Categorie archief: inspiratie

Hoe het niets kopen gaat

DSCN5346Jullie hebben het al eerder kunnen lezen, deze maand koop ik geen nieuwe spullen. En om mezelf geen excuus te geven om me  helemaal ziek te kopen aan tweedehands spullen, koop ik die ook niet. Want ik ben al een fervent tweedehands koper, ik schuim alle kringloopwinkels en rommelmarkten al af, dus dat hoef ik niet meer te ontdekken. Tot nu toe gaat het best. Geen getwijfel in winkels, zal ik wel zal ik niet? Er gaat wel rust vanuit om je consumentenblik lekker thuis te laten als je de stad in loopt. Alhoewel ik ook best al weleens gedacht heb, kan ik hier nou echt geen uitzondering voor maken? Vandaag bijvoorbeeld. Ik ben een echte troostkoper en ik voel me vandaag zielig. Ik wil met een dekentje op de bank en met een cadeautje. Dat slaat helemaal nergens op, want 1. ben ik niet zielig, en 2. heb ik overal in huis dingen liggen die heel goed als cadeautje kunnen fungeren bij dat dekentje op de bank. Stapels tijdschriften, kleurboeken, wol. Maar mijn hoofd vindt het niet genoeg, en nu zit ik verbeten achter de computer, in plaats van mezelf dat momentje rust te gunnen. Ik word af en toe zooo moe van mezelf.

Anyway, ik heb al een heleboel niet gekocht. Dit namelijk: het boek De oude en de zenmeester van Bernie Glasmann, een mooie tweedehands limonadekan met schattige vintage kersjes, Het boek van vergeving van Desmond en Mpho Tutu, nieuwe notenkraker, nieuwe koffieschuimer, Yoga Magazine, kleine flesjes met takken met besjes, supergoedkope kleurboeken van de Action, Mijn geheime tuin kleurkaarten, nieuw schrijfboekje, allerlaatste sticker van Lieke van der Vorst die op mijn nieuwe schrijfboekje moet, alweer geen notenkraker, linnen tasjes met illustratie van Femke Veltkamp, kaarten van Ellen Vesters, tijdschrift Uppercase, boek Joods Deventer (wel geleend).
Ik heb alleen een uitzondering gemaakt voor een verjaardagscadeautje voor een lief klein vriendinnetje, dat vandaag 3 jaar wordt, en dat alleen omdat al dat gehoest en geproest gewoon geen energie en inspiratie in mijn lijf had achtergelaten om zelf iets te maken.

Helemaal gratis opgeraapt in het bos: mooie takken, dennenappels, tamme kastanjes. En die takken staan een partijtje mooi te wezen in de kamer! Om intens gelukkig van te worden, tussen het hoesten door. En precies mooi in zicht als ik me nou toch met dat dekentje op de bank zou installeren… (zucht)

Hoe vergaat het geen nieuwe dingen kopen jullie?

 

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

World Post Day

postcrossing 2

Donderdag was het World Post Day. Ja, ik hoor je denken, een internationale postdag? WTF, weer een commerciële dag erbij? Deels terecht ook wel die gedachte, ongetwijfeld wordt er goed geld verdiend aan deze dag. Toch vind ik het een mooi initiatief. Post staat wat mij betreft namelijk voor verbinding. Dan denk ik dus niet aan de blauwe belastingdienst enveloppen of een aanbieding van een internetprovider, maar aan een leuke handgeschreven, misschien wel gekleurde, envelop, waar je voornaam ook opstaat –is het je weleens opgevallen dat je alleen al daaraan leuke en niet-leuke post kunt onderscheiden?- En uit die envelop komt dan een kaart of een brief of een knutsel die ergens op de wereld door iemand speciaal voor jou in een brievenbus is gedaan of naar een postkantoor is gebracht. Post waar je blij van wordt, post die je dag een oppepper geeft. En post, waarvan je weet dat als je zelf de afzender bent, die ergens ter wereld bij de ontvanger een lach op het gezicht gaat toveren. Dat soort post. Verbinding. Post, die de wereld een beetje kleiner maakt.

Mensen die al langer op mijn blog meelezen, weten dat ik een postcrosser ben. Maar wel eentje, die regelmatig de melding krijgt dat het hoog tijd is om weer eens wat post te gaan versturen, anders wordt mijn status even gepauzeerd. Ik vind het postcrossen een geweldig idee, en het is ook echt leuk om al die kaartjes van overal ter wereld te ontvangen. Maar ik heb ook een druk leven, waarin het er zelfs bij inschiet om vrienden kaartjes te sturen, laat staan dat het altijd lukt om tijd vrij te maken voor kaartjes naar onbekenden aan de andere kant van de wereld. Toch wil ik dat wel. Daarom had ik bedacht dat het leuk zou zijn om één keer in de maand een postcrossing-café te organiseren. Zodat je al die kaartjes op een avond die je daar speciaal voor bestempelt, schrijft en op de post doet. En andere postcrossers ontmoet en wellicht mensen die er nog nooit van gehoord hebben, op een leuk idee brengt. Een vaste donderdagavond per maand, zodat je de rest van de maand niet hoeft na te denken over kaartjes die je moet versturen, alleen maar blij de post uit je brievenbus mag vissen. Goed idee, toch?

We hebben hier in Deventer een leuke kaarten- en schrijfboekjeswinkel, waar heel groot POSTCROSSING op het raam geschilderd staat. De perfecte locatie dus voor zo’n postcrossing-café. Ze hebben er grote houten tafels staan, waarvan ze er dan een zouden moeten leegmaken, misschien een kan thee erbij en verder verkopen ze waarschijnlijk vooral veel kaarten op zo’n avond. Ik heb het idee er twee keer geopperd, maar helaas nooit meer iets op terug gehoord. Nou vraag ik me twee dingen af.
1. Zijn er onder jullie postcrossers, die zo’n postcrossing-café aanspreekt? Zouden jullie er heen gaan als het in de buurt was?
2. Zijn er onder jullie niet-postcrossers voor wie zo’n postcrossing-café in de buurt een reden zou zijn om ook te gaan postcrossen?
Ik ben erg benieuwd naar jullie antwoorden. Moet er een postcrossing-café komen of niet?

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Leven als kunstenaar

 

Bright Blue Gorilla

Soms komen er ineens mensen op je pad die gewoon super inspirerend zijn. Gisteravond ging ik naar de film. Ik was gestrest, want ik moest nog een heleboel werk doen, maar we waren nog nooit naar het Filmhuis geweest in Deventer en dat moest er toch een keer van komen en gisteravond was er live muziek bij de film en iemand die wij kenden kende de muzikanten, dus dat leek wel een erg goed moment om het er maar eens van te laten komen, gestrest en al. Go with le Flo heette de film. Fijne film, zoet verhaal over de liefde, een echte feelgood-film, lekker. Bekijk hier de trailer.
Maar het leuke was dat de makers er waren, en -niet de film begeleidden met hun muziek zoals ik had verwacht- vooraf een concertje gaven. Leuke muziek, feelgood-muziek -met harmonium en tabla, heel cool!- maar vooral hun verhaal sprak me aan. Twee mensen uit Los Angeles, Robyn Rosenkrantz en Michael Glover, die vijfentwintig jaar geleden bedachten dat ze als kunstenaars willen leven en dus huis en baan opzegden, al hun spullen verkochten en twee enkeltjes Amsterdam kochten. Nu reizen ze rond door India, zijn als Bright Blue Gorilla op tour (Hun motto: Remain Calm… Share Your Bananas…) of verblijven ergens voor langere tijd als ze een film aan het draaien zijn, het afgelopen half jaar was dat Berlijn, waar Go with le Flo is opgenomen.

Liever dan spullen willen ze ervaringen en daar hebben ze hun leven naar ingericht. Inspirerend vind ik dat. Maar is er een deel in mij dat stiekem ook zo zou willen leven, vraag ik me af. Ik denk het toch niet. Ik vind het fijn om me thuis te voelen op een plek, me te omringen met spullen die betekenis voor me hebben, me echt ergens thuis te weten. En toch lokt de wijde wereld ook. Ik zou wel vaker voor een langere tijd ergens anders willen wonen, een half jaar Berlijn lijkt me bijvoorbeeld ook wel wat. Ergens droom ik ook wel van een leven als kunstenaar, niet als muzikant en filmmaker, maar als schrijver. Schrijven kan je natuurlijk overal, daarvoor hoef je niet aan één plek gebonden te zijn. Een half jaar op een tropisch eiland, dan een half jaar in een grote stad, dan een half jaar in de jungle, ja, daar zou ik wel voor tekenen. Althans, als mijn man daar ook voor zou tekenen, de droom behelst ons samen. Voor zo’n leven zou ik ook wel al mijn spullen verkopen. Maar voorlopig droom ik daar alleen maar van, te midden van mijn spulletjes die elk vloeroppervlak en muurruimte om me heen bedekken.

Waar dromen jullie van?

 

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Zen in Kamp Westerbork

DSCN5306 Het is raar om op een stralend-mooie nazomerdag door Herinneringscentrum Kamp Westerbork te fietsen. De zon valt zo mooi door de bomen die zich al in herfsttooi wikkelen. En daar mag ik verdorie toch helemaal geen oog voor hebben op deze plek. Ik hoor mijzelf in een neerslachtige toga van lijden te hullen, maar het lukt me niet. Ik hoor Etty Hillesum zeggen dat ze bovenal hoopt in goede gezondheid terug te keren, voor ze op haar laatste reis naar Auschwitz vertrekt. Ik zie de 102000 stenen, die verwijzen naar de mensen die van hieruit werden gedeporteerd en niet terugkeerden. Ik zie de omhoog gekrulde rails die het verschrikkelijke eindpunt hier voor zovelen symboliseren. Maar die zon blijft er maar vrolijk overheen schijnen.

Ik ben hier voor een lezing van Bernie Glassman. Deze 75-jarige zenmeester –hij is echt een toffe peer- heeft een sociaal geëngageerd boeddhisme ontwikkeld. Niet boeddhisme voor je eigen verlichting dus, maar boeddhisme om andere mensen te dienen. Niet kijken naar wat je niet kan of hebt (tijd, geld, om maar wat te noemen) en dat gebruiken als excuus om niemand te dienen, maar kijken naar welke ingrediënten je wel hebt en die de samenleving aanbieden. Hoe hij dat zelf waarmaakt kan je in deze documentaire over hem zien. Heel erg de moeite waard om te bekijken. Het sociaal geëngageerd boeddhisme van Glassman bestaat uit drie stappen. De eerste stap is not-knowing. Niet weten. Je laat al je ideeën, meningen en aannames los. De volgende stap is bearing witness. Erkennen wat is. Als je je ideeën loslaat, kan je zijn bij wat er is. En van daaruit kom je dan tot loving actions. Liefdevolle handelingen.DSCN5307

Hijzelf handelt liefdevol op een hele grote schaal. Uit de zaal komt de vraag wanneer je genoeg doet. Is het ook genoeg als je in vrede bent met jezelf en alleen maar beschikbaar bent voor anderen? Dat vindt Bernie, die steeds weer benadrukt dat hij geen antwoorden heeft, ook genoeg. Hij zal niemand vertellen wat hij of zij moet doen. Iedereen moet zelf kijken over welke ingrediënten hij of zij beschikt en die de samenleving aanbieden. Je moet doen wat er naar je toe komt als je je ideeën loslaat en erkent wat is.

Inspirerende limonade hè, zo op de zondagavond? Nou, ook nog een interessante vraag om je morgen de nieuwe week mee in te sturen dan: wat doe jij om de samenleving te dienen?

Buy Nothing New

DSCN5286Gisteren is de Buy Nothing New maand begonnen. Jullie hebben mij al eerder zien worstelen met spullen (tweedehands, dat dan weer wel), en de uitdaging van een hele maand niets nieuws te kopen, spreekt mij bijzonder aan. (Ik heb er voor mezelf wel als kanttekening bij geplaatst dat dit geen vrijbrief is om mijn hele huis nu alsnog vol te proppen met tweedehands spullen. In die zin wordt het voor mij een Buy Nothing maand.) Eten, drinken en medicijnen zijn overigens uitgezonderd, dus je hoeft niet bij de apotheek een oude lamp te ruilen voor een pakje pijnstillers of een poezenmand bij de supermarkt in te wisselen voor brood en beleg.

Ontdek wat je hebt, is de strijdkreet van de organisatoren van dit leuke initiatief. Die kreet neem ik ter harte. Geen nieuwe (tweedehands) boeken deze maand, er staan er nog maar 500 ongelezen in mijn boekenkast. Geen nieuwe (tweedehands) knutselspullen, stofjes, kleurboeken, verf, borduurpakketten, bollen wol, met wat ik nog heb liggen kan ik de rest van mijn leven inkleuren en uitbreien. Geen nieuwe (tweedehands) kleren, geen nieuwe vaasjes, potjes, plantjes, kaarten, geen whatever. Van de gedachte alleen gaat al iets heel rustgevends, verlossends zelfs bijna, uit.  DSCN5287

Doen jullie mee? Een maand lang niks nieuws kopen. Dat kan nog steeds hoor. Bekijk het inspirerende filmpje hier en meld je dan aan op de website www.buynothingnew.nl Mocht je iets nodig hebben, willen ruilen of weggeven, je mag gebruik maken van mijn limonade-netwerk. Laten we het gewoon proberen, allemaal samen, een maand lang niks nieuws. Succes en laat me weten hoe het je vergaat.

Ravi Kumar: limonademaker

DSCN3369In het magische Varanasi, in het noordoosten van India, heeft Ravi Kumar aan de oevers van de Ganges zijn eigen limonadespot gecreëerd. Ik ontmoette hem daar een half jaar geleden en was zwaar onder de indruk van zijn project. Voor wie nooit in Varanasi is geweest, stel je er het volgende bij voor: hele smalle steegjes met overal kleine ‘winkeltjes’ en guesthouses, oude tempels en ruïnes, koeien, geiten, honden. Stank, en de geur van sandelhout van de brandstapels. Elke vijf minuten kondigt een nieuwe lijkstoet zich aan met het gezang van de mantra Ram Nam Satya Hai _ de naam van Ram is de waarheid – mannen dragen hun geliefde overledenen in gekleurde doeken gehuld naar de burning ghat, de crematieplaats aan de heilige Moeder Ganga. Er zijn bijna honderd ghats:     stenen trappen die vanuit de steegjes op de Ganges uitkomen. Op twee daarvan worden mensen gecremeerd -hindoes geloven dat als hun as hier in de Ganges wordt gestrooid ze regelrecht naar de hemel gaan-. Bij de andere ghats wordt de was gedaan, poetsen mensen hun tanden, staan koeien te baden en priesters te bidden. Overal is het vies. Afval wordt overal neergegooid en mensen poepen en plassen ook overal. Behalve op Rana Mahal ghat. Want -daar is ie dan, sorry voor de lange intro- die ghat heeft Ravi Kumar geadopteerd.

DSCN3374Op een dag liep Ravi op de smerige Rana Mahal ghat en herinnerde zich ineens de slogan ‘Clean and Green Kashi’. (Kashi is een andere naam voor Varanasi.) Hij keek eens goed om zich heen, voelde de smerigheid bijna lijfelijk en dacht: wat betekent dat hier, echt schoon en groen? Als antwoord op die vraag ontstond zijn Wall of Creation. Om de ghat schoon te krijgen, hing hij er foto’s op van hindoegoden om de mensen ervan af te houden daar hun behoeften te doen. Hij schilderde lieflijke taferelen op de eeuwenoude muren om er een echt mooie plek van te maken. Hij plaatste er urinoirs, met gebruiksaanwijzing en zette er afvalbakken neer. En hij maakte er een tuin.

“Het begin was echt lastig,” vertelde Ravi. “Mensen vonden het maar raar wat ik deed, ze begrepen totaal niet waar ik mee bezig was.” Maar daardoor liet hij zich niet uit het veld slaan. Hij had een droom. Onvermoeibaar legde hij steeds weer uit dat iedereen recht heeft op een mooie schone plek in Varanasi, maar daar ook zelf verantwoordelijkheid voor draagt. Langzaamaan landde zijn boodschap. Mensen kwamen hem helpen en met een groeiende groep vrijwilligers begon Ravi culturele programma’s te organiseren om de mensen meer bewust te maken van hoe ze zelf kunnen bijdragen aan een schone en groene stad en hoe ze kunnen voorkomen dat het heilige Gangeswater verder vervuild raakt.
DSCN3371
Ravi’s citroenen? Leuke vraag, maar daar moet hij even over nadenken. Zijn positie in het leven is zijn citroen. “Weinig geld, weinig scholing, geen politieke invloed. Niet heel handig als je de wereld wilt verbeteren.” Hoe hij daar dan limonade van maakt? Door zich niet door zijn citroenen te laten tegenhouden. Kijken naar wat er wél mogelijk is en dat dan doen. Inmiddels realiseert Ravi zich dat die citroen misschien zelfs wel een zegen is. “Omdat de mensen hier zien dat ik net als hen ben, ze beschouwen mij als een gelijke. En ze zien dat verandering dus ook door een simpele ziel als ik kan worden bewerkstelligd. Zonder financiële hulp en politieke macht. Dat inspireert. Mensen realiseren zich dat zij zelf ook dingen kunnen veranderen. Dat ze zelf verantwoordelijk zijn, voor hun eigen leven en voor dat van hun stad.”

Ravi Kumars Wall of Creation laat mensen zien dat je met toewijding bergen kunt verzetten. Dat hoe arm en ongeschoold mensen ook zijn, ze toch een verschil kunnen maken. Deze jonge knul geeft India’s heiligste stad een prachtig voorbeeld. Zijn droom voor de toekomst: de Wall of Creation uitbreiden met een weeshuis en een school. Op en top limonade. Kijk eens op zijn Facebookpagina www.facebook.com/WallOfCreation en laat je inspireren…

 

 

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Go with the flow

watervalBij de Kloof van Lu stort de grote waterval zich honderden meters in de diepte; de nevel van fijne waterdeeltjes die erboven hangt is kilometers ver zichtbaar. In het kolkende water beneden is nooit een levend wezen te zien.
Op zekere dag stond K’oeng Foe-tse op enige afstand van de oever, toen hij plotseling een oude man zag, die in het woelige water heen en weer werd geslingerd. Hij riep zijn volgelingen en gezamenlijk renden zij naar de waterkant om de drenkeling te redden. Maar tegen de tijd dat ze daar aankwamen, was de oude man al op de oever geklauterd en liep, voor zich uit neuriënd, weg.
K’oeng Foe-tse haastte zich naar hem toe. “U zou een geestverschijning moeten zijn om zoiets te overleven,” zei hij, “maar u schijnt toch een mens te zijn. Wat voor geheime krachten bezit u?” “Niets bijzonders,” antwoordde de oude man. “Ik ben begonnen het te leren toen ik nog heel jong was en bleef oefenen in de jaren dat ik opgroeide. Nu ben ik zeker van het welslagen. Ik ga de diepte in met het water en kom weer boven met het water. Ik volg het en vergeet mijzelf. Ik breng het er levend vanaf, omdat ik mij niet verzet tegen de overmacht van het water. Dat is alles.”

Uit: De Tao van Poeh

Lekker opruimen

2014-08-30 11.23.09DSCN50642014-08-30 11.23.40DSCN5068DSCN5062DSCN5059

Limonade maken gaat over aandacht voor de positieve dingen om je heen, natuurlijk. Maar niet alleen. Voor mij gaat limonade maken ook over die positiviteit verspreiden, een positief verschil maken, hoe klein ook. Bijvoorbeeld door troep op te ruimen die ik onderweg tegenkom.

Als ik door het park naast ons huis loop, raap ik altijd de rommel op die anderen hebben achtergelaten. Zwerfafval. Ik las ergens dat als een kwart van alle Nederlanders elke dag een stuk afval van straat opruimt het land binnen drie dagen schoon zou zijn. Bizar toch? Soms begin ik heel chagrijnig, om al die rotzooi die mensen laten liggen. Maar gaandeweg maakt die negativiteit plaats voor een goed gevoel, omdat ik in plaats van erover te klagen actie onderneem. Ik ruim de troep op, ook al is dat misschien niet aan mij, en laat een schoon park achter. Waar iedereen van kan genieten. Dat is wat mij betreft limonade ten top.

Vandaag gingen acht blikjes drinken, een pakje shag, een pak koekjes en vijf zakken chips de vuilnisbak in. Rapen jullie ook iets op vandaag?                                                                                                                                                                                                   DSCN5063DSCN50672014-08-30 11.23.53DSCN5066DSCN5065DSCN5071DSCN5060DSCN5082

Lieve Desiree…

DSCN4819 Vrienden hadden op Facebook een foto geplaatst van de appelboom in hun tuin, met heel veel appels eraan. Ik zag meteen literflessen vol cider voor me en was stik jaloers. Desiree, mijn eigen appelboompje achter in de tuin, doet de hele dag niet veel meer dan mooi staan te wezen. Af en toe deint ze eens wat mee op een zomerbriesje, schudt haar bladeren zachtjes uit, maar verder niets. Appels? Nee hoor, mijn Desiree niet.

Ik herinner me dat toen mijn man en ik een paar jaar geleden het boek The Secret hadden gelezen, we een soort cheque voor 10.000 euro aan onze kroonluchter boven de eettafel hingen, omdat we geheel in de lijn van The Secret geloofden -of in elk geval heel hard hoopten- dat dat geld dan vanzelf naar ons toe zou komen. Gewoon visualiseren en loslaten, doen alsof we het al hadden. Het heeft ons geen cent opgeleverd, maar toch. Een heel universum paaien is toch ook wel even wat anders dan een klein appelboompje inpalmen. Misschien is mijn Desiree wel gevoelig voor dit soort toverij.

Dus zoek ik een recept voor cider en schrijf het uit. Op mooi papier uiteraard. Als je je appelboom wilt verleiden, moet je het goed aanpakken. Ik knip ook gezellige appeltjes in allerlei kleuren. Met bakkerstouw knoop ik die appeltjes en het recept voor cider in mijn appelboompje. Het KNMI heeft beloofd dat het droog blijft vandaag. De appeltjes wapperen vrolijk in de wind. Ik hoop dat Desiree mijn boodschap begrijpt: Appels. NU. En dan dus cider. Literflessen vol.