee?

Niet meer dan één gedachte

Een beetje vals spelen is het misschien wel, want ja, zeg nou zelf, limonade maken terwijl je op een boerderijcamping bij een ezelopvang mag overnachten in een yurt is een koud kunstje. Gelukkige kipjes en haantjes om je heen, vrolijke geitjes en ezeltjes in de wei. Blije varkens in een modderbad. Gebalk en geknor en gekukeleku zijn, naast de diepe gesprekken die je voert met je fijne gezelschap, het enige geluid. En het knetteren van het vuur, waarboven een pompoenstoofpotje aan het garen is. ‘s Nachts het roepen van een bosuil.
Aan de andere kant is het natuurlijk wel erg limonade om jezelf in deze situatie te krijgen. Voor jezelf zorgen heet dat. Jezelf gunnen om even tot rust te komen. Om even vrij te nemen, ook al ligt er allemaal werk te wachten. Hoe vaak geven we onszelf nou zo’n cadeau? Ik kan natuurlijk niet voor jullie spreken, maar ik doe het niet vaak genoeg. Zo’n weekendje laadt me niet alleen op, maar het inspireert me ook. Eilko en Annerie, van wie de ezelhouderij is (www.degroteezel.com) , inspireren, omdat ze precies doen wat ze willen doen, daar zijn waar ze willen zijn. Ze leven niet minder dan hun droom. Intens verbonden met de natuur en de dieren om hen heen. Superlimonade dus.

Een Mongools gezegde luidt: De afstand tussen hemel en aarde is niet groter dan één gedachte. Precies dat is wat ik hier ervaar. Hoe alles met elkaar verbonden is, de maïsvelden, wij, de huppelende konijntjes, Eilko en Annerie, de ezels, de varkens, de sterren, onze dromen, de Mongoolse nomaden in hun yurts, onze geliefden thuis. Het is niets anders dan mijn eigen geest die die verbinding verbreekt. Ik hoef alleen maar stilletjes te luisteren naar het roepen van de bosuil en het ritselen van een egeltje tegen de yurt, om de afstand tussen hemel en aarde te overbruggen.

Maak Limonade

POSITIEVE DINGEN

Categorie archief: positieve gedachten